ช่วยด้วย แฟนฉันเป็นมาเฟีย

ช่วยด้วย แฟนฉันเป็นมาเฟีย

last updateZuletzt aktualisiert : 06.05.2025
Von:  เซเรียAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
50Kapitel
977Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

ความรักหวาน

พระเอกเก่ง

มาเฟีย

กล้าหาญ

ฉลาด

ความรักครั้งแรก

รักแรกพบ

ฉันก็แค่สาวเนิร์ดธรรมดา(?) ที่เผลอไปช่วยหมาหลงทาง… ใครจะคิดว่าเจ้าของมันคือ เรย์จิ คุโรซาวะ ว่าที่หัวหน้าแก๊งมาเฟียสุดโหด!? แถมเขายังประกาศว่าฉันคือ ‘เมีย’ ต่อหน้าลูกน้องอีก!!

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 1 ใครก็ได้ช่วยฉันที!!

تأخرت عن العمل مجددًا. ليس من السهل أن يكون لديك طفل في الرابعة من عمره.

هذا الصباح، استيقظ ليون مريضًا، وحرارته مرتفعة. لم أستطع اصطحابه إلى الحضانة ولا تركه وحيدًا، فاضطررت لطلب المساعدة من جارتي تريسي. وافقت بعد أن وعدتها بدفع أجرها من الإكراميات. ناولتها بعض النقود، وألقيت على ليون نظرة أخيرة قلقة مع قبلة، ثم اندفعت خارج الباب.

في اللحظة التي ولجت فيها المطعم، أدركت أن هناك شيئًا مختلفًا اليوم. كان التوتر يملأ الأجواء، واضطراب عجزت عن تفسير مصدره. بالكاد وصلت إلى الغرفة الخلفية لأرتدي زيّ العمل قبل أن يظهر المدير.

"أين كنتِ يا أرييلا؟" زمجر.

لم يكن يصرخ أبدًا؛ بل كان دائمًا هادئًا حتى تحت الضغط. لكنه اليوم بدا مضطربًا، بل خائفًا.

ابتلعتُ ريقي بصعوبة.

لم يكن الحصول على هذه الوظيفة بالأمر الهيّن؛ فهذا ليس مجرد مطعم، بل كان من تلك الأماكن الراقية التي تقتصر على النخبة، من النوع الذي يستحيل تقريبًا أن تُقبل فيه. السبب الوحيد لوجودي هنا هو داميان؛ لقد التقيت به في ظروف صعبة وأنقذته في الشارع ذات يوم، وعندما سألني كيف يمكنه رد الجميل، طلبتُ وظيفة.

أنهيت المدرسة الثانوية فحسب، وبالكاد أكملت سنة ونصف في الجامعة قبل أن أضطر إلى مغادرتها. لذا تعين عليّ قبول أي عمل أجده؛ وظيفتين وأحيانًا ثلاثًا في اليوم، فقط لكي أتمكن من إعالة ليون.

لقد صح ما يقال: من الثراء إلى العدم. هذا هو ملخص قصتي.

ولهذا السبب، لا يمكنني تحمل خسارة هذه الوظيفة.

"أسرعي يا أرييلا. اليوم مهم، ولا يمكننا تحمل أي خطأ"، قال داميان بنبرة حادة: "أريدك في مكتبي. فورًا."

"أمرك يا داميان، أعدك ألا أتأخر."

"وكوني لائقة المظهر"، أضاف قبل أن يستدير ويبتعد.

بدلت ملابسي في وقت قياسي، ومررت أصابعي بين خصلات شعري، ووضعت ما يكفي من الزينة لأبدو أنيقة. ثم أسرعت إلى مكتبه، وقلبي يدق بعنف.

عندما دخلت، وجدته غارقًا في حديث مع رجلين لم أرهما من قبل. كانت ملامحهما جامدة لا تُقرأ. تبادلا كلمات أخيرة قبل أن يحييا داميان برؤوسهما ويغادرا.

"أغلقي الباب"، أمرني فور مغادرتهما.

فعلت ما طلب، ودخل في صلب الموضوع مباشرة: "أريدك أن تخدمي في الطابق العلوي، غرفة كبار الشخصيات."

قطبت حاجبيّ. لقد عملت هنا لفترة طويلة، لكن لم يسمح لي أبدًا بالصعود إلى هناك.

"غرفة كبار الشخصيات الحصرية؟"

"أجل"، قال بحدة: "وقبل أن تسألي... لا تسألي عن أي شيء. فقط قومي بعملك."

ثمة شيء مريب في صوته؛ مضطرب ومتعجل. علقت قائلة: "يبدو الناس متوترين اليوم."

"هذا ليس من شأنك. ما أريده منكِ هو التركيز فحسب. أنتِ بارعة في عملك، ولكِ باع طويل هنا، ومظهرك مناسب، وتملكين الجرأة. لكن انصتي لي جيدًا يا أرييلا." خفض صوته قائلًا: "عندما تصعدين إلى هناك، كوني تمثالًا. كوني شبحًا."

سرت قشعريرة في أوصالي.

"لا تستمعي لحديثهم، لا ترفعي عينيك في وجوههم. لا تري أحدًا، ولا تسمعي شيئًا. سجلي الطلبات، قدمي الخدمة، واخرجي. هل تفهمين؟"

ابتلعت ريقي بصعوبة: "نعم يا داميان. فهمت."

"جيد. كانت جينا تتولى الأمر، لكنها تعرضت لانهيار عصبي. لذا ستحلين محلها." كانت نظراته حازمة، ثم أردف: "كوني قوية يا أرييلا."

أومأت برأسي وخرجت، وأعصابي تزداد توترًا مع كل خطوة أقترب بها من الغرفة.

عندما فتحت الباب، انحبست أنفاسي.

كانت الغرفة غاصة بالناس؛ رجال متكئون بارتخاء على الأرائك الفاخرة، ونساء يرتمين فوقهم في دلال، بينما تعبث أيديهم بهن في حرية كاملة. البعض يتحدثون بأصوات خافتة، وآخرون يتبادلون القبل. كان الهواء مثقلًا بشيء لا أستطيع تسميته، لكنني أعرف هذا العالم جيدًا.

لقد كنت جزءًا منه يومًا ما، وأقسمت ألا أعود إليه أبدًا.

ذكّرتُ نفسي بتعليمات داميان: لا تري شيئًا، لا تسمعي شيئًا.

فقط قدمي الخدمة وارحلي.

تحركت في أرجاء الغرفة، أجمع الزجاجات والكؤوس الفارغة، وأستبدلها بأخرى جديدة. لم أنظر في عيني أحد، ولم أتلكأ. لكنني عرفت من يكونون؛ وشومهم وهندامهم وحضورهم الطاغي كل ذلك كان ينطق بشيء واحد: المافيا.

كنت أسجل الطلبات ورأسي منحن، متظاهرة بعدم سماع الهمسات والصفقات التي تعقد بأصوات خافتة.

ثم شعرت بها؛ يد تلمس جسدي بوقاحة.

هنا، تملكتني غريزتي، فصفعتها دون تفكير.

انفجرت الضحكات. حافظت على جمود وجهي متظاهرة بأن شيئًا لم يحدث. كنت قد انتهيت من تسجيل الطلبات بالفعل، فاستدرت لأغادر، لكن قبل أن أتمكن، قبضت يد على معصمي.

"إلى أين تهرولين أيتها الجميلة؟" تمتم صوت منخفض يفيض بالاستهزاء: "ألا تريدين قضاء وقت ممتع؟"

لم أنظر في عينيه، وحافظت على نبرة محايدة: "سأحضر طلباتكم فحسب." حاولت الانسحاب، لكن قبضته اشتدت.

أخرج حزمة من النقود، وسحب عدة أوراق مالية قذف بها فوق صدري.

"هذه النقود قد تطعمك لعام كامل"، قال بابتسامة ساخرة: "إذن، ما رأيك؟ لماذا لا ننتقل إلى الحمام وننهي الأمر سريعًا؟"

انقبضت أحشائي، لكنني أرغمت ملامحي على البقاء جامدة. أنا بحاجة ماسة لهذه الوظيفة، عليّ فقط تحمل هذا لبضع ساعات.

قلت بأقصى ما أستطيع من ثبات: "شكرًا لك، لكنني أعمل الآن."

