18

“กลับบ้านเถอะไป เมื่อคืนก็นอนดึก พี่ได้ยินเราถอนใจเฮือก ๆ ทั้งคืนเลย เดินไหวไหม มานี่มา พี่เดินไปส่ง”

บุณย์นราเดินตามแรงกอดของพี่สาว พร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมา เธอไม่อยากให้ครอบครัวถูกคนอื่นพูดจาเหน็บแนม เยาะเย้ย ถากถางแบบนี้เลย คนพวกนั้นเอาเรื่องเธอไปพูดกันสนุกปากก็แสดงว่ารู้เรื่องที่เธอถูกฉุดไปแล้วละสิ รู้สึกได้ในตอนนั้นว่าตัวเองกำลังสร้างปัญหาในครอบครัวอย่างไรไม่รู้

“พี่เบญดูร้านเถอะ บุณเดินกลับเองได้”

บุณฑริกายังโอบกอดเธอ ได้ยินแบบนั้นก็ก้มหน้าลงสบตาด้วย เห็นว่าน้องยังยิ้มได้ ก็พยักหน้าให้ พอดีกับที่มีคนมาซื้อส้มตำพอดี สองสาวจึงแยกกันตรงนั้น

เข้าบ้านมาแล้ว ได้ยินเสียงโวยวายของบัญชาที่ด้านหลัง จึงเดินด้อม ๆ ไปดู ทันได้ยินบัญชาตวาดกับโทรศัพท์ที่แนบหูของตัวเอง

“อะไรของแม่งวะ ให้แล้วจะมาเอาคืน”

“ทำไม! น้องกูทำไม! มึงอย่าปากหม... นะ”

บัญชาตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยใบหน้าแดงก่ำ พอหันมาเจอเธอที่ด้านหลังก็เปลี่ยนคำด่าลดเสียงลง บอกปลายสาย “เท่านี้ก่อน แบตกูหมดแล้ว”

เธอมองตาพี่ชาย แล้วเอ่ยปากถามออกไป

“ใครโทร.มาหรือพี่บัญ”

“ไม่มีอะไรหรอก”

บัญชาอึกอักพูดไม่ออก เมื่อนึกถึงคำพูดหยาบคายของคนพวกนั้นเมื่อครู่นี้

‘มึงเอาเงินก้อนนั้นมาคืนนายกูเดี๋ยวนี้เลยไอ้บัญ ไหนมึงการันตีดิบดีว่าน้องมึงยังไม่มีผัว อิโธ่ ทำตัวใส ทำตัวแบ๊ว ๆ หลอกนายกูว่ายังซิงยังสดยังโสด ไอ้เชี่ย ผัวน้องมึงมาตาม ตอนนายกูกำลังจะเข้าหอพอดี’

จะบอกน้องได้อย่างไร เห็นใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่ายแล้วก็เมินไปทางอื่น บอกปัดอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ช่างมันเถอะ” แล้วก็ว่าขึ้น เมื่อนึกได้ “จะไปแจ้งความเลยไหมวันนี้พี่ว่าง” จริง ๆ แล้วบัญชาว่างมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว ของที่เคยขายได้ตามตลาดนัด พอขายไม่ออกก็ท้อแท้ไม่คิดอยากออกไปขายอีก

บุณย์นรามองพี่ชายตาเศร้า เรียกเสียงเหมือนจะร้องไห้ “พี่บัญ…”

“อะไรล่ะ”

“บุณไม่อยากไป”

“ไม่ไปได้ยังไง แค่ไปบันทึกประจำวันเอาไว้เฉย ๆ กลัวอะไรล่ะ ดีแล้วที่มันไม่ได้ทำอะไร ก็โดนแค่กักขังหน่วงเหนี่ยวแค่นั้น”

“บุณอยากลืมเรื่องพวกนั้น” บุณย์นราบอกแล้วก็เบะปากเหมือนจะร้องไห้ออกมา “พี่บัญพูดถึงอีกทำไม แล้วถ้าไปแจ้งความ ตำรวจก็ถามถึงเรื่องนั้นอีก พูดเรื่องนั้นกันอีก บุณไม่อยากคิดถึงมัน มันเป็นฝันร้ายของบุณ...” พูดถึงอีกก็อดร้องไห้ออกมาอีกไม่ได้

“โอ๋ ๆ ยายหนู เด็กดีของพี่ พี่ขอโทษ” บัญชาขยับมาโอบน้องสาวหลวม ๆ แล้วถือโอกาสบอก “อย่างนั้นก็อยู่แต่ในบ้านก่อน อย่าเพิ่งออกไปไหน อย่าเพิ่งติดต่อใคร เดี๋ยวมันกลับมาฉุดน้องพี่ไปอีก คราวนี้คนได้เอาไปพูดกันมันปากล่ะ”

“ไม่หรอกพี่บัญ คนพวกนั้นไม่กลับมาแล้วละ”

ถ้ายอมพาเธอกลับบ้าน ก็แสดงว่าไม่ต้องการอะไรจากเธออีกแล้ว นี่คงเห็นว่าทำอะไรกฤตยชญ์ไม่ได้ กฤตยชญ์ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเธอ เลยยอมปล่อยเธอกลับมา

บุณย์นราปาดน้ำตาอย่างไว ๆ ที่ไม่รู้ตัวเองว่าเสียใจเรื่องไหนที่สุด พอดีกับที่นางนวลตาเดินกลับเข้าบ้านมา พร้อมเก็บมะม่วงที่กวนตากแห้งเอาไว้เข้าบ้านมาด้วย เรียกหาบุตรสาว

“บุณ”

“จ๋าแม่”

เข้าไปรับของจากมารดาแล้ว ได้ยินมารดาชวน “พรุ่งนี้เราไปไหว้คุณท่านกันไหมลูก แม่กวนมะม่วงไว้เยอะเลย ตั้งใจจะเอาไปให้ท่านด้วย”

“ดีจ้ะ”

นางนวลตายิ้มรับ นึกดีใจในตอนนี้เองที่ไม่ได้เข้าไปเรียนคุณท่านเรื่องที่บุณย์นราจะแต่งงาน เพราะมีเรื่องราวหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน บุตรสาวหายไปกับใครไม่รู้ในคืนเข้าหอ ใครคงพูดกันสนุกปาก แต่พอบุตรสาวบอกว่าคนพวกนั้นเป็นอริกับทางกฤตยชญ์ มาฉุดเอาตัวไปก็ทำเพียงกักตัวบุณย์นราไว้เท่านั้น นางนวลตายกมือลูบศีรษะของบุตรสาวด้วยความกล้ำกลืนฝืนใจ

“แม่ไม่น่าให้หนูแต่งงานกับคุณกฤตยชญ์เลย”

“แม่... อย่าคิดแบบนั้น” เรื่องนี้ไม่มีใครผิดเท่าตัวเองอีกแล้ว

เพราะเธอคิดอะไร ๆ ง่ายเกินไป หญิงสาวตัดสินใจแต่งงานโดยไม่มีใครบังคับ เพราะคิดแต่จะหาเงินมาให้ที่บ้าน โดยอาศัยสินสอดพวกนั้น แต่พอเกิดเรื่องขึ้นก็เหมือนวิมานหายวับไปในอากาศทันที นี่คงเป็นบทลงโทษที่เธอคิดอะไรตื้นเขินกระมัง

“เรื่องพวกนั้นมันผ่านมาแล้ว ให้มันจบลงไปเถอะนะแม่ อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย”

เมื่อลูกบอกแบบนั้น ยืนยันตาแดงเสียงสั่น นางจะไปทัดทานตามจี้เอาอะไร ส่วนเรื่องไปแจ้งความเอาผิดกับคนร้ายที่ฉุดลูกสาวไป นางนวลตาไม่คิดทำ ได้แต่ปล่อยให้เรื่องมันผ่านเลยไป ผิดจากนายอำนวยและบัญชาที่ปรึกษากันหน้าเครียดกับเรื่องนี้

                วันรุ่งขึ้น นางนวลตาพาเธอและบุณฑริกาขึ้นรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ โดยมีบัญชาเป็นคนขับ ออกบ้านในช่วงสาย เพราะตั้งใจไว้ว่าจะไปไหว้นายเก่าที่บ้านของท่าน

                กฤตยชญ์นั่งเอนหลังแขนโอบหญิงสาวขนาบซ้ายขวาฟังที่ลูกน้องกำลังรายงานจนจบไปนานเป็นหลายนาทีแล้ว ทั้งห้องยังคงเงียบกริบ ถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอยว่า

                “น้องบุณกลับมาแล้วหรือ”

                “ครับนาย กลับมาได้สามวันแล้วครับ” ยอชรายงานพร้อมเล่าเรื่องราวในบ้านของหญิงสาวให้นายฟังต่อจากนั้น

                แววตาของกฤตยชญ์ไหววูบไปมา พร้อมความคิดในหัว

หายไปแบบนั้น เอาหัวเขาเป็นประกันได้เลยว่าบุณย์นราโดนนักรบจัดจนพรุนไปหมดแล้ว แม้จะคิดแบบนั้น แต่แล้วเขาก็ตัดใจจากหญิงสาวไม่ได้สักที แม้จะให้สาวสวยคนอื่นมาสร้างความสุข ความเสียวซ่านให้คลายความคิดถึงจากบุณย์นรา แต่แล้วก็พบว่ามันช่วยได้ไม่เท่าไรเลย

                เขายังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ที่อยากได้แล้วไม่ได้

                ขนาดสิรี เขายังเอาได้เลย ทำไมบุณย์นรา เขาอยากเอาจะเอาไม่ได้

                พร้อมความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว น่าจะลองแวะไปพบหน้าบุณย์นราสักครั้ง ลองดูท่าทีของเธอ หากเล่นด้วยเขาก็จะเอา ใครว่าเขากินของเหลือของมัน เขาก็ยอม เพื่อจะได้ลดทอนอาการกระหายอยากข้างในนี้ ให้มันมอดดับลงไป จะได้เลิกทุรนทุรายเสียที