LOGINชีวาตัวสั่นเทิ้ม หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอก เมื่อเห็นเขา..ลีโอโน้มตัวก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ
“ใจเย็นหน่อยสิ ออสติน” ปากลีโอพูดถึงเพื่อนรักแต่ทว่ากลับกระซิบข้างใบหูขาวริมฝีปากประชิดเฉียดใกล้เธอแทน “ผู้หญิงน่ะ..บางทีก็ต้องรู้จัก ปลอบ ไม่ใช่แค่ ขย้ำ ”
ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..
“อื้ออ!! อ๊ะๆๆ..จุก..พอก่อน...ปล่อยชีวานะ..อื้ออ!”
ดวงตาคมของออสตินวาวโรจน์ราวกับไม่พอใจ และยิ่งกอดรัดชีวาแน่นขึ้น จังหวะร้อนแรงที่เขาเคลื่อนไหวยิ่งดุดันตอกอัดท่อนเอ็นใหญ่แรงกว่าเดิม ราวกับจะตะโกนใส่หน้าลีโอว่า เธอเป็นของฉัน
“ลูกแมวตัวนี้ ดูฤทธิ์เยอะมากเลยนะ” มือหยาบเขี่ยลงที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆไต่นิ้วมือลงไปสัมผัสยอดหน้าอกตุ่มเล็กๆสีหวาน ราวกับไม่ได้ตั้งใจ “เชื่อฟังหน่อยสิ..ลูกแมวน้อย”
“ฮึก..อ๊า..คุณมันโรคจิต มานั่งดูผู้หญิงถูกข่มขืนแต่ไม่คิดที่จะช่วย..!”
“หึๆ..โคตรจะไม่เชื่อฟังเลย..” ลีโอยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมฉายแววความชั่วร้าย จงใจมองดวงตากลมอย่างลึกซึ้ง “เจ้าสาวมึงดื้อขนาดนี้ มีอะไรให้กูช่วยไหม”
“ช่วยกูหน่อย..กูอยากได้ยา”
“ได้สิ”
“ยะ..ยาอะไร..ชีวาไม่เอาด้วยนะ!”
ชีวาลมหายใจติดขัด ทั้งอับอาย ทั้งเจ็บปวดตอนนี้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้ยินบทสนทนาพร้อมกับถูกล้อมด้วยสายตาของชายสองคนที่อันตรายที่สุดในชีวิต
ลีโอยืดตัวยืนเต็มความสูง ลวงกระเป๋าเสื้อพร้อมกับหยิบขวดใสเล็กเปิดเอาเม็ดยาคาบไว้ที่ปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากอิ่ม ใช้ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในปากหวานยัดเม็ดยาปริศนาบังคับให้เธอกลืน โดยไม่สนแรงอัดกระแทกจากเพื่อนรัก
ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..
หยาดน้ำตาค่อยๆไหลริน ถูกบังคับให้กลืนยาปริศนา ในหัวใจมันกระวนกระวายและสับสน ท่ามกลางแรงกดดันอันบ้าคลั่ง ชีวาอยู่ระหว่างไฟปรารถนาของชายสองคนที่ไม่มีทางถอยกลับได้อีกแล้ว…
“ซี๊ดด..มึงพอได้แล้ว!” ออสตินเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม แต่ไม่วายกระแทกกระทั้นตัวตนเข้าไปในช่องแคบแสนแน่น
ลีโอจำยอมถอยห่างผละริมฝีปากออก เลื่อนปากหยักไปกระซิบลงข้างใบหูขาวแทน “ขอให้ค่ำคืนนี้ เป็นคืนที่สนุกสุดๆไปเลยนะ”
“อึก...อ๊า”
ลีโอยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ พร้อมเอ่ยบอกเพื่อนรักเป็นการทิ้งท้าย “กูไปแหละ!” ขายาวก้าวเท้าเดินออกจากห้องไป โดยไม่หันกลับมามองคู่ชายหญิงที่อยู่บนเตียง
“ไม่ต้องไปสนใจใคร..เวลานี้จะมีแค่เธอและฉันเท่านั้น” ออสตินยกยิ้มเย็นเฉียบ ตอกอัดท่อนซุกใหญ่ในรูสวาทสุดแรงอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากหยักกดลงบนซอกคอหอม จนเธอสะดุ้งขาสั่นรัว
ชีวารับรู้ทุกการสัมผัส มือ ริมฝีปาก ลำตัว และแก่นกายใหญ่ พร้อมกับความรู้สึกต้องการแปลกๆ มันกำลังทำให้ร่างกายตอบสนองเขาได้อย่างดี
ตลั่บ!! ตลั่บบ!! ตลั่บบ!!
“อ้าส์..” เสียงทุ้มครางกระเส่ากระหน่ำแทงแท่งร้อนเป็นจังหวะที่หนักหน่วง แก่นกายใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกจากรูสวาทระรัวถี่ยิบ ออกแรงดุนดันท่อนเอ็นยักษ์ไม่หยุดหย่อน
"อ๊ะๆ อ๊ะๆ.." เสียงหวานครางออกมาอย่างสุดเสียง เอวเล็กเผลอกระดกรับทุกจังหวะที่ตอกอัดเข้ามาอย่างเสียวซ่าน
“ชะ..ชีวาเสียว..อ๊า...”
