로그인"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
ณิชานั่งหลับติดกับประตูฝั่งตัวเองของรถหรูที่กำลังเคลื่อนตัวบนถนน แรงสะเทือนเวลารถวิ่งพานทำให้ศีรษะเธอกระแทกใส่กับกระจกรถ เพราะความเพลียบวกกับเมื่อคืนได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเลยทำให้เธอเผลอหลับ แม็กซ์เวลล์หันมามองณิชา สังเกตเห็นศีรษะเธอกระแทกกับกระจกรถ ตอนแรกเขาว่าจะไม่สนใจ ทว่าสุดท้ายกลับทำไม่ได้ เขารั้
"นายควรพักสักสองสามวันก่อนนะ แผลนายยังไม่หายดีเลย" เธอเอ่ยพูดในขณะที่กำลังยืนเช็ดผมให้แม็กซ์เวลล์ เขาดึงดันจะไปบริษัททั้งที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย บ่อยครั้งเขาชอบบอกว่าเธอดื้อ ทว่ากลับกลายเป็นเขาที่ดื้อกว่าเธอ "วันนี้ฉันมีประชุมเรื่องสำคัญ คงพักไม่ได้" "งานสำคัญกว่าสุขภาพนายรึไง" "ถ้าเธอเป็นห่วงก็ต
"เจ็บมากไหม" เธอถามด้วยความเป็นห่วงใย แม็กซ์เวลล์ชะงักมือที่กำลังยกบุหรี่ขึ้น แล้วเบือนใบหน้ามามองณิชา "เป็นห่วง?" "อืม" คราวนี้เธอยอมรับออกไปตรงๆ เพราะขี้เกียจจะโกหกเขาแล้ว "เมื่อคืนไม่ได้นอนใช่ไหม" "นายรู้ได้ยังไง" "เธอละเมอบอกว่าไม่ได้นอนเพราะเป็นห่วงฉัน" "นายเชื่อในสิ่งที่ฉันละเมอออกมาอย
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณโกดังเก็บสินค้าของแม็กซ์เวลล์ ร่างสูงที่ยืนหลบอยู่มุมหนึ่งเพื่อรอจังหวะยิงสวนกลับ โดยแขนข้างถูกยิงแล้วที่เรียบร้อย เขายกปืนยิงสวนกลับชายฉกรรจ์สามคนจนล้มนอนแน่นิ่ง สายตาเหลือบมองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วยความหงุดหงิด ปัง! เขาหันขวับไปข้างหลัง เห็
![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






