LOGIN2
[AMI]
ทริปอิสระ
ภูเก็ต, ประเทศไทย
ฉันล่องเรือมาห้าวันสี่คืนเมื่อยสุดเมื่อย แต่เมื่อลูกน้องพี่เอริคบอกว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงท่าเรือที่ภูเก็ต ฉันก็หยิบมือถือมาเปลี่ยนซิมและติดต่อไกด์ที่พี่สะใภ้ให้ไว้ล่วงหน้า
แต่กว่าจะรับสายนานมากเลยแฮะ...
จะรับไหมงาน?
นี่ถ้าไม่ใช่พี่สะใภ้ให้เบอร์มาฉันไม่ไว้ใจใครง่ายๆนะจะบอกให้ ประเทศไทยค่อนข้างอันตรายเลยทีเดียว เพราะศัตรูพี่เอริคมีอิทธิพลที่นี่
CALLING | 089-88998xx
(ฮัลโหล)
รับแล้ว เสียงหล่อมาก!
"ฮัลโหลสวัสดีค่ะ ไกด์ใช่ไหมคะ"
(ไม่ใช่)
'ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด' เอ้าตัดสายเฉยเลย บ้านอยู่หลังเขาไม่มีสัญญาณหรือไม่อยากรับงานกันแน่ ฉันจึงตัดสินใจต่อสายใหม่อีกครั้ง
CALLING | 089-88998xx
(มีอะไร รู้รึเปล่าว่าโทรหาใคร ถ้ามึงเป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์กูจะระเบิดบ้านมึงให้ยับ)
ทำไมโหดร้ายกับเอมิขนาดนี้><!
"แงงงงง หนูขอโทษค่ะคุมไกด์ คุมไกด์ใจเย็นๆนะคะ"
(ฉันไม่ใช่ไกด์!)
"ทำไมต้องโกรธด้วยคะโทรมาสองครั้งเอง มีคนแนะนำคุณมา ฉันต้องการไกด์นำเที่ยวค่ะ"
เขาถอนหายใจอีกครั้งท่าทางหงุดหงิดมาก
(ถ้าโทรมาอีกครั้ง ฉันจะให้คนสืบพิกัดและฆ่าเธอ)
"เดี๋ยว! อย่าวางนะคะ! ใจร้ายที่สุดเลยอ่ะขู่ฆ่ากันด้วย"
(ฉันทำจริง)
"ฉันอยากให้คุณนำเที่ยวค่ะ ภูเก็ตสามวันสองคืนมีที่พักให้ ค่าใช้จ่ายอื่นๆฉันรับผิดชอบทุกอย่าง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันจะถึงภูเก็ตแล้ว"
(ยัยโง่ พูดไม่รู้เรื่องรึไงวะฉันไม่ใช่ไกด์) ภาขวัญแนะนำไกด์ให้ฉันจริงๆใช่ไหม เขาไปกินรังงูที่ไหนมาพูดอะไรก็จะฉกกลับมาให้ได้ น่ากลัว
"ภาขวัญบอกว่าคุณเป็นไกด์"
(ไม่... ธะ เธอว่าไงนะ?!) นั่นไงล่ะ ได้ยินชื่อพี่สะใภ้ฉันถึงกลับหูตึง ภาขวัญคงจะมีอิทธิพลมาก
"ภาขวัญให้เบอร์คุณมาบอกว่าคุณเป็นไกด์นำเที่ยวค่ะ"
(เธอเจอภาขวัญเมื่อไหร่ รู้จักได้ไง?)
"เจอหลายวันก่อน ภาขวัญเป็นแฟนพี่ชายฉันค่ะ พี่ชายฉันชื่อเอริค สรุปคุณจะรับงานไหมคะ"
(รับ แล้วเจอกันครับ) อยู่ๆเขาก็ตอบตกลงมาทันที แถมตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น
"ทีอย่างนี้พูดดีเลยนะ ว่าแต่แอดไลน์เบอร์นี้ได้เลยไหม"
(อืมได้ ผมจะถึงภูเก็ตภายในสามชั่วโมง คุณรอได้รึเปล่า)
"กว่าฉันจะถึงทำอะไรเสร็จก็น่าจะราวๆนั้นค่ะ ฉันชื่อเอมิ เอ๊ย ชื่อเอมมี่นะคะ เจอกันที่โรงแรมศรีพันวาค่ะ"
เกือบไปแล้ว ที่ฉันไม่ค่อยบอกชื่อจริงให้คนอื่นรู้ หนึ่งเพื่อความปลอดภัย สองพอบอกว่าชื่อเอมิคนจะถามตลอดว่ายูเป็นคนเจแปนเหรอ
ซึ่งฉันไม่มีเชื้อสายทางนั้นเลย
(ครับคุณเอมมี่ แล้วเจอกันครับ)
"ค่ะ"
ฉันกดวางสายแล้วมองโทรศัพท์
ทำไมเขาต้องเอ่ยชื่ออันไพเราะเพราะพริ้งของฉันพร้อมน้ำเสียงที่ลอดออกมาจากไรฟันด้วย อีตาไกค์คนนี้อารมณ์แปรปรวนสุดๆ ชักอยากเห็นหน้าซะแล้วสิ ถ้าไม่หล่อนะฉันจะสาปให้เป็นหมาเลย
ราวๆหนึ่งชั่วโมงฉันก็มาถึงท่า ก่อนที่ลูกน้องพี่เอริคจะไปเอารถที่เช่าไว้แล้วขับไปส่งฉันที่โรงแรมศรีพันวา เพราะฉันนัดเพื่อนออนไลน์ของฉันไว้ที่นี่
พวกเธอเป็นคนไทยทั้งคู่แถมยังรุ่นเดียวกันกับฉันแต่อยู่คนละประเทศกัน คนแรกชื่อตังเม คนนี้เรียนบริหารที่ออสเตรเลีย ส่วนคนที่สองชื่อ ปิ๊ง เรียนที่จีน
และที่ฉันเลือกมาก่อนเพราะฉันอยากเก็บสถานที่ที่ตัวเองอยากไป และสวาปามของที่อยากกิน นานมากๆที่ไม่ได้กินอาหารไทย ฉันตั้งใจจะเก็บทุกอาหารคาวหวานขึ้นชื่อของภูเก็ต เอาให้พุงกางไปเลย
"นี่คีย์การ์ด เอมิเปิดห้องให้พวกพี่แล้วค่ะล่องเรือมาตั้งไกลไปอาบน้ำพักผ่อนนะ"
"ไม่ได้ครับ คุณเอริคสั่งให้ผมเฝ้าคุณเอมิไว้ตลอด" ฉันถอนหายใจแล้วส่งคีย์การ์ดให้อีกรอบ
"ไม่ต้องเฝ้าๆเอมิโตแล้ว อีกอย่างเอมิเป็นผู้หญิงนะต้องการเวลาส่วนตัว เหนื่อยอยากนอนด้วย ไปพักเถอะ ถ้าเอมิไม่บอกพี่เอริคไม่รู้หรอก"
ลูกน้องมองหน้ากัน ก่อนจะยอมรับคีย์การ์ดไปจากมือฉัน
"ห้องนอนของพวกพี่อยู่ชั้นล่างนะ พอดีชั้นนี้มันเต็มแล้ว"
"ครับ แล้วคุณเอมิจะตื่นกี่โมงวางแผนไปไหนรึเปล่าครับ"
"ไม่ล่ะเอมิเหนื่อยอยากพัก วันนี้คงแช่อ่างและนอนทั้งวัน"
"ครับ ยังไงพวกผมจะมาดูเรื่อยๆนะครับ" ฉันพยักหน้ายิ้มๆแล้วโบกมือบ้ายบาย ก่อนจะถอยกลับเข้าห้องปิดประตูล็อกไว้ แล้ววิ่งไปที่กระเป๋าเสื้อผ้าทันที
อิสระ!
ชุดสีชมพู หมวกสีชมพู~ กระเป๋าสานมีขนนกสีชมพู ปัดแก้ม ทาลิปสติกสีชมพู
พอแต่งตัวเสร็จฉันก็แง้มประตูออกไปดูลาดเลา ชะเง้อซ้าย มองขวา เมื่อไม่เห็นลูกน้องของพี่ชายทางสะดวกไปจนถึงลิฟต์ ก็รีบออกจากห้องเดินไปกดอย่างรวดเร็วเพื่อลงไปรอไกด์ที่ล็อบบี้
ตอนลิฟต์ลงตื่นเต้นมากถูมือไปมาและภาวนาให้ถึงชั้นหนึ่งไวๆ ก็ฉันกลัวว่าจะจ๊ะเอ๋กับลูกน้องและถูกลากกลับขึ้นห้องอีกครั้งน่ะสิ!
แต่แปลกนะที่ทางสะดวก ขนาดฉันมานั่งรอที่ล็อบบี้เกือบชั่วโมงก็ไม่เห็นมีใครลงมาตาม รวมถึงคุณไกด์
ใช่ค่ะ เขาไม่ตรงเวลา เขาปล่อยฉันรอนานมาก แถมล็อบบี้เป็นโอเพ่นแอร์ร้อนสุดๆ เหงื่อฉันนี่ไหลลงไปร่องนมแล้ว ฉันจึงตัดสินใจแอดไลน์ไปหาเขาด้วยความหงุดหงิด แต่พอเห็นชื่อไลน์คิ้วสองข้างก็ขมวดชนกันทันที
'รับเป็นเพื่อนเที่ยว'
เอ๋? ชื่อไลน์อย่างกับเด็กN หรือคุณไกด์จะรับอาชีพเสริมด้วย? ชิ! แต่ปากแบบนั้นจะเอนเตอร์เทนใครได้
LINE | รับเป็นเพื่อนเที่ยว
เอมมี่ : อยู่ไหนแล้วคะ นานเวอร์!
รับเป็นเพื่อนเที่ยว : ผมมาจากกรุงเทพนะคุณ
เอมมี่ : ฉันมาจากยุโรปยังถึงก่อนคุณอีก
รับเป็นเพื่อนเที่ยว : ผมถึงแล้ว คุณใส่ชุดสีอะไร
เอมมี่ : สีชมพู
รับเป็นเพื่อนเที่ยว : อยู่ตรงไหนเดินมาหาผม ผมเข้ามาแล้วเสื้อเชิ้ตสีขาว
ฉันไม่ตอบชะเง้อหาไกด์ที่ว่าจ้างมาซ้ายขวา แล้วเมื่อเห็นร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามา และยืนใช้โทรศัพท์อยู่ จึงรีบสาวเท้าเดินไปหาทันที
"คุณเป็นไกด์ใช่ไหมคะ ฉันเอมมี่ค่ะ"
เขาเงยขึ้นมอง แต่เมื่อฉันสบตาก็แทบทำอะไรไม่ถูกเลย สูงยาวเข่าดีหล่อมากๆ หล่อมากจริงๆ ทำไมหล่อแบบนี้ แถมริมฝีปากก็สวยน่าจุ๊บด้วย
"เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณ..." เขามองมือฉันแล้วส่งมือตัวเองจับทักทาย
"เรียกผมไกด์ก็ได้"
"ค่ะคุณไกด์ เพื่อนฉันจะมาถึงพรุ่งนี้ วันนี้พาฉันเที่ยวก่อนได้ไหมคะ อยากหาอะไรอร่อยๆกิน อาหารไทยน่ะค่ะ"
คุณไกด์ยิ้ม... ก่อนจะเดินนำฉันไปที่รถตัวเอง ดูจากป้ายน่าจะเป็นรถเช่าเหมือนกัน แต่รถเป็นลักซ์ชัวรี่คาร์ ฉันไม่ชอบนั่งหลังอยากได้อารมณ์สบายๆจึงเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ซึ่งคุณไกด์เขาแค่ปรายตามอง ก่อนจะพิมพ์บางอย่างในมือถือแล้ววางไว้บนหน้าปัดรถ
เอ่อ gps เขาไม่รู้เส้นทางเป็นไกด์ได้ไงเนี่ย
"ฉันอยากกินอาหารไทย มีร้านแนะนำไหม เอาพวกซีฟู้ดน้ำจิ้มเด็ดๆ"
เขาหยิบมือถือมาพิมพ์อีกครั้งแล้ววางไว้เหมือนเดิม จนฉันชะเง้อมองแล้วกะพริบตาปริบๆ เอ๋? ปกติไกด์นำเที่ยวเขาทำแบบนี้กันเหรอ? ดูเหมือนคุณไกด์จะไม่รู้อะไรเลยนะ
หลังจากนั้นเขาก็ออกรถและไม่พูดอะไรเลย ไม่แนะนำว่าที่ผ่านมาคืออะไร ไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ ตาเอาแต่มองถนนตรงๆเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
จนฉันรู้สึกไม่สบายใจ
"เอ่อ ฉันขอดูบัตรไกด์ของคุณหน่อยค่ะ" คุณไกด์ยิ้มที่มุมปาก
"ผมไม่ได้พามาด้วย"
"อ้าวไหงงั้น จริงๆออกมารับงานคุณควรพกนะคะ หรือคุณไม่ได้รับงานไกด์จริงจังทำอย่างอื่นมากกว่า? ไม่ได้อยากละลาบละล้วงหรอกนะ พอดีฉันเห็นชื่อไลน์คุณตั้งว่ารับเป็นเพื่อนเที่ยว ก็เลยสงสัย...."
"ถ้าใช่ คุณสนใจรึเปล่า"
คำถามของเขาทำให้ฉันชะงัก ก่อนที่รถเบนซ์เอสคลาสจะชะลอจอดติดไฟแดงแล้วเขาหันมามองตา ริมฝีปากสวยยกยิ้มนิดๆตาคมกริบจ้องเข้ามาในตาฉัน
เป็นสายตาที่ไม่อ่อนโยนกับเอมิเลย
"เพื่อนเที่ยวน่ะเหรอคะ... เด็กN?"
"ใช่... คุณอยากเปิดประสบการณ์ใหม่รึเปล่า?"
... ฉันมองคุณไกด์ตาปริบๆ
"แล้วทำอะไรได้บ้าง"
"เพื่อนเที่ยว เพื่อนกิน เพื่อนดื่ม... เพื่อนร่วมเตียง"
SPECIAL 5[PHAYU]บำรุงความรักในที่สุดก็ถึงพาร์ทผมสักที จริงๆก่อนหน้านี้ผมมีเรื่องอยากจะพูดเยอะเหมือนกัน แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว... เพราะผมทำให้เห็นแล้วว่าผมเปลี่ยน ผมรักเอมิจริงๆ และผมสามารถดูแลครอบครัวของเราได้ผมไม่ใช่คนใจร้อนอีกต่อไป พายุลูกนี้ไม่สามารถทำลายล้างใครแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว วันนี้ที่ลูกๆมีเรื่องผมแค่ไปเจรจากับผู้ปกครองพวกนั้นคุยแบบผู้ใหญ่คุยกัน เพราะผมให้ลูกใช้ชีวิตอย่างปกติทั่วไป เพื่อให้เขาสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง การเจอเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติที่ผมเองต้องยอมรับ กระทืบก่อนครับ และค่อยเคลียร์ ซึ่งมันก็จบลงด้วยดี ลูกทางนั้นบาดเจ็บสาสมกับที่หาเรื่องลูกผม และผู้ปกครองก็ยกมือไหว้ขอโทษยกใหญ่ตามความผิดแต่เรื่องนี้ผมบอกเมียไม่ได้ ถ้ารู้เมียต้องด่าแน่ๆเพราะเอมิไม่ชอบให้ผมสอนลูกกระทืบใคร ผมจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอจึงรีบชิงกลับบ้านก่อน และจากนั้นก็ลากหัวลูกน้องเข้าครัวทำเค้ก และเค้กที่มาเฟียอย่างผมทำสุดฝีมือก็ได้อยู่ตรงหน้าเอมิแล้ว เธอชอบสีชมพู ชอบโบ ผมจำได้ขึ้นใจถึงแม้ตอนนี้จะใกล้สี่สิบแล้วก็ตาม แต่ความชอบความน่ารักน่าชังของเอมิไม่เคยเปลี่ยน"เค้กน่ากินนะคะ กลบ
SPECIAL 4[AMI]ตัวตึงห้องปกครองใครเลี้ยงง่าย?ใคร!พาริศอ่ะเหรอจะเลี้ยงง่าย ไม่มีหรอกค่ะ!ท้องลำบากยังไง คลอดออกมาลำบากยิ่งกว่า ตอนทารกไม่มีเวลานอนตื่นทุกชั่วโมงขอกินนมแม่ พอคอแข็งก็ชวนคุยแอ้ๆจนตีห้า ยิ่งคลานได้ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ ฮือ... คลานไปทุกที่บางทีไปเล่นซ่อนแอบหลังตู้ และตอนเดินได้เอมิคนนี้อยากจะร้องไห้วันละสิบรอบ พาริศดื้อมาก ดื้อกว่าพริบพราวสิบคนมารวมกัน เขาหายวับไปเร็วมากๆ จากที่จะเลี้ยงลูกเองฉันจ้างพี่เลี้ยงมาเพิ่มอีกสามคน ตอนที่พาริศวิ่งเล่นพริบพราวยังอ้าปากค้าง "แม่มีลูกเป็นลิงเหรอคะ"ฉันทำหน้าจะร้องไห้ จนพริบพราวกับพายัพเดินเข้ามารุมกอดกันใหญ่"โอ๋เอ๋นะคะแม่ขา ดื้อก็ตีเลยค่ะ ฝ่ามือคือคำตอบ""ตีได้ไงน้องตัวแค่นั้นเอง" พายัพเอ่ย"งั้นรอน้องโตพริบพราวตีให้เอง""จะตีน้องไม่ได้นะลูก รักน้องนะ" คุณพายุบอกแล้วเดินไปอุ้มพาริศมาหาเรา หน้าตาเหมือนเป๊ะนิสัยก็ด้วย พออุ้มมาก็จะเดินหนีอีกเพราะติดเล่นม่าน ถ้าถามเล่นแบบไหน? ก็เล่นห่อตัวและวิ่งตามรางจนม่านเปิดๆปิดๆอยู่นั่นแหละ ฉันได้แต่ขอพรพระเจ้าให้เขาเป็นเด็กดื้อที่เป็นเด็กฉลาด ไม่ใช่เด็กดื้อที่....ไม่เอาไม่ด่าลูกตัวเอง ตบปากแปะๆ
SPECIAL 3[AMI]พาริศ"สะ สอนเองค่ะ""ครับๆผมจะสอนเอง"เมื่อผู้ปกครองน้องออโต้ตอบแบบนั้นและมีท่าทีกลัวคุณพายุ พริบพราวจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมายืนกับเรา เธอมองเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วยกมือหนึ่งข้างเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชี้นิ้วเอ็ด"นี่ๆออโต้ ถ้าอยากให้คนอื่นเล่นด้วยดีๆก็ต้องเล่นดีๆและเบามือกับคนอื่นเข้าใจไหม ไม่งั้นรอบหลังโดนแรงกว่านี้แน่!"โอ้ มาย ก๊อดลูกพ่อชัดๆ!"พริบพราวขอโทษเพื่อนก่อนนะลูก หนูเองก็มีส่วนผิดนะคะ" พริบพราวมองหน้าฉัน"โนค่ะ ออโต้ทำแรงๆกับหนูก่อน คนขอโทษก่อนต้องเป็นออโต้ และออโต้ไปขอโทษพายัพด้วย"เธอไม่ยอมใครเลย ใครเริ่มคนนั้นต้องขอโทษก่อน คุณพายุสปอยลูกสุดๆ เขามองหน้าผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก แค่นั้นผู้ปกครองก็สะดุ้งแล้วค่ะ"เอ่อ ออโต้ขอโทษเพื่อนก่อนนะ""แต่ออโต้เจ็บกว่า...""ขอโทษเถอะลูก" "อื้อ ขอโทษ" พริบพราวยิ้ม"เราก็ขอโทษเหมือนกัน พายัพๆมารับคำขอโทษเร็วๆ" พริบพราวกวักมือเรียกพี่ชายมาอีกคน โล่งใจที่อย่างน้อยๆเธอรู้ว่าตัวเองผิด หลังจากที่เคลียร์เรื่องทุกอย่างฉันก็ขอรับลูกๆกลับ คุณพายุไม่ว่าอะไรลูกสักคำ เขาบอกว่าเขารู้ว่าลูกตัวเองเป็นยังไง แถมยังพ
SPECIAL 2[AMI]ลูกชายอีกคน"เดี๋ยวเอมิไปอาบน้ำก่อนนะคะ""ที่รักอยากได้บนเตียงหรือห้องน้ำ""อืม ที่ไหนดีน้า..."ฉันทำหน้าครุ่นคิด กอดอกใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตัวเองจนคุณพายุเห็นแล้วทนไม่ไหว รีบลุกขึ้นเดินมาหาฉันแล้วรูดซิปชุดเดรสให้"งั้นทั้งคู่แล้วกัน""อื้อ" แค่หันไปมองหน้าก็โดนจูบแล้ว เขาถอดเสื้อผ้าให้ไม่พอมือใหญ่ยังซุกซนไม่หยุด และยิ่งไปกว่านั้นเขาคอยประคองฉันเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูไว้ ก่อนจะพาไปที่ฝักบัวแล้วกดหลังชนผนังห้อง จู่โจมระดมจูบจนฉันตอบรับไม่ทันเรื่องบนเตียงไม่ใช่นานๆที แต่มีอะไรกันทุกวันหลังลูกหลับอยู่แล้ว แต่เขาก็ยัง... โหยหาจะเอาจากฉัน"อ๊า" มาเฟียหนุ่มนั่งลงจับขาฉันพาดไหล่หนึ่งข้าง และกดริมฝีปากเชยชิมส่วนไวสัมผัส ลิ้นอุ่นๆตวัดกลางกลีบกุหลาบช้าบ้างเร็วบ้าง ก่อนจะขบตุ่มกระสันที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงดังจ๊วบ"อื้อ.."ฉันขยุ้มผมดกลืมเกรงใจ บิดกายสะท้านจนไหล่ห่อ สัมผัสร้อนส่วนนั้นกำลังดึงฉันตกอยู่ในภวังค์ โหยหาเขา อยากเป็นของเขา และอยากโดนทำมากกว่านี้ เรียวลิ้นมาเฟียหนุ่มรู้ดี เขากดปลายลิ้นลงในร่องชื้นฉ่ำแล้วกระดกระรัวเร็ว"อ๊าาาา ยะ ยืนไม่ไหวแล้วค่ะ"นกน้อยหลายตัววิ่งวุ่นในกา
SPECIAL 1[AMI]คุณแม่ลูกสอง (หรือสาม?)สี่ปีต่อมา...."แม่ขา พริบพราวมีของมาฝาก""อะไรคะลูก" ฉันหันไปมองลูกด้วยรอยยิ้ม แต่พอเห็นสิ่งที่เธอถือมาก็ต้องรีบโยนทุกอย่างในมือทิ้งทันที เพราะในมือพริบพราวคืองู!"พริบพราวทิ้งมันซะ!""น้องน่ารักมากค่ะแม่""กรี๊ดดดดดดดดดด ทิ้งมันค่ะลูก" ฉันปัดมือลูกจนลูกงูตัวเล็กหลุดจากมือเลื้อยไปทางอื่น จนพี่ชบาที่ย้ายมาเป็นแม่บ้านให้ฉันรีบวิ่งมาหาอย่างร้อนใจ"โดนกัดไหมคะ""โดนกัดไหมคะพริบพราว?" ฉันถามแล้วจับสองมือลูกดู"หนูไม่ยู้"พี่ชบามองหน้าฉันแล้ววิ่งไปตามทางที่งูเลื้อย ก่อนจะหันกลับมาบอกพร้อมกับมือที่ทาบอกโล่งใจ"งูดินค่ะ ไม่มีพิษ" ฉันยกมือทาบอกตัวเองถอนหายใจไปตามๆกัน ก่อนจะพาลูกไปล้างมือแล้วกลับมานั่งเหมือนเดิม พึ่งปูผ้าปิกนิกกันไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย ลูกสาวฉันก็ซนไปจับงูแล้ว"คราวหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ พริบพราวอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกนะ งูน่ากลัวนะลูก""เราเลี้ยงมันไม่ได้เหยอคะ""ไม่ได้ค่ะ ไม่ใช่สัตว์น่าเลี้ยงเลย""พริบพราวจะขอพ่อ" ฉันส่ายหน้าแล้วดึงลูกนั่งลงบนตักแทนจากนั้นก็กอดไว้ด้วยมือข้างเดียวตลอดเวลา เผลอไม่ได้เลยเมื่อกี้ฉันแค่จัดของเองหันมาอีกทีลูกก็ถือ
100ย้อนวันวาน สองเดือนต่อมา...ท้องฟ้าที่สดใสวันนั้น ไม่ต่างจากวันนี้เท่าไหร่... แต่ความรู้สึกของเอมิ และเป้าหมายของพายุแตกต่างชัดเจน พายุมาด้วยรัก เอมิมาด้วยความสุขความสมหวัง และที่ทั้งคู่เลือกมาที่นี่วันนี้ก็เพราะเป็นวันครบรอบสองปีที่เจอกัน มันบังเอิญมาก และนั่นก็ทำให้การฮันนีมูนของทั้งคู่พิเศษยิ่งกว่าเดิมเอมิสวมชุดเดรสสีขาวผูกคอโชว์หลัง และใส่กระโปรงยาวผ้าพลิ้วแหวกขาด้านหน้า เวลาที่เธอเดินบนเรือยอร์ชผ้าพลิ้วๆสีขาวก็คอยไหวไปตามแรงลมชวนให้พายุมองไม่ละสายตา"ที่รักของพี่สวยอีกแล้ว""แต่งสวยรอให้ศัตรูพี่ชายมาจับตัวไปค่ะ^^""หึ ถ้าสวยแบบนี้... จะจับขังไว