16

รีบหันหลังขวับมุ่ยหน้าใส่หม้อข้าวต้ม แล้วตักลงในชามนำมาวางรอ ทีแรกตั้งใจจะตักให้แค่ตัวเองกับขุนพลเท่านั้น พอเห็นสายตาที่เขามองก็นึกหวั่นใจบอกไม่ถูก เลยหันหลังเดินไปตักมาอีกชาม วางลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ที่เป็นของเขา ลอบมองเมื่อไม่เห็นว่าจะเดินมานั่งรับประทานอาหารเสียที

นักรบก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์ในมือ

เขาชื่อนักรบอย่างนั้นหรือ พ่อแม่คงตั้งชื่อตามลักษณะของร่างกายกระมัง เพราะดูสูงใหญ่กำยำมาก เหมาะแก่การรบทัพจับศึก ตอนเธอเห็นเขาวันแรก กฤตยชญ์ที่ว่าสูงใหญ่อยู่แล้ว เมื่อยืนเทียบกันก็ยังไม่เท่าเขา ผมสีดำสนิททั้งศีรษะที่ปกติมักปรกลงปิดหน้าผาก วันนี้ถูกจัดแต่งทรงอย่างเรียบร้อย แล้วยังแต่งตัวแปลกตาด้วยชุดสูทสีเทาเข้มเต็มตัวนั่นอีก อย่างกับพวกนายแบบ หุ่นเขาดีทีเดียว บุคลิกก็ดูสมาร์ต ท่วงท่ายังเหมือนพวกมีสกุลรุนชาติเข้าไปอีก

แบบนี้เลยยิ่งทำให้เขาดู...

บุณย์นราละคำว่า ‘ดี’ เอาไว้ ไม่นำมาต่อท้ายโดยเด็ดขาด คนอย่างเขาไม่คู่ควรกับคำคำนี้เลยสักนิด รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์ขึ้นในวินาทีนั้น เมื่อสำนึกรู้ตัวได้ว่าเผลอพึงพอใจในภาพลักษณ์ของนักรบ

                คนเรามองแค่ภายนอกไม่ได้เลยจริง ๆ

                ใส่สูทตัดเย็บอย่างดีแต่ทำตัวเยี่ยงโจร น่าชื่นชมตรงไหนกัน

แต่งตัวสุภาพเรียบร้อยแบบนี้ คงไม่ได้จะไปส่งเธอหรอกนะ

พอคิดว่าเขาจะไปส่ง หัวใจดวงน้อยก็ออกอาการหวั่นไหวแปลก ๆ บอกตัวเองไม่ได้เช่นกันว่าเป็นจากสาเหตุอะไร

“แต่งตัวจัดเต็มมากครับเจ้านาย”

เสียงขุนพลดังมาก่อนตัว นักรบเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมอง เธอลอบมองเขาอยู่ก็ยิ่งใจสั่นกว่าเก่า เพราะละสายตาไม่ทัน สบเข้ากับดวงตาสีดำของนักรบเข้าพอดี ได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยตอบขุนพลกลับไปว่า 

“ประชุมเช้ากี่โมงนะ”

“สิบนาฬิกาสามสิบนาทีครับ” ขุนพลตอบผู้เป็นนาย แล้วหันมามองเธอ ถามพร้อมรอยยิ้มอย่างทุกที “กลับบ้านชุดนี้หรือเราน่ะ”

บุณย์นราก้มลงมองชุดตัวเอง แล้วเงยหน้ามองขุนพลส่งยิ้มบาง ๆ พยักหน้าตอบไปเพียงเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป นักรบเห็นท่าทีของทั้งสองคนแล้ว กดมุมปากลงคล้ายจะหยันหน่อยหนึ่ง สั่งขุนพลเสียงเนิบ

“อย่าลืมพาเขาไปแวะที่โรงพักด้วย”

                คิ้วขุนพลขมวดเข้าหากันหน่อยหนึ่ง ถามกลับอย่างไม่ค่อยเข้าใจผู้เป็นนายเท่าไรนัก “แวะทำไมครับคุณรบ”

                บุณย์นราเองก็เกิดคำถามนั้นในหัวเช่นกัน

                “อยากแจ้งความไม่ใช่หรือ เห็นพูดขู่จัง พาไปส่งหน่อยปะไร”

