ตอนที่11 ยิ่งอยากหนียิ่งต้องเจอ

หลังจากเหตุการณ์ในผับ สละโสดครั้งนั้น เรเน่กลับไม่เคยเจอหน้าของร่างสูงอีกเลย ไม่รู้เป็นเพราะว่าตั้งใจหลบเลี่ยงอีกฝ่าย หรือว่ากำลังกลัวใจตัวเองกันแน่ ไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไรกับเรื่องนั้น

กระทั่งในตอนนี้วันที่รอคอยก็มาถึง ในวันแต่งงานเรเน่เชิญ เพื่อนสนิทตั้งแต่ประถม ยันมหาลัยมาร่วมงานแต่ง และไม่รู้ว่าสายตากำลังรอคอยใครกันแน่ เมื่อเหลือบมองหน้าประตูอยู่เป็นระยะ

“เรเน่ ยินดีด้วยนะ เอ้า! นี่ของขวัญ...”

“ขอบคุณนะ”เรเน่รับของขวัญมาไว้ในมือ

ในตอนนี้เรเน่กำลังอยู่ในห้องแต่งตัว เพื่อเตรียมรอเข้าพิธีแต่งงาน โดยที่มีเพื่อนสนิทเข้ามาทักทาย และอวยพรมากมาย ทว่ากลับยังไม่เจอร่างสูงของใครบางคน เพียงแค่ไม่เห็นกลับรู้สึกในใจวูบโหวงขึ้นมา

“เป็นอะไร ทำไมดูเหมือนไม่มีความสุขเลย วันนี้วันดี ยิ้มหน่อย”

“เปล่า...ไม่มีอะไร แค่กลัวว่าจะไม่สวย”

ในตอนนี้เรเน่กลับพยายามหักห้ามใจ เพื่อหลีกหนีหัวใจตัวเอง เมื่ออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กำลังจะมีคู่ชีวิตที่ดี

“มึงไม่สวย ก็ไม่มีใครสวยแล้ว ดูสิพอใส่แล้วเหมือนางฟ้าลงมาจากสวรรค์เลย”

“เวอร์อีกแล้ว”

เพียงแค่ได้ยินคำเอ่ยแซวก็ทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวก่อนหน้าหายไป เรเน่จ้องมองในกระจก สะท้อนเข้ากับหญิงสาวใบหน้าที่คุ้นเคย ทว่าในวันนี้กลับเต็มไปด้วยเครื่องประดับมากมาย บริเวณลาดไหล่โชว์ผิวขาวเนียน โดยเฉพาะเต้านมอวบอิ่มที่นูนเด่นขึ้นมา

“อิจฉาวะ นมใหญ่ พอใส่แล้วยิ่งดูสวย มึงแบ่งมาให้กูบ้างเน่”

“แบ่งอะไรก่อน บ้าแล้ว แค่นั้นก็สวยแล้วไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดของมะปราง กลับทำให้เรเน่คิดถึงเฟิร์สที่ไม่ยอมผละใบหน้าออกจากเต้านมอวบอิ่ม ดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบตรงนั้นมากที่สุด เมื่อหลังจากที่กลับถึงบ้าน ทำให้สังเกตเห็นหน้าอกที่เต็มไปด้วยร่องรอยขบกัด บีบขย้ำจนบวมแดง

“จะว่าไปก็เข้ามานานแล้ว ออกไปข้างนอกดีกว่า เผื่อจะเจอเพื่อนเจ้าบ่าวหล่อๆ เออ...อย่าลืมนะ โยนดอกไม้มาทางกูนะเว้ย...อยากเป็นเจ้าสาวคนต่อไป”

“ก็ถ้ารับได้นะ”

หลังจากที่พูดคุยกันมาเป็นเวลานาน เพื่อนสนิททั้งสามคนกลับเดินออกไปนอกห้อง ก่อนที่จะมีเพื่อนคนอื่น เดินเข้ามาทักทาย คนแล้วคนเล่า

ผ่านไปเป็นชั่วโมงยังคงไร้วี่แววของร่างสูง เมื่อไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือเศร้าใจกันแน่ ในความลับนี้ ว่าควรปกปิดอย่างไร

ก๊อก! ก๊อก!

เรเน่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อจู่ๆ กลับมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทันใดนั้นร่างบางกลับลุกขึ้นยืนไปเปิดในทันที

แกร็ก!

“นึกว่าจะไม่มาเปิดแล้วซะอีก ไง! ยินดีด้วยนะเจ้าสาว”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยกลับทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา เรเน่จำต้องตั้งสติ สายตาชำเลืองมองด้านหลัง เมื่อไร้ผู้คนเดินผ่านไปมา

“จะไม่เข้าไปคุยข้างในหน่อยเหรอ หรือว่าอยากยืนอยู่แบบนี้”

“เข้ามาก่อนก็ได้ค่ะ”

เรเน่หันหลังเพื่อเดินไปนั่งเก้าอี้ จู่ๆ กลับรู้สึกได้ถึงฝ่ามือหนาที่โอบกอดรอบเอวบางไว้แน่น จนทำให้สะดุ้ง

“พอใส่ชุดนี้แล้วยิ่งสวยเลย โครตยั่ว”

หลังจากที่พูดจบกลับสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน กำลังรินรดอยู่บริเวณต้นคอเปลือยเปล่า ทำให้ตัวแข็งทื่อลืมผลักให้หลบห่าง

“เอ่อ...ปล่อยก่อนพี่เฟิร์ส”

“อย่าทำเป็นลืมไปสิ คิดว่าพี่ไม่รู้หรอว่าเรากำลังหลบหน้าพี่ อ่า...วันนั้นเมาไม่เป็นไร แต่วันนี้อยากลองเอาคาชุดเจ้าสาวหน่อยไหม”

“พี่อื้อ...”

เพียงแค่โดนริมฝีปากประทับลงมา กลับทำให้เรเน่ตัวอ่อนระทวยจนลืมเอ่ยห้าม ในตอนนี้ฝ่ามือเริ่มจับสัมผัสผิวกายจนรู้สึกร้อนวูบวาบ เมื่อช่วงล่างเริ่มมีน้ำไหลซึมออกมา

“น่าตื่นเต้นจะตายว่าไหม”

ไม่รอช้าหลังจากที่เห็นท่าทางเคลิบเคลิ้ม เฟิร์สเลื่อนชุดเจ้าสาวขึ้น ก่อนจะจับให้ร่างบางนั่งอยู่บนโต๊ะแต่งตัว ทันใดนั้นเรียวขาทั้งสองข้างพลันอ้ากว้าง

“อ้าขากว้างๆ ถ้าไม่อยากให้ชุดเปื้อน”

เมื่อพูดจบเฟิร์สขยับชุดจนตอนนี้กองอยู่ระหว่าง กระทั่งสายตาเหลือบเห็นช่วงล่างที่เปลือยเปล่า พลันกระตุกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์

“กางเกงในก็ไม่ใส่ ทำไมอยากโดนเอาคาชุดแต่งงานจริงๆ สินะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น มะ...มัน”เรเน่เอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“มันทำไมล่ะ เยิ้มไปหมดแล้ว”

นิ้วมือหนาขยี้กลีบเสียวจนยับยู่ยี่ เพียงแค่แตะก็สัมผัสได้ถึงน้ำที่ไหลซึมออกมา โดยที่ร่องรูยังคงกระตุกขับน้ำออกมาจนชุ่มปากรู

“อ๊า! อย่าถู”

แม้ว่าจะเอ่ยห้าม แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม เมื่อในตอนนี้นั้นสองขาอ้าออกกว้างมากขึ้น จนทำให้เห็นได้ถึงร่องเสียวที่กำลังเปลือยเปล่า สัมผัสได้ถึงอากาศหนาวเย็น ลมพัดผ่านเข้ามาอยู่ระหว่างร่องรูหุบสนิท

“บอกอย่าแต่เด้งเอวใส่ใหญ่เลยนะ แล้วถ้าใส่นิ้วเข้าไปล่ะ จะเป็นยังไง”

ทันทีที่พูดจบเฟิร์สสะกิดอยู่บริเวณปากรู จนเริ่มลื่น ก่อนที่จะลูบไล้ ถูไถขึ้นลง จนรอบๆ เปียกไปด้วยน้ำสีใส ทันใดนั้นนิ้วมือกลับค่อยๆ สอดใส่เข้าไปด้วยความเชื่องช้า จนเกือบครึ่ง

ทว่านิ้วกลับดึงออกพรวดเดียว จนทำให้สะโพกอวบอิ่มขยับตามจังหวะถอดถอน

“อ๊ะ...อย่าแกล้งอื้อ มันอึดอัด”

เมื่อโดนกระตุ้นกลับทำให้ร่างกายเริ่มร้อนวูบวาบขึ้นมา แม้จะรู้ก็ตามว่าในวันนี้ไม่ควรที่จะทำ ทว่าเรเน่กลับไม่สามารถหักห้ามใจได้อีกต่อไป ตั้งแต่วันนั้นกลับกำลังเฝ้ารอคอยอะไรบางอย่าง แม้แต่เจ้าตัวจะไม่รู้ก็ตาม

“อยากได้นิ้วของพี่ขนาดนั้นเลยเหรอหืม...ขนาดยังมีคนอยู่ข้างนอกยังกล้าอ้าขาให้เอาขนาดนี้”

“พะ...พูดมากอ๊า!”

เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมทำตาม เรเน่จึงเป็นฝ่ายสอดนิ้วเข้าไปเอง เพียงแค่สอดเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนอยู่ข้างใน เมื่อในตอนนี้น้ำเสียวขับออกมาจนชุ่มปากรู

แจ๊ะ! แจ๊ะ!

และไม่รอช้า เมื่อสอดใส่เข้าไปได้นิ้วมือเริ่มขยับเคลื่อนไหว กระแทกด้วยความรัวเร็ว จนทำให้ได้ยินเสียงดังเฉอะแฉะ เต็มไปด้วยความหยาบโลน ภายในห้องแต่งตัว

ฝ่ายของเฟิร์สที่จับจ้องมองร่างบางโดยไม่ได้ละสายตา ในตอนนี้ท่อนเอ็นกำลังกระตุกอยู่ข้างในกางเกง เมื่อเห็นท่าทางร้อนร่านตรงหน้า ไม่รอช้าฝ่ามือจับแขนไว้ เพื่อให้หยุดขยับ ก่อนจะดึงออกพรวดเดียว

“ในเมื่ออยากได้ขนาดนี้ พี่คงต้องสนองหน่อย เดี๋ยวไปร่านโชว์คนในงานพอดี”

ทันใดนั้นนิ้วมือของเฟิร์สสอดใส่เข้าไปในปากรูอ้าออกเล็กน้อยในทันที