MasukShare
บทที่ 230
Tanggal publikasi:
2025-04-04 00:13:45
Bab terbaru
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 230
"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 229
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 228
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 227
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 226
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 225
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 79
"นี่มันบ้านของพ่อแม่นายนิ" ณิชาหันมาพูดกับคนข้างกายหลังจากคินน์ขับรถเข้ามาในคฤหาสน์ของครอบครัวแม็กซ์เวลล์ เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หันมายิ้มให้เท่านั้น เมื่อล้อรถหยุดหมุน ประตูรถทั้งสองฝั่งถูกเปิดออกโดยคินน์และวินซ์ หมับ "เดี๋ยวสิ" เธอยื้อแขนเขาเอาไว้ เมื่อเขาคว้ามือเธอเพื่อเดินเข้าไปข้างใน ทั้
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 76
(นี่กูโทรมากวนมึงกับเมียใช่ไหม?) "ใช่ มึงโทรมาผิดเวลา" (คืนดีกับเมียแล้ว เพื่อนก็หมาดีๆ นี่เอง) เสียงมังกรดังแทรกผ่านลำโพงเข้ามา ทำเอาแม็กซ์เวลล์ถึงกับส่ายหน้าไปมาด้วยความระอากับเหล่าแก๊งเพื่อน ถึงกระนั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ "แค่นี้นะ เดี๋ยวเวลาอยู่กับเมียจะเหลือน้อย" (เออๆ ไม่กวนแล้วแค่
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 71
"แม็กซ์เวลล์ ปล่อยฉันเดินเองเถอะคนมองใหญ่แล้ว" ณิชากระซิบบอกแม็กซ์เวลล์ พยายามไม่สบตากับผู้คนที่เดินสวนไปมาในห้างสรรพสินค้า นี่เขาคิดอะไรอยู่ถึงอุ้มเธอท่าเจ้าสาวกลางห้าง เขารู้ไหมว่าเธออายจนแทบอยากหาปี๊บมาคลุมหัวตัวเอง "มองแล้วยังไง" "นายไม่อายพวกเขารึไง" "ทำไมต้องอาย?" เขาก้มลงมาถาม แล้วดึงสา
เจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 70
"คราวหลังฉันจะคิดเยอะๆ แล้วจะบอกนายนะ" "หึ" รอยยิ้มอ่อนๆ ถูกประดับขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา แม็กซ์เวลล์จับมือทั้งสองของณิชามากุมไว้ เขาตะหงิดใจเลยตามเธอออกมา หากไม่ตามมาคงไม่รู้ว่าณิชาจะกำลังไปทำอะไร ผู้หญิงตัวนิดเดียวแต่จะไปเผชิญหน้ากับอันตราย เกิดเป็นอะไรขึ้นมาคงไม่คุ้ม ณิชาเธอกล้าหาญเกินไป อ่อน