أمسك رجل آخر بذراعي محاولًا جذبي إليه. قاومته ونبضي يتسارع. كانت الضحكات ترن في أذنيّ، وغدا الجو مشبعًا باستهزاء قوامه إهانتي.

ثم فجأة—

"توقفوا!"

قطعت تلك اللفظة الواحدة الضجيج؛ كانت عميقة وآمرة وقوية.

خيم الصمت على الغرفة تمامًا، واختفت الضحكات فورًا.

ولأول مرة، رفعت عينيّ؛ لتستقرا على الرجل الجالس في صدر الطاولة.

يا إلهي. تجمدت في مكاني.

لم أتخيل قط— ولا حتى في أبعد خيالاتي— أن ماضيَّ سيلحق بي، أو أنني سأراه مجددًا. ليس بهذه السرعة، وليس هنا.

لكنه هنا.

تسمرت في مكاني، مشلولة الحركة، وقد خوت مخيلتي تمامًا؛ لا أعرف ماذا أفعل، أو ماذا أقول.

ضحك الرجل الذي يمسك بمعصمي بخفة، غير مدرك للاضطراب الذي يسكنني.

"ما الأمر يا دون؟ أنا فقط ألهو قليلًا. لست أجبرها على شيء، بل هي ترغب في ذلك"

علق صوت آخر بنبرة ساخرة: "أجل، ما الخطب؟ هل هي إحدى عاهراتك أم ماذا؟"

انتفضت عند سماع الكلمة.

ثم—

"في الواقع"، قال بصوت ناعم وبارد: "هي كذلك."

انحبست أنفاسي.

الصدمة شلت حركتي، لكنه لم ينته بعد. انحنى قليلًا إلى الأمام، وعيناه مثبتتان في عينيّ.

"هي دميتي الصغيرة"، واصل حديثه: "وأنا لا أحب أن يعبث الآخرون بألعابي."

تلاشت القبضة عن معصمي وكأنني تحولت إلى جمرة من نار. تراجع الرجل إلى الخلف، رافعًا يديه بوجه شاحب.

"أنا— أنا آسف يا دون. لن يتكرر الأمر. لم أكن أعلم—"

الدون.

