บทที่ 3 ความใสซื่อ (⁠^⁠^⁠)

“กลัวเหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือเรียวจิกที่ไหล่ของเขาโดยที่เธอไม่รู้ตัว เขามองท้องฟ้ามีเสียงฟ้าผ่าลงอยู่หลายครั้ง

“พี่จักรหนูกลัวมากเลย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงผวาสั่นเครือ เขาจึงใช้มือลูบหัวเบาๆ

“ยี่หวา พี่จะปกป้องดูแลเธอเอง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น และอ่อนโยนราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจ ทำให้เด็กสาวที่กลัว กลับหายกลัวในทันที แต่เธอกลับไม่รู้สึกเขินอายเมื่อมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา เธอคิดเสมอว่าเขาคือพี่ชายคนหนึ่ง เพราะเธอเองก็ไม่มีพี่ชาย และเป็นลูกคนเดียวด้วยกันทั้งคู่

เธอค่อยผลักออกจากอ้อมกอดของเขา เธอมองเขาที่ยิ้มให้เธอ ซึ่งเธอรู้ตัวว่าเมื่อครู่เธอใช้มือจิกลงบนหลังของเขา เธอจึงรู้สึกผิดขึ้นมาโดยทันที

“พี่จักรหนูขอโทษ พี่เจ็บไหม” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนสำนึกผิด

“ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวก็หาย แล้วยาหยีหายกลัวแล้วใช่ไหม” เขาเอ่ยถามเธอ

“หายแล้วค่ะ เดี๋ยวเข้าบ้านไปเดี๋ยวยาหยีเอายามาทาให้นะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ได้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“พี่จักรเข้าบ้านกันเถอะฝนเริ่มซาแล้วค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วลุกขึ้นยืนเดินออกจากศาลา เข้าไปในสวนเพื่อเดินไปยังตัวบ้าน

อย่างที่บอกเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนจะต้านทานความน่ารักและความใสซื่อของเธอได้อย่างไรกันเล่า

“พี่จักรตามเข้ามาค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังพอสมควร

เธอพาเขาก้าวเดินขึ้นมาชั้นสองของบ้าน แล้วเปิดประตูห้องนอน ซึ่งเป็นห้องสีขาว ติดวอลล์เปเปอร์คิดตี้อะคริลิกนูนเด่น ยังมีคำเขียนสีน้ำตาลว่า Hello Kitty ตบแต่งด้วยโบและดาวสีชมพู

เตียงนอนประมาณหกฟุตดูหรูหราเพราะหัวเตียงเป็นหนังบุโค้งเว้า บนเตียงนอนปูด้วยผ้าสีขาวลายคิดตี้ทั้งชุด เขานั่งลงบนสตูลปลายเตียงบุด้วยกำมะหยี่สีขาว มองเธอที่เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลหรือกล่องยาในห้องแต่งตัว แล้วเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

“พี่จักรเล็บของหนูโดนที่หลังของพี่ใช่ไหม” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง และเปิดกล่องปฐมพยาบาล

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ทำเอง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หนูทำให้พี่เจ็บ หนูต้องทำ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน เธอถกเสื้อเขาขึ้นโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เขารู้สึกตกใจอย่างมาก แล้วจับเสื้อลงทันที

“เดี๋ยว เดี๋ยวพี่ทำเอง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา