บทที่ 16

"อาบน้ำแล้วก็ลงมาทานข้าวนะลูก เดี๋ยวพ่อก็คงกลับแล้ว"

"ค่ะ"

"เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"รถติดน่ะสิคะ อยากหาหอพักใกล้มหาวิทยาลัยจังเลยค่ะแม่"

"พ่อไม่ยอมหรอก"

"รู้ค่ะว่าพ่อคงไม่ยอมแม่ลองคุยให้หน่อยนะคะ" จะใช้เวลา 2-3 ชั่วโมงในการเดินทางกลับบ้านแบบนี้ทุกวันมันก็แย่ กว่าจะเรียนจบอีกตั้งหลายปี เหนื่อยกับการเรียนการเดินทางยังไม่พอเหนื่อยกับเพื่อนร่วมห้องด้วยสุดจะทนแล้ว

ออมสินขึ้นห้องไม่นานแม่บ้านก็ไปตามลงมาทานข้าวเพราะพ่อของเธอกลับมาถึงแล้ว

"การเรียนเป็นยังไงบ้าง วันนี้เรียนวันแรกใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

และพ่อของเธอก็ถามอะไรอีกหลายอย่าง ออมสินตอบทุกอย่างเพราะเธอเตรียมคำตอบมาแล้ว ทุกอย่างที่เธอตอบพ่อมีแต่เรื่องดีๆ ซึ่งขัดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ มาก

หลังทานข้าวเสร็จเธอก็กลับขึ้นมาบนห้อง พอทิ้งตัวนอนลงบนเตียงก็หลับยาวจนถึงเช้าเลย

ต้องไปเรียนอีกแล้วเหรอเนี่ย นี่แค่เข้าเรียนวันที่สองเองนะยังรู้สึกเซ็งขนาดนี้ ..สิ่งที่ทำให้เซ็งมากคือเมญ่าเปลี่ยนไป ตอนนี้เธอไปอยู่ฝั่งตรงข้าม ออมสินอดคิดไม่ได้ว่าที่เพื่อนแตกหักกัน คงเพราะเรื่องที่เธอชนะการพนัน แต่จะให้เธอยอมแพ้ตลอดเลยหรือไง เพราะเมญ่านิสัยแบบนี้แหละออมสินถึงได้ไม่อยากเอาชนะมากนัก แต่ครั้งนี้เธอฮึดสู้จนได้ชัยชนะมา

"ขอบคุณมากนะคะลุง" หญิงสาวลงก่อนจะถึงมหาวิทยาลัยแล้วเธอก็เดินผ่านร้านที่ขายไก่ย่าง แต่วันนี้เธอไม่ได้แวะซื้อ เพราะทานอะไรแบบนี้บ่อยๆ ไม่ได้ กลัวท้องจะไม่รับ

"ออมสิน" ไอเดียและการ์ตูนลงจากรถเมล์ก็เห็นออมสินเดินผ่านพอดี

"มาแล้วเหรอ" ออมสินยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง เธอมีกำลังใจเรียนต่อก็เพราะเพื่อนสองคนนี่แหละ

ทั้งสามเลยเดินไปด้วยกันจนถึง ทางเข้ามหาวิทยาลัย และจังหวะนั้นก็เห็นรถของเมญ่าขับผ่านไป

"ดูมันขับนะถ้าชนเราจะทำยังไง" ตอนขับรถมาถึงทั้งสามเมญ่าไม่ได้แตะเบรกเลย

"ช่างเขาเถอะ เราเข้าไปข้างในกัน"

"สงสัยเมญ่าจะแตกหักกับพวกเราแล้วใช่ไหม" การ์ตูนเป็นคนที่จิตใจอ่อนไหวกว่าเพื่อนในกลุ่ม พอคิดว่าเพื่อนอีกคนจะแยกกลุ่มไปก็รู้สึกใจหาย เพราะรู้จักกันมาหลายปีแล้วตั้งแต่เรียนมัธยมปีที่ 1 จนตัดสินใจมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้วยกัน ไม่คิดว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยทุกอย่างก็เป็นแบบนี้

"แต่เธอยังมีฉันสองคนนะ" ทั้งสามเลยจับมือกันเดินเข้ามา

"ไฮสาวๆ"

ออมสินและเพื่อนหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนของไทเป

"แล้วเพื่อนของนายล่ะ"

"ป่านนี้คงอยู่บนห้องแล้วมั้ง ไอ้นี่มันเด็กเรียน"

"ว่าแต่นายชื่ออะไร" ออมสินอยากรู้จักเพื่อนทุกคนที่ทำความรู้จักกับเธอ

"เราชื่ออาวุธ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก เราขึ้นห้องกันเถอะ"

มาถึงหน้าห้องกำลังจะเดินเข้าไป แต่ถูกคนที่เดินมาด้านหลังเบียดเข้าก่อน

"เดินไม่ดูทางเลยหรือไง" โชคดีที่ไอเดียคว้าร่างของออมสินได้ทันถึงไม่ชนเข้ากับขอบประตู

"รู้ว่าตัวเองเกะกะทำไมไม่หลบล่ะ"

"พวกฉันมาถึงทางเข้าก่อน เธอนั่นแหละควรจะรอให้พวกฉันเดินเข้าไปในห้อง" ไอเดียตอบโต้กลับ

"เธอดูจะปกป้องเพื่อนจังเลยนะ อยากรู้นักเพื่อนเธอมีอะไรดีที่ต้องให้เธอปกป้อง"

"เพื่อนฉันดีกว่าเธอแล้วกัน"

"เธอเอาอะไรมาวัดว่าเพื่อนเธอดีกว่าเพื่อนฉัน" พริ้มเดินตามหลังมาก็มาเฉาะกับไอเดียอีกคน

"พอเถอะไอเดียอย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลย"

"พวกเธอน่ะสิเกลือ!"

"อาจารย์มาแล้ว" การ์ตูนกลัวว่ามันจะไม่จบง่ายๆ เลยโกหกว่าอาจารย์มาและมันก็ได้ผล กลุ่มนั้นรีบเข้าไปในห้องอย่างเร็ว

"อาจารย์อยู่ไหน" ไอเดียมองหาว่าทำไมอาจารย์ถึงจะเข้ามาสอนเร็วจัง นักเรียนยังมาไม่ครบเลย

"ฉันโกหก เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

"เดี๋ยวนี้หัดโกหกนะเรา" ออมสินทำทีว่าให้เพื่อนแต่ก็ยิ้มไปด้วย

เที่ยงวันนั้น..

"อะไร?" ออมสินมองอาหารที่อยู่ในมือของเธอ เพราะเมื่อครู่ไทเปซื้อมาแล้วก็ยื่นมันมาใส่มือของเธอเลย

"ฉันซื้อให้"

"แล้วนายไม่กินข้าวเหรอ"

"ของฉันอยู่โต๊ะนั้น" ว่าแล้วไทเปก็เดินเข้าไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนผู้ชาย

"อ้าวเธอซื้ออาหารมาแล้วเหรอ" ไอเดียและการ์ตูนที่แวะเข้าห้องน้ำก่อนเห็นว่ามีถ้วยอาหารอยู่ในมือออมสิน

"ผู้ชายให้มา"

"ผู้ชายที่ไหน"

"โน่น" ทั้งสองมองตามไปก็เห็นว่าเป็นกลุ่มของไทเป

หลังเลิกเรียนวันนั้น ออมสินก็เดินออกมาพร้อมกับเพื่อน

"ให้ไปส่งไหม" ได้ยินเสียงนี้ทั้งสามที่กำลังเดินออกมาหันไปมองพร้อมกัน

"อ้าวไทเป"

"บ้านอยู่ที่ไหนเดี๋ยวจะไปส่ง"

"นี่รถนายเหรอ" ออมสินมองดูรถที่ไทเปขับ

"ใช่ขึ้นรถสิเดี๋ยวจะไปส่ง"

"นายพักอยู่ที่ไหน"

"ซอยเจริญ 3"

"ทางเดียวกันเลย นายช่วยแวะส่งซอยเจริญ 2 ได้ไหม"

"ได้สิขึ้นรถมา"

"ขึ้นเร็วไอเดีย​ การ์ตูน" ออมสินผลักไอเดียขึ้นไปนั่งหน้าคู่กับคนขับ ส่วนการ์ตูนก็ขึ้นไปนั่งด้านหลัง "ฝากนายไปส่งเพื่อนฉันด้วยนะ"

"แล้วเธอไม่ไปเหรอ"

"ฉันไม่ได้พักอยู่แถวนั้นหรอก"

ไทเปมองมาดูเพื่อนของออมสินแบบเซ็งๆ ทีแรกคิดว่าซอย 2 จะเป็นบ้านของออมสินสะอีก

"ถ้านายไม่อยากไปส่งเราสองคนก็ไม่เป็นไรนะ" ไอเดียมองออกแต่แรกแล้วว่าไทเปอยากไปส่งออมสินมากกว่า

"ไม่เป็นไรไหนๆ ก็กลับทางเดียวกัน"

กลับมาถึงบ้านออมสินก็เห็นว่าพ่อมาถึงแล้ว ..ทำไมวันนี้มาถึงก่อน

"เย็นวันเสาร์นี้เตรียมตัวออกไปทานข้าวกับพ่อนะ"

"ทานข้าวที่ไหนคะ"

"ไม่ต้องถามหรอกว่าทานที่ไหนแค่เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ"

"ถ้างั้นออมสินขอขึ้นข้างบนก่อนนะคะ"

"แม่ให้คนเตรียมอาหารเย็นแล้วนะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จลงมาทานข้าวด้วย"

"ค่ะแม่"

วันต่อมาที่มหาวิทยาลัย..

"วันเสาร์นี้เรานัดดูหนังกันไหม"

"ฉันฟังผิดไปหรือเปล่ายัยการ์ตูนชวนเราดูหนัง" ไอเดียหันไปพูดกับออมสิน

"ไม่แน่ใจว่าจะไปได้ไหม เย็นวันนั้นพ่อให้ไปทานข้าวด้วย"

"พ่อเธอชวนไปงานเลี้ยงเหรอ"

"ไม่ใช่งานเลี้ยงหรอก แค่ไปทานข้าวเป็นเพื่อน"

"คงจะพาเธอไปรู้จักกับนักธุรกิจอีกน่ะสิ"

"อย่าพูดเสียงดังสิ" ออมสินสะกิดเพื่อนไว้กลัวเพื่อนคนอื่นได้ยิน ปล่อยให้พวกเขาคิดว่าเธอเป็นแบบที่พวกเขาคิดนั่นแหละดีแล้ว

เที่ยงวันนั้น..

ก๊อกๆ

"ไม่ไปกินข้าวเหรอเรา" คนที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นน้องสาวข้างบ้าน

"ไม่เห็นหน้าพี่หลายวัน เลยอยากมาพบ"

"หลายวันอะไร เมื่อวานยังเห็นโบกไม้โบกมือทักทายอยู่เลย" บ้านของทั้งสองไม่ได้แค่อยู่ใกล้กัน ห้องนอนยังเปิดหน้าต่างออกมาแล้วก็เห็นกันอีก

"ก็เชอรี่มีอะไรอยากจะคุยกับพี่นี่คะ"

"อยากจะคุยอะไรกับพี่ก็ว่ามาสิ"

"พี่ช่วยวางงานก่อนได้ไหมตอนนี้มันเที่ยงแล้วนะ ออกไปทานข้าวข้างนอกกันไหมคะ"

"งานพี่เยอะ"

"เยอะแค่ไหนก็ต้องกินข้าวค่ะ" เชอรี่ถือวิสาสะคว้าแขนของเจ้าเวหาลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ไปก็ได้ แต่ทานแถวนี้พอนะ"

"ได้เลยค่ะ"

"เธอดูนั่นสิแม่สตอเบอรี่ควงใครอยู่" ไอเดียมองไปก็เห็นว่าเชอรี่ควงแขนผู้ชายเดินไปทางลานจอดรถ "พวกเธอว่าคุ้นๆ ไหม"

"หึ!" ตอนที่ทั้งสามกำลังจับจ้องมองไปที่เชอรี่และชายปริศนาคนนั้น ด้านหลังของพวกเธอก็มีเสียงนี้ดังขึ้น "อยากรู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"

ทั้งสามหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนเก่าของพวกเธอ

"ทำไมพวกเราต้องอยากรู้ด้วยล่ะ ว่าแต่คุยกับพวกฉันได้แล้วเหรอ"

"ฉันก็ไม่อยากจะคุยหรอกนะ"

"ฉันก็ไม่อยากจะคุยเหมือนกัน"

"ใจเย็นก่อนสิออมสิน" การ์ตูนเลือกห้ามออมสินไว้เพราะออมสินดูจะมีวุฒิภาวะมากกว่า

"ดีงั้นต่อไปนี้เราไม่ต้องมาคุยกัน"

"ก่อนที่จะเลิกคุยกันช่วยทำตามสัญญาด้วยนะ"

"หึ!! ฉันยังไม่เห็นเลยว่าเธอชนะ"

"ขนาดนี้เธอยังไม่เห็นอีกเหรอเมญ่า" ไอเดียทนฟังไม่ไหวแล้ว แค่คืนนั้นก็รู้แล้วว่าใครแพ้ใครชนะ

"ผ่านวันนี้ไปก่อน เราค่อยมาตัดสินกันอีกทีว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ" มุมปากเมญ่ายกยิ้มเยาะเย้ยเพื่อนเก่าก่อนจะเดินไป

"ทำไมต้องรอให้ผ่านวันนี้ไปก่อนด้วย อย่าบอกนะว่านางจะทำอะไรอีก"