كان قلبي يرتطم بضلوعي بعنف. أهو الدون؟

دوى نبضي في أذنيّ. كيف؟ ماذا حدث لوالده؟ كيف أصبح هو الدون؟

قطعت ضحكة خافتة وساخرة أفكاري المتسارعة، وتبعها صوت يقول: "لن يروق لزوجتك الروسية الصغيرة الجميلة هذا الأمر."
Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
50 Kapitel
ตอนที่ 1 ใครก็ได้ช่วยฉันที!!
เสียงแจ้งเตือนดัง ติ๊ง! ขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของฉันในช่วงดึกของคืนหนึ่ง…📱 [ขอแสดงความยินดี! คุณแมตช์กับคู่เดตของคุณแล้ว!]ห้ะ…?ฉันขมวดคิ้วมองหน้าจอด้วยความงุนงง ก่อนจะเบิกตากว้าง“เดี๋ยววว!! แอปเดตออนไลน์บ้าอะไรเนี่ย!?”“เซอร์ไพรส์!!”เสียงเพื่อนรักตัวดี ‘อัยย์’ ดังขึ้นจากข้างๆ พร้อมกับรอยยิ้มภูมิใจที่ทำให้ฉันอยากกระโดดงับหัวมัน!“แกทำอะไรฟะ!?” ฉันถามเสียงหลง มองมันอย่างไม่อยากเชื่อ“ก็สมัครแอปเดตออนไลน์ให้แกไง! ฉันเห็นแกไม่มีแฟนมานานละ ชีวิตมีแต่มังงะกับเกม! ถึงเวลาต้องออกไปเจอผู้ชายจริง ๆ บ้างแล้ววว~” อัยย์ยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ“ไอ้บ้าาา! แล้วใครอนุญาตให้แกใช้ชื่อฉันหาแฟนฟะ!?” ฉันแย่งมือถือมาดู แล้วก็ต้องช็อกอีกรอบเพราะ ‘คู่แมตช์’ ของฉัน…เป็นผู้ชายที่ใช้โปรไฟล์ ‘R’ ใส่สูทดำทั้งตัว หน้าตาหล่อโคตร แต่แผ่รังสีโคตรน่ากลัว! 😱“เฮ้ยๆ ทำไมไอ้นี่มันดูอันตรายๆ วะ…” ฉันเริ่มเหงื่อตก“แกดูหน้าเขาดิ! นี่มันพวกเจ้าพ่อมาเฟียหรือไง!?”“เฮ้ออ แกนี่ก็คิดมาก!” อัยย์กลอกตา“ผู้ชายที่ดูดาร์กๆ นี่แหละ มีเสน่ห์! ลองคุยหน่อยเหอะ ฉันแอบดูละ โปรไฟล์เขาโคตรสมบูรณ์แบบ!”“สมบูรณ์แบบบ้านแกดิ! ฉันไม่—”ต
Mehr lesen
ตอนที่ 2 เดต (บ้าๆ) กับมาเฟีย!?
“ดีเลย… เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ”เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายตรงหน้าทำให้ฉันแทบสำลักอากาศตัวเอง! เฮ้ยย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!? 😱💀ฉันยืนค้างไปสามวิ ก่อนจะกระชากมือออกจากเขาแทบไม่ทัน รู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตไปทั้งแขน!“เดี๋ยวๆๆๆ! นายเป็นใครฟะ!? แล้วใครอนุญาตให้ฉันเป็นแฟนนายกัน!?”ชายหนุ่มตรงหน้ามองฉันด้วยสายตานิ่งสนิท ใบหน้าหล่อจัดแบบที่หาได้ยาก แต่ปัญหาคือ... เขาดูเหมือนฆาตกรต่อเนื่องมากกว่าผู้ชายที่มาหาแฟนในแอปเดต!จมูกโด่งคมสันรับกับใบหน้าคมคาย ริมฝีปากได้รูปที่เม้มเล็กน้อยทำให้เขาดูสุขุมและเย็นชา ส่วนดวงตาสีดำสนิทของเขาก็เต็มไปด้วยออร่าที่น่าขนลุกสุดขีด เหมือนเป็นดวงตาของสัตว์นักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อของมันอยู่“เรย์จิ คุโรซาวะ” เขาตอบเสียงเรียบ ดวงตายังคงจับจ้องฉันราวกับต้องการจารึกทุกปฏิกิริยาของฉันไว้ในหัว“คนที่แมตช์กับเธอ”“ก็แค่แมตช์กันไม่ใช่เรอะ!?” ฉันเบิกตากว้าง“นี่มันเดตแรกนะเว้ย! อยู่ดีๆ มาประกาศว่าเป็นแฟนกันได้ไง!?”“ก็แค่ขั้นตอนให้มันสั้นลง” เรย์จิพูดหน้าตาย ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกให้ฉัน“นั่งสิ”ไม่! ฉันไม่อยากนั่ง! ฉันอยากกลับบ้าน!! 😱“คือแบบ…” ฉันถอยหลังไปก้าวนึง ใจเต้นโค