                เหมือนถูกจับไปวางบนกองไฟ อารมณ์ของบุณย์นราพุ่งปรี๊ดทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากของนักรบ แรงโทสะของหญิงสาวแล่นเป็นริ้ว ๆ จนรู้สึกว่าดวงตาชักจะพร่าเลือนไป โต้กลับ

                “ไม่ต้องท้า ฉันแจ้งความจับนายแน่”

                นักรบไม่ได้สนใจว่าใครจะเอาเรื่องเอาราวกับตนเอง มองเลยไปที่ขุนพลด้วยรอยยิ้มแบบเดิม เดินเลยออกจากบ้านไปขึ้นรถของเขา

                ขุนพลละสายตาจากนาย หันมาถามเธอ

                “สรุปจะแวะไหมบุณ”

                บุณย์นราไม่ตอบ หญิงสาวเม้มปากแน่น เมินไปมองทางอื่น แล้วขุนพลก็ว่าขึ้น

                “กินข้าวเร็ว จะได้กลับบ้านกัน”

                แล้วนั่งลงที่เก้าอี้จัดแจงมื้อเช้าอย่างแกน ๆ ตามองชามข้าวต้มอีกใบ ที่อีกฝ่ายไม่คิดจะแตะมันเลยสักนิด ไม่น่าเลย เธอไม่น่าเสียเวลาตักข้าวต้มมาให้เขาเลย แล้วหันไปยิ้มกับขุนพลเมื่อเขาชวนคุยขณะรับประทานมื้อเช้า ไม่นานก็เรียบร้อย

                บุณย์นราแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอจะได้กลับบ้านแล้ว ตอนนี้อยากกอดพ่อ กอดแม่ กอดพี่ ๆ ใจแทบขาด ส่วนเรื่องที่เขาท้าทายให้ไปแจ้งความอะไรนั่น เอาไว้ทีหลัง ตอนนี้ขอกลับให้ถึงบ้านก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

                บุณย์นราตามขุนพลไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ คนขับพารถออกจากรั้วบ้านมาแล้ว ใช้เวลาเดินทางราวสองชั่วโมงเศษ ก็ถึงหน้าบ้าน เธอยังหลับอยู่เลย เป็นเขาที่สะกิดปลุกให้ตื่น บุณย์นราที่งัวเงียเล็กน้อยพลันตาสว่าง ตื่นแล้วก็รีรออยู่ครู่ ในหัวคิดอะไรสับสนวุ่นวายไปหมด เอะใจว่าทำไมขุนพลรู้จักบ้านของเธอ ก็ค่อยหันไปบอกเขา

                “เลยไปอีกหน่อยค่ะ ไม่ใช่หลังนี้”

                ขุนพลมองเธอเดี๋ยวเดียว เห็นเขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วสั่งให้คนขับเคลื่อนรถเลยหน้าบ้านหลังนี้ออกไปอีกตามที่หญิงสาวสั่ง บุณย์นรามองตามที่รถขับชะลอ ๆ เห็นว่าปลอดคนแล้ว ก็บอกว่าใช่หลังนี้ที่เป็นของเธอ ทุกคนมองเข้าไปด้านในบ้าน ที่หญิงสาวบอกว่าเป็นของตัวเอง ขุนพลก็กล่าวยิ้ม ๆ ขำ ๆ ขึ้นว่า

                “อย่างกับบ้านร้างเลย”

                ก็บ้านร้างนั่นแหละ เรื่องอะไรจะยอมรับว่าบ้านของเธอหลังไหน ลืมไปเสียสิ้นว่าขุนพลสามารถพามาถึงหน้าบ้านโดยไม่สอบถามตนเองก่อน เขาก็คงรู้อยู่แล้ว

ขุนพลไม่ว่าอะไร อีกฝ่ายยืนยันว่าบ้านตัว เขาก็ว่าตามนั้น พาเปิดประตูลงไปก่อน รอจนเธอลงรถเรียบร้อยก็ยื่นของส่งให้

                “เอาเช็คนี่ไปขึ้นเงินด้วยนะ”

                บุณย์นรามองกระดาษที่เขายื่นมาตรงหน้าแล้วก็นิ่งไม่ได้ตอบรับอะไร ขุนพลว่าขึ้นอีกครั้ง

“แล้วถ้ามีเรื่องราวกับใคร อยากได้ทนาย โทร.หาพี่ที่เบอร์นี้ได้เลย”

                เขาส่งนามบัตรของเขาใส่ในมือของเธอ บุณย์นราก้มลงมองก็พบว่าเขาเป็นทนาย แล้วมาทำงานเป็นลูกน้องมาเฟียทำไม

                แต่ก็เอาเถอะ อย่างไรแล้ว คงไม่ได้วนเวียนกลับเข้าไปอยู่ในวงโคจรอุบาทว์แบบนั้นอีก จึงพยักหน้าให้เขาไปอย่างนั้น 

                “พี่ไปนะดูแลตัวเองดี ๆ”

                เขาเดินกลับขึ้นไปบนรถ พร้อมกับขับห่างออกไปทุกที ๆ

บุณย์นราหมุนตัว เดินห่างออกมาจากหน้าบ้านร้างถัดจากบ้านตนเองไปหกหลังด้วยอาการโล่งอกโล่งใจไม่น้อย ดีที่ไม่ใช่เวลาเช้าตรู่หรือเย็น ๆ ที่ตรงนี้จึงไม่มีใครเดินเพ่นพ่านให้เธอต้องลำบากใจ แต่แล้วกลับมีคนลอบมองบุณย์นราอยู่ที่หัวมุมทางเดินไม่ห่างจากบ้านร้างเท่าไรนัก

ถึงหน้าบ้านหลังเล็กแสนอบอุ่นก็นิ่งไป พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้น หญิงสาวปาดมันทิ้งไปอย่างไว สาวเท้าเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกอ่อนล้า อ่อนเพลีย และโหวงไปหมด วินาทีนั้นประตูบ้านเปิดออก เป็นนางนวลตาที่ออกมาเจอเข้าพอดี ของในมือนางนวลตาร่วงหล่นลงพื้นทันที เมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าบ้าน

สองแม่ลูกผวาเข้ากอดกัน พร้อมกับเสียงร้องไห้ออกมาโฮใหญ่

“แม่...” บุณย์นราเรียกมารดาเสียงสั่น

นางนวลตาเองก็กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ นางกอดร่างเล็ก ๆ ของบุณย์นราไว้แนบอก ลูบมือไปมากับเรือนร่าง พบว่าลูกผอมบางลงไปมาก แล้วปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน เป็นห่วงเป็นใยอย่างสุดแสน

“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูกนะ ไปลูกไป เข้าบ้านเราก่อน”

สองแม่ลูกพากันเข้าบ้านแล้ว นายอำนวยผู้พ่อ กับบัญชาก็แทบจะวิ่งออกมาหาเธอพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกแม่จากปากของเธอ

“บุณ / ยายหนูของพี่”

พ่อกับพี่ชายของเธอถลาเข้ามาจับแขนเธอ พร้อมกับกอดกันเป็นก้อนกลมก้อนใหญ่ที่มีเธออยู่กลางวงนั้น ก่อนจะยอมคลาย เมื่อเธอส่งเสียงอู้อี้บอกว่าหายใจไม่ออก ค่อยพากันนั่งลงที่กลางบ้าน ยังไม่มีใครพูดอะไรในตอนนั้น บุณย์นราเองก็ก้มหน้าไม่รู้จะพูดถึงมันดีหรือไม่

นายอำนวยขยับตัวออก เดินไปหิ้งพระหยิบด้ายสายสิญจน์มาผูกข้อไม้ข้อมือเรียกขวัญเรียกกำลังใจให้เธอจนเรียบร้อยดี บัญชาถามเสียงเหี้ยมขึ้น

“มันเรื่องอะไรกันยายหนู ไหนเล่าให้ฟังหน่อยซิ”

บุณย์นราหลุบตาลงมองที่พื้น ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าอย่างไร ก็พอดีได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก พร้อมกับบุณฑริกาที่วิ่งถลาเข้ามาหาเธออีกคน พร้อมกับเรียกเธอเสียงไม่ดังนัก

“บุณ” แล้วถลาลงมากอดไว้แนบอก

สองสาวกอดกันกลม พร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกโฮใหญ่ บุณฑริกาลูบผมลูบไหล่น้องสาวเบา ๆ แล้วคลายออก เอ่ยทั้งน้ำตา “ขวัญเอ๊ยขวัญมาน้องพี่”