ความร้อนแรงนั้นทำให้ร่างบางสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายข้างในมันกำลังร้อนรุ่ม ยิ่งเธอต่อต้าน ยิ่งถูกทำลาย ยิ่งดิ้นรน ก็ยิ่งถูกเร้าจนจมลึกลงไป
มุมปากหนาแสยะยิ้มร้าย ภายในเนื้อนุ่มกระตุกตอดรัดท่อนเอ็นแน่น รับรู้ได้ทันทีว่าเม็ดยาหรรษากำลังออกฤทธิ์ได้อย่างดี เขาก้มลงจูบปากอิ่มอีกครั้งราวกับต้องการลบรอยของลีโอ ก่อนจะผละออกใช้ปลายจมูกชนเข้าจมูกเล็กกระซิบเสียงพร่า
“จำเอาไว้ชีวา...เธอเป็นของฉันเพียงคนเดียว...”
“ค่ะ..ชีวาเป็นของคุณ”
ใบหน้าสวยแดงซ่านหยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ดวงตาหวานฉ่ำเยิ้ม หน้าอกใหญ่กระเพื่อมแรงเสียงหอบหายใจของเธอดังสะท้อนก้องในห้อง
“ดูสิ…แค่นี้เธอก็เสียวแทบขาดใจแล้ว”
เสียงทุ้มพร่าของเขาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน แต่แฝงด้วยความหวงแหน มือหนาคลายปมเชือกออกเร็ว ๆ ปล่อยให้ข้อมือเธอเป็นอิสระ ก่อนกดข้อมือทั้งสองข้างลงกับที่นอนอีกครั้งแรงกว่าเดิม
“อื้อ…!”
“อย่าคิดว่าได้อิสระแล้ว เธอจะหนีได้? หึ..ไม่มีทาง”
“อ๊า..ชีวาไม่หนี..อือ..ออสติน..จูบชีวาได้ไหมคะ..” เธอยิ้มยั่วยวนไม่สนคำขู่พลางหอบหายใจอย่างหนัก ตอนนี้ความต้องการจากภายในกำลังเรียกร้องต้องการเขาอย่างเต็มหัวใจ
“เธอมันแม่มด”
ตอนพิเศษ5 : หัวใจของพวกเรา (จบบริบูรณ์
“อื้ออ..อะไรคะ”ใบหน้าคมซุกเข้าที่ซอกคอขาว ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาว "ผัวต้องการเมีย"เสียงกระซิบพร่าข้างกกหู
4ปีต่อมา...เสียงหัวเราะปนเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังระงมอยู่ในห้องของเล่นขนาดใหญ่กลางคฤหาสน์ ของเล่นราคาแพงกระจายเต็มพื้น ทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ เครื่องบินจิ๋ว และตุ๊กตาที่ชีวาเป็นคนเลือกเองกับมือ“ไอ้เสือ
ค่ำวันนั้น...ห้องอาหารอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและไออุ่นของแสงไฟสีทอง ชีวานั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะยาว ข้างหนึ่งคือออสตินที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ส่วนอีกข้างคือลีโอ ผู้มีสายตาคมคอยมองทุกอิริยาบถของเธอ ตั้งแต่ยกช้อนจนถึงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก“เธอใส่ซอสเยอะไปหรือเปล่า” ออสตินเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมไม่ละจากริมฝีปากเธอที่กำลังเป่าข้าวในช้อน “ไม่ค่ะ พี่ลองชิมดูก่อนค่ะ”ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็เอนตัวเข้ามาใกล้ จ
เสียงปืนดัง แกร๊ก!กลิ่นดินปืนลอยอบอวลในอากาศ อุณหภูมิรอบสนามซ้อมกลางหุบเขาร้อนระอุไม่ต่างจากสายตาของผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอชีวาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มือเล็กจับด้ามปืนสั้นไว้แน่น “แบบนี้...ถูกไหมคะ
ห้องจัดงานกว้างใหญ่ประดับประดาด้วยแสงไฟอุ่นและดอกไม้สีขาวทองที่เรียงรายตามทางเดิน กลิ่นดอกไม้สดอบอวลทั่วบริเวณ แขกผู้มีเกียรติจากทุกวงการต่างเข้ามาร่วมงาน ความรู้สึกตื่นเต้นและความสง่างามปะปนกันอย่างลงตัวชีวายืนอยู่ระหว่างออสตินและลีโอ ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ เธอเหมือนกุหลาบงามที่บานเต็มที่ ดวงตากลมโตประกายแวววาว ริมฝีปากระเรื่อแดงอ่อน สะท้อนความสดใสและความอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาของผู้คนทุกคน เธอเปล่งประกายเป็นศูนย์กลางของความงดงามและความรัก แต่ดวงตากลมเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอไม่สนใจสายตาที่มองมาที่เธอหรือความประหลาดใจจากแขกในงาน เพราะตอนนี้เธออยู่ กับสองคนที่รักและปกป้องเธออย่างแท้จริง ออสตินยืนข้างๆเธอ ใ