Mehr lesen
ตอนที่ 3 ฉันต้องรอด!?
ฉันจ้องตาไอ้มาเฟียหน้าหล่อที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้าอย่างหวาดระแวงสุดชีวิต…“สรุปคือฉันต้องเป็นแฟนนาย… แค่เพราะหมาของนายติดฉัน!?”“อืม”เรย์จิ… นายแม่งตอบง่ายไปไหมฟะ!? 😱💀“ไม่เอาโว้ยยย!!” ฉันลุกพรวดขึ้นทันที“ฉันไม่อยากเป็นแฟนมาเฟีย! ฉันแค่อยากกลับบ้านไปเล่นเกม!!”“นั่งลง”“ไม่!!”หมับ!เฮ้ยยย! อิบ้านี่มันดึงแขนฉันให้นั่งลงไปอีกแล้ว!!“เธอกล้าปฏิเสธฉันต่อหน้าแบบนี้ตลอดเลยนะ” เขาพูดเสียงเรียบ สายตาคมกริบเหมือนจะกรีดวิญญาณฉันเป็นชิ้นๆ ได้“เธอรู้ไหมว่าไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับฉันมาก่อน”แล้วฉันต้องภูมิใจรึไงฟะ!? 😱“แต่ก็ดี” เรย์จิพยักหน้าเบาๆ“ฉันชอบ”ชอบพ่อง!!ฉันอยากจะกรีดร้องลั่นร้าน! ทำไมหมอนี่ถึงเป็นคนที่ตรรกะพังขนาดนี้วะ!? 😵💫💀“ฟังนะ…” ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้า อธิบายให้คนตรงหน้าฟังอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ถึงแม้ฉันอยากจะฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีมากกว่าก็ตาม!)“นายเป็นมาเฟีย ฉันเป็นแค่เด็กเนิร์ดที่วันๆ นั่งเล่นเกมกับอ่านมังงะ ฉันไม่มีทางใช้ชีวิตร่วมกับนายได้แน่ๆ เข้าใจไหม!?”เรย์จิเท้าคางมองฉัน ราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลอะไรบางอย่างอยู่“ทำไมจะไม่ได้?”“ก็นายยิงปืนเป็น ฟันด
Mehr lesen
ตอนที่ 4 ชีวิตฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!?
หลังจากที่ฉัน ‘ยอม’ ให้มีลูกน้องมาเฟียตามอารักขาแทนการถูกจับไปอยู่คฤหาสน์ของเรย์จิ ฉันก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง……แต่ฉันคิดผิด!!!! 😱💀วันรุ่งขึ้นฉันก้าวเท้าเข้าไปใน มหาวิทยาลัยไทระ อินโนเวชั่น (TIU) ตามปกติด้วยหัวใจที่ยังไม่ฟื้นตัวจากเหตุการณ์เมื่อคืนแต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ—ฉันมีผู้ชายตัวโตใส่สูทดำสองคนเดินตามมาด้วย!!!! 😱💥“......”“......”ทั้งมหา’ ลัยเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่เสียงซุบซิบจะเริ่มดังขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง!!!“เห้ยๆๆๆ ดูนั่นดิ!?”“นั่นมันมินาเอะนี่!? ทำไมมีบอดี้การ์ดเดินตามวะ!?”“อย่าบอกนะว่าที่บ้านเป็นมาเฟีย!!?”ม่ายยย!!! พวกแกเข้าใจผิดแล้วววว!!! 😱😭ฉันพยายามเดินก้มหน้าก้มตา ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่พูดตรงๆ เลยว่า—มันเป็นไปไม่ได้! 😵💫ขนาดฉันแค่ขยับตัว นักศึกษาคนอื่นยังเหลือบมองด้วยสายตาตื่นเต้นสุดขีด ราวกับฉันเป็นซูเปอร์สตาร์ หรือไม่ก็นักโทษที่เพิ่งแหกคุกมา!“เฮ้ยๆๆ บอดี้การ์ดสองคนนั่นโคตรโหดอะ ดูดิ!”“แม่งหล่อแบบหล่อดุๆ ด้วย! แต่แบบนี้แสดงว่า…มินาเอะซังเป็นลูกสาวมาเฟียจริง ๆ เหรอวะ!?”ลูกสาวมาเฟียพ่องงง!!! 😱💀🔥ฉันแทบอยากจะวิ่งหนีออกจากมหา’ ลัยไปซ่อนตัวอยู่ใต้กองดิน
