บทที่ 17

ร้านอาหารที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย..

"พี่ยังจำได้อยู่อีกเหรอคะว่าน้องชอบอะไร" เชอรี่ยิ้มหน้าบานเลยตอนเห็นเจ้าเวหาสั่งอาหารมาให้

"ทานข้าวด้วยกันทีไรเราก็ชอบสั่งของพวกนี้ไม่ใช่เหรอ"

"รักพี่เวย์จังเลยค่ะ"

ผ่านไปไม่นานอาหารก็ถูกยกมาบริการ

"เชอรี่อยากจะถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ"

"ถามอะไร"

"พี่รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นนานหรือยังคะ" เชอรี่เริ่มเข้าเรื่องที่อยากจะคุยวันนี้

"ผู้หญิงคนไหน"

"คนที่อยู่คลับของพี่คืนนั้นไงคะ" ชายหนุ่มที่กำลังจะตักข้าวใส่ปากหยุดเล็กน้อย "ถามทำไม"

"พี่ไม่สงสัยอะไรเลยเหรอคะ"

ถ้าพูดเรื่องสงสัยเขาสงสัยเต็มไปหมดเลย เพราะเธอทำอะไรก็น่าสงสัยไปหมด "เราอยากพูดอะไรก็พูดมาสิ"

"เชอรี่จะไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะ ผู้หญิงคนนั้น.."

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน..

"ไทเป"

ไทเปที่กำลังเก็บของจะกลับบ้านหันไปมอง

"เมื่อวานขอบใจมากนะที่ไปส่งเพื่อนเรา วันนี้ฝากเพื่อนกลับด้วยอีกได้ไหม"

"ได้สิ" ตอบแค่นี้ไทเปก็หันไปเก็บของต่อ

"ออมสินไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพวกเรากลับกันเอง" ไอเดียว่าจะห้ามตั้งแต่ตอนเรียกไทเปแล้วแต่ห้ามไม่ทัน

"ไหนๆ ก็กลับทางเดียวกันแค่แวะส่งนิดเดียวเอง"

"เกรงใจเขา เธออย่าทำแบบนี้อีกนะ"

"ก็ฉันไม่อยากให้พวกเธอไปยืนเบียดบนรถเมล์นี่ กว่ารถจะถึงบ้านจอดอีกตั้งหลายป้าย"

"ตามมาที่รถนะ" ไทเปหยิบเอาของแล้วก็เดินออกไป

"วันนี้เขาเป็นอะไรไม่ค่อยพูดค่อยจาเลย" ออมสินมองตามหลัง

"เขาคงไม่พอใจล่ะสิ เธออย่าทำแบบนี้อีกนะ" ไอเดียเลยชวนการ์ตูนเดินตามไป ถึงยังไงออมสินก็ขอให้แล้ว

บ้านของออมสิน..

"กล่องอะไรคะแม่" กลับมาถึงบ้านก็เห็นกล่องขนาดกลางวางอยู่โต๊ะรับแขก

"ชุดของหนูไง"

"ชุดอะไรคะ"

เกตุแก้วผู้เป็นแม่เลยเดินไปเปิดกล่องนั้นออก เพราะทางร้านบรรจุมาให้อย่างสวยงาม

"อย่าบอกนะว่าแม่จะให้ออมสินใส่ชุดนี้ไปทานข้าวกับพ่อพรุ่งนี้"

"ใช่แล้วจ้ะ ทางร้านเพิ่งนำมาส่ง"

"ชุดที่ซื้อมายังไม่ได้ใส่ก็มีอีกตั้งหลายชุดทำไมแม่ต้องสั่งใหม่ด้วยล่ะคะ"

"หนูเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ"

"แม่ลืมลูกสาวอีกคนของพ่อแล้วหรือคะ"

"เขายังไม่นับญาติกับเราเลยแล้วเราจะไปนับญาติกับเขาทำไมล่ะ"

"ก็ได้ค่ะงั้นออมสินเอาชุดนี้ขึ้นบ้านเลยนะคะ"

ขึ้นมาถึงออมสินก็มองดูชุดนั้น พ่อจะไปทานข้าวกับใครกันแน่

เช้าวันต่อมา..

"ตื่นหรือยังคะลูก"

"ยังไม่ตื่นค่ะ" หญิงสาวงัวเงียตอบแม่ที่กำลังเปิดผ้าม่านห้องเธออยู่

"แม่จะชวนลูกไปร้านเสริมสวย"

"ไปทำไมคะแม่"

"ดูผมกับเล็บหนูสิไม่ดูแลเลย"

"แม่คะ.."

"ลุกได้แล้ว"

ออกจากร้านเสริมสวยแม่ก็ยังพาเธอไปช้อปปิ้งอีกอยู่ดี บางทีก็อึดอัดอยากจะใช้เวลาวันหยุดกับเพื่อนๆ บ้าง เธอก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่อยากไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน แต่เวลาจะไปเที่ยวทีไรก็ต้องแอบ ถ้าชีวิตมีอิสระกว่านี้ก็คงจะดี กว่าจะเรียนจบมหาวิทยาลัยอีกตั้ง 4 ปี แถมยังต้องเรียนต่อด้านบริหารเพิ่มอีกไม่รู้กี่ปี ถึงตอนนั้นอายุของเธอคงหมดวัยไปแล้ว

ค่ำๆ ของคืนนั้นที่โรงแรม..

"ออมสินขอไปเข้าห้องน้ำครู่หนึ่งก่อนนะคะพ่อ"

"แล้วรีบมาล่ะ"

"ค่ะ"

ออมสินออกจากห้องน้ำก็เดินตรงมาที่โต๊ะเดิม แต่พอเข้ามาใกล้เธอก็มองไปเห็นชายย่างเข้าวัยชรานั่งอยู่โต๊ะเดียวกับพ่อ

"นั่น?" เธอจำท่านได้ในทันทีเลยเพราะรูปภาพของท่านก็มีติดอยู่ที่บอร์ดของทางมหาวิทยาลัย ..พ่อนะพ่อก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องฝากท่าน

ออมสินรู้สึกว่าพ่อกับแม่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเธอมากเกินไปแล้ว ลองไม่ตามใจพวกท่านดู เหมือนพี่สาวพ่อยังปล่อยเลย

"ทำไมลูกคนนี้ไปเข้าห้องน้ำนานจัง"

"ตามประสาผู้หญิง"

"ต้องขอโทษท่านด้วยนะครับ ลูกสาวคนนี้น่าตีจริงๆ เลย"

[Nreṣ̄wr Club]

ทีแรกว่าจะนั่งแท็กซี่กลับแล้วแต่ผ่านทางนี้พอดี เธอเลยนึกได้ว่าต้องเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ในห้องเขา ภาวนาอย่าให้เขาเห็นเสื้อที่วางไว้ตรงนั้นเลย ถ้าเห็นก็อย่าให้เขาสนใจ เพราะในนั้นมีอาวุธป้องกันตัวของเธออยู่

ลงจากแท็กซี่ออมสินก็เดินอ้อมไปด้านหลัง

"เดี๋ยวก่อน นั่นทางเข้าพนักงาน"

ออมสินตกใจมากที่มีคนเห็น เธอเลยค่อยๆ หันกลับไปมอง

"พี่จำออมสินได้ไหมคะ"

"คุณออมสิน?" คนที่เห็นออมสินก็คือภาณุผู้ดูแลที่นี่แทนนเรศวรพี่เขยของเธอ

"ออมสินขอเข้าทางนี้ได้ไหมคะ"

"ทำไมคุณต้องแอบเข้าอีกแล้วล่ะครับ" แต่ก่อนก็ภาณุนี่แหละได้รับหน้าที่จัดการเรื่องเข้าให้กับออมสิน แต่ตอนนี้เห็นว่าอายุเธอเข้าได้แล้ว

"คุณอย่าบอกใครนะคะ"

"ครับ"

ออมสินเดินเข้ามาก็ย่องไปเปิดประตูห้องนั้นทันที

โชคดีนะที่เจ้าของห้องไม่มา ..เปิดเข้ามาเธอก็มองไปรอบๆ ยิ่งตรงที่เขายืนอยู่คืนนั้นเธอมองก่อนเลย "แล้วเสื้อเราล่ะ" มองดูโต๊ะตรงที่วางเสื้อก็ไม่เห็น

"เจ้านายไม่ได้ไปทานข้าวกับท่านเหรอครับ"

"กำลังจะไปนี่ไงเดี๋ยวกูเข้าไปเอาของในห้องก่อน"

"ถ้างั้นผมไปเอารถมารอนะครับ"

"อืม"

ออมสินได้ยินเสียงจะออกมาก็คงไม่ทันแล้ว เธอเลยปิดประตูที่เปิดแง้มไว้ก่อนจะเข้าไปหาที่หลบ

แอดดด..

พอประตูเปิดเข้ามาเขาก็สัมผัสได้ว่าในห้องนี้มีคนอยู่ เพราะมีกลิ่นน้ำหอม

ชายหนุ่มเลยแกล้งเดินไปหยิบของที่โต๊ะทำงาน

ห้องนี้เขาไม่ค่อยชอบเปิดไฟสว่างมาก เขาจะเปิดทิ้งไว้แค่ไฟสลัวเธอเลยแอบอยู่มุมห้องได้

หญิงสาวมองไปภาวนาให้เขารีบหยิบของแล้วรีบออกไปจากห้องทีเถอะ

แกร็กๆ ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจมาหยิบไอ้นี่หรอก แต่พอรู้ว่าในห้องนี้มีคนอื่นเขาเลยเปิดลิ้นชักแล้วหยิบเอาปืนออกมา ก่อนจะเตรียมไกปืน

"ออกมา!"

หญิงสาวที่หลบมุมอยู่เริ่มกลัวจนตัวสั่น เธอกลัวตั้งแต่เห็นสิ่งที่เขาหยิบออกมาแล้ว

"นับ 1-3 ถ้ายังไม่ออกมารู้นะว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

เขายังไม่แน่ใจว่าคนที่แอบอยู่ในห้องอยู่มุมไหน แต่ก็พอเดาได้

" 1..2.."

"กรี๊ด" 1 และ 2 เขานับเร็วมาก และคาดว่า 3 คงจะมาติดๆ เธอเลยรีบออกมาจากมุมนั้น

"เธอ?" ได้กลิ่นน้ำหอมก็จริงแต่เขา ไม่คิดว่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมของเธอ เพราะทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดเธอไม่ได้ฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้

ที่เธอฉีดน้ำหอมกลิ่นใหม่เพราะแม่เลือกให้

"คือฉันเข้ามาเอาของค่ะ"

"ของอะไร"

"วันนั้นฉันลืมเสื้อแจ็คเก็ตไว้ในนี้"

"ห้อยอยู่ตรงนั้น" เขาชี้บอกก่อนจะออกจากห้องไป

เขาเป็นอะไร? เหมือนไม่ใช่เขาเลย เธอยังคิดอยู่เลยว่าเขาคงจะพูดแทะโลมและหาเรื่องแต๊ะอั๋งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้แปลก

ออมสินเดินไปหยิบเสื้อตัวเอง เธอไม่ลืมดูกระเป๋าว่าของป้องกันตัวเธอยังอยู่ในนั้นไหม และมันก็ยังคงอยู่ในนั้นเหมือนเดิม

ครืนน ครืนนน จังหวะที่กำลังจะออกมาจากห้องก็มีโทรศัพท์เข้ามา

>>{"ลูกอยู่ไหน"}

   {"ออมสินออกมาเอาของกับเพื่อนค่ะ"}

>>{"กลับมา"}

   {แต่พ่อคะ ตอนนี้ออมสิน"}

>>{"พ่อบอกให้กลับมา"} คนเป็นพ่อตัดสายไปแต่ก่อนจะตัดสายน้ำเสียงของท่านดูโกรธมาก

พ่อนะพ่อไม่ยอมฟังอะไรเลย นี่เราคงต้องกลับไปโรงแรมหาพ่ออีกแล้วใช่ไหมเนี่ย