Mehr lesen
ตอนที่ 5 ชีวิตเด็กเนิร์ด (?) ของฉันพังแล้ว!!! (1)
หลังจากที่ฉันโดน แฟน (?) มาเฟียสุดโหด โทรมาเช็กสถานะว่าอยู่ถึงมหาวิทยาลัยอย่างปลอดภัยแล้ว (ซึ่งให้ตายเถอะ! มันให้ฟีลเหมือนฉันกำลังโดนเช็ก GPS เลยเว้ย!!!)ฉันก็นั่งเครียดกับชีวิตตัวเองอยู่พักใหญ่…แต่เหมือนฟ้าจะไม่ปรานี…เพราะแค่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง—“ขออนุญาตครับ คุณมินาเอะ”เสียงเข้ม ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันกับอัยย์หันไปมองพร้อมกัน ก่อนจะพบกับ…“เห้ยย!! หมอนี่เป็นใครวะ!?” อัยย์กระซิบถามทันที น้ำเสียงตื่นเต้น เพราะเขาหล่อตรงสเปคเธอเลยผู้ชายตรงหน้าหล่อมาก! สูงโปร่ง ใส่สูทสุดเนี้ยบ กลิ่นน้ำหอมผู้ดีแบบมาเฟียไฮคลาสโชยมาจางๆ แถมใส่แว่นแบบหนุ่มนักธุรกิจที่มีเบื้องหลังเป็นนักฆ่า (?) 😨💀แต่ฉันจำเขาได้ทันที…“คิน!” ฉันเบิกตากว้าง ‘เพื่อนสนิทของเรย์จิ!’ใช่แล้ว! นี่คือ ‘คินทัต ศักดารณรงค์’ มือขวาของมาเฟียโคตรโหดที่เป็นแฟนฉัน!!!“หืม? ดูเหมือนเธอจะจำฉันได้เร็วดีนะ” คินยกมุมปากขึ้นนิดๆ…บอกตามตรง ฉันเริ่มไม่ไว้ใจรอยยิ้มแบบนั้นของเขาเลยว่ะ!! 😨“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่!?” ฉันถามเสียงระแวง ถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ (ถึงจะรู้ว่าหนีไปก็ไม่มีประโยชน์ก็เถอะ!!)คินไม่ได้ตอบทันที แต่ล้วงมือเข้าไปในก
Mehr lesen
ตอนที่ 6 ชีวิตเด็กเนิร์ด (?) ของฉันพังแล้ว!!! (2)
หลังจากที่ฉัน ‘เผลอพูดอะไรไปโดยไม่คิดให้ดี’ …ฉันก็ได้ลากอัยย์ เพื่อนรักของฉันเข้าสู่โลกมาเฟียไปด้วยแบบเต็มตัว—และไม่มีปุ่มย้อนกลับ! 😵💥“โอ๊ยยย! ฉันไม่น่าไปเสนอหน้าเลยจริงๆ!!!”เสียงบ่นโอดครวญของอัยย์ดังขึ้นขณะที่เธอลากฉันเดินออกจากมหาวิทยาลัยด้วยใบหน้ามู่ทู่ราวกับคนเพิ่งสูญเสียอิสรภาพในชีวิตไป“นี่ฉันต้องไปงานเลี้ยงของมาเฟียจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย!!??”“แกก็เล่นไปท้าทายคินเองอ่ะ!” ฉันแอบขำ“แล้วแกดันไปเป็น 'คู่ควง' ของเขาอีก ฮ่าๆๆ”“ไม่ต้องขำเลยนะยะ!!” อัยย์แยกเขี้ยวใส่ฉัน ดวงตาลุกเป็นไฟ“ฉันไม่เต็มใจซะหน่อย!!”“แต่ฉันเต็มใจนะ”เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง…และมันทำให้อัยย์กับฉัน สะดุ้งเฮือก!!! 😱💥“เฮ้ย! นายนี่ย่องเงียบเป็นแมวรึไง!?” อัยย์หันไปแว้ดใส่ทันที สีหน้าตกใจปนหงุดหงิดสุดขีดฉันเองก็แทบพ่นวิญญาณออกจากร่าง! เห้ยๆๆๆ! นี่หมอนี่เดินตามเรามาตลอดทางเลยเรอะ!? 😨💀คินยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น“หืม? เธอเป็นคนไม่ระวังตัวเองมากกว่านะ”คินยักไหล่อย่างสบายๆ สองมือซุกกระเป๋ากางเกง สูทสีดำเนี้ยบของเขาดูเข้ากันอย่างประหลาดกับบรรยากาศ แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือ… หมอนี่ไม่มีเสียงฝี
Mehr lesen
ตอนที่ 7 งานเลี้ยงมาเฟียสุดหรู...กับแฟนมาเฟียสุดสวย!!!
เวลา 19:00 น. - งานเลี้ยงมาเฟียที่ไม่ได้มาเล่นๆฉันนั่งตัวเกร็งสุดชีวิตอยู่ใน รถหรูคันใหญ่ ที่กำลังพาฉันไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงของแก๊งคุโรซาวะ มือกำกระโปรงแน่นหัวใจกระหน่ำเต้นรัวราวกับกำลังจะเข้าสู่สนามรบ!“โอ๊ยยย! ฉันตื่นเต้นจนจะเป็นลมแล้วเว้ย!!”ฉันหันไป กรีดร้องใส่อัยย์ที่นั่งข้างๆเฮ้ย! ฉันเป็นเด็กเนิร์ดที่วันๆ เอาแต่เล่นเกมนะเว้ย!ไม่เคยต้องไปออกงานใหญ่ขนาดนี้มาก่อน!!นี่มันหนังมาเฟียชัดๆ!!! 😭“อย่ามาทำเป็นเขินน่า~” อัยย์หัวเราะพลางสะกิดฉันเบาๆ“แกก็ดูสวยเริ่ดสุดๆ ไปเลยนะมินาเอะ!”ฉันก้มลงมองตัวเอง เดรสสีดำเข้ารูปที่อัยย์เลือกให้มันโคตรจะหรู ผ้าซาตินเนื้อดีแนบไปกับรูปร่างของฉันอย่างพอดีเป๊ะ เว้าหลังต่ำโชว์แผ่นหลังเนียนนิดๆ ให้ดูเซ็กซี่เบาๆ แต่ยังคงความหรูหราเส้นผมที่ปกติยุ่งเหยิงเพราะติดเกมทั้งคืน ตอนนี้ถูกเซ็ตเป็นลอนสวยเรียบหรู คลอเคลียไหล่บาง ต่างหูเพชรระยิบระยับเข้ากับสร้อยเส้นบางที่ช่วยขับให้ลำคอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น...ให้ตายเถอะ! นี่ฉันเองจริงๆ เรอะ!?ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่—“เอาล่ะ…”เสียงเรียบนิ่งของคินที่นั่งเบาะหน้าดังขึ้น ก่อนที่เขาจะปรายตามองฉันผ่านกระจกมองหลัง
Mehr lesen
ตอนที่ 8 เปิดตัว ‘เมีย’...เอ๊ย! ‘แฟน’ มาเฟีย!!!
ฉันแทบจะเป็นลมคาแขนเรย์จิอยู่แล้ว!!! 😱ไม่ใช่แค่เพราะไอ้มาเฟียบ้านี่มัน ‘คลั่งรัก’ แบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม…แต่เพราะตอนนี้…ฉันกำลังจะถูกเปิดตัวเป็น ‘แฟน’ ของเขาต่อหน้าแก๊งมาเฟียทั้งหมด!!!!! 😱งานเลี้ยงของแก๊งคุโรซาวะในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูที่เต็มไปด้วยเหล่ามาเฟียระดับสูงที่แต่งตัวเนี๊ยบชนิดที่ฉันไม่กล้าหายใจแรง…โคมไฟแชนเดอเลียระยิบระยับ ตกกระทบกับคริสตัลบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศทั้งหรูหราและเต็มไปด้วยแรงกดดัน ราวกับฉันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกเมื่อและที่สำคัญ…ฉันกำลังยืนจับมืออยู่กับ ‘หัวหน้าแก๊ง’ ที่โคตรจะอันตราย!!!!“ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก…”เสียงทุ้มต่ำของเรย์จิดังขึ้น พร้อมกับดวงตาคมกริบที่กวาดมองไปทั่วทั้งห้อง ออร่าเจ้าพ่อมาเฟียระดับสูงแผ่กระจายไปทั่วจนทุกคนต้องเงียบกริบฉันรู้สึกถึงแรงกดดันจากมือที่จับฉันไว้…เรย์จิกระชับมือฉันแน่นขึ้น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“นี่คือแฟนของฉัน—”“แค่แฟนเหรอครับ นายท่าน?”!!!??? 😳💥💀เสียงกวนๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็นไอ้คินที่ยืนกอดอกยิ้มกริ่มอยู่!!!“หืม?” เรย์จิเบือนสายตาไปมองคินที่ยังคงทำหน้าก
Mehr lesen
ตอนที่ 9 คู่หมั้นงั้นหรอ? ขอโทษนะ...ฉันมี ‘เมีย’แล้ว
ขณะที่พวกเรายืนคุยกันอย่างปกติ แต่สายตาคนรอบข้างมันโคตรจะไม่ปกติ!!!ฉันรู้สึกได้ว่า…ตอนนี้พวกเราดูเหมือน ‘คู่รักมาเฟียที่รักกันสุดๆ’ ในสายตาของทุกคนในงาน!!!เฮ้ยๆ ๆ ๆ!! ไอ้บ้าเรย์จิ! แค่จับมือฉันไว้แบบนี้มันก็เป็นข่าวฉาวในวงการมาเฟียได้แล้วไหมฟะ!!!ในจังหวะนั้นเอง—“โอ้ น่าเสียดายจริงๆ นะครับ คุณเรย์จิ”!!!??? 😳เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้องจัดเลี้ยงฉันรีบหันไปมอง…และก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากผู้ชายในชุดสูทเนี้ยบแต่โคตรน่ากลัว ยืนขนาบข้างด้วย ลูกน้องชุดดำหลายคน!!!เขามีสายตาแบบนักล่า… แผ่ออร่าอันตรายเต็มพิกัด!!!ข้างๆ เขามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่…เธอสวยมาก…ผมดำยาวสลวย ดวงตาคมเย็นชา ใส่ชุดเดรสรัดรูปดูหรูหราแต่ปัญหาคือ —แต่สายตาที่เธอมองฉัน โคตรจะน่าขนลุก!!!“โอ้…”เสียงกระซิบข้างหูดังขึ้น ฉันหันไปมอง ก็พบว่าอัยย์กำลังทำตาเป็นประกายวิบวับ“ฉันได้กลิ่นสงครามล้าววว”“ไม่ต้องพูดเลยนะเว้ยยย!!!” ฉันกระซิบกลับไปทันทีฉันอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้แล้วโว้ยยย!!! ทำไมฉันต้องมาเป็นตัวเอกในสงครามนางร้าย (?) มาเฟียด้วยฟะ!!!เรย์จิหรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าเล็กน้อย ก
Mehr lesen
ตอนที่ 10 คืนนี้...ฉันต้องนอนกับมาเฟียหรือกับหมา!?
หลังจากงานเลี้ยงสุดอลหม่านจบลง…ฉันคิดว่าฉันจะได้กลับบ้านไปนอนกอดจอยเกมแบบสงบสุขเสียที…แต่เปล่าเลย!!🚗 บนรถหรูของเรย์จิฉันนั่งข้างเรย์จิ ส่วนอัยย์กับคินนั่งข้างหลังรถคันนี้มันหรูเกินไป!!เบาะหนังนุ่มสุดๆ แถมยังมีไฟในรถโทนสีอุ่นๆ ให้บรรยากาศเหมือนหนังมาเฟียสุดหรู...แต่ปัญหาคือ...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมาเฟียไปด้วยแล้วโว้ยยย!!“เฮ้อออ!! ในที่สุดก็จบซะที!”เสียงบ่นแบบหมดพลังของอัยย์ดังขึ้นจากเบาะหลังเธอบิดขี้เกียจสุดชีวิต แล้วเอนตัวพิงเบาะเหมือนคนที่ผ่านสงครามโลกมา“ฉันว่าฉันหมดแรงไปหมดละ!”“อืม” คินพยักหน้า “วันนี้เธอก็ดูตื่นเต้นดีนะ”“เฮ้ยๆๆ!! อย่ามาพูดเหมือนฉันสนุกกับงานเลี้ยงมาเฟียสิวะ!”อัยย์หันไปแยกเขี้ยวใส่คินแบบไม่ไว้หน้า“หืม?” คินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“ดูเธอจะชอบเวลาทะเลาะกับฉันนะ”“ไอ้—!!”!!!???โอ๊ยยย!! พวกมันกัดกันอีกแล้วววว!!ฉันหันไปมอง เรย์จิ ที่นั่งข้างๆ … หมอนี่หลับตาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่แต่แล้ว…เสียงเขาก็ดังขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย“ดึกมากแล้ว” เรย์จิพูดขึ้น“คืนนี้พวกเธอค้างที่บ้านของฉันเถอะ”“......”“ห๊าาาาาาา!?!?!”ฉันเบรกตัวเองจนแทบจะพุ่งออกนอกหน้า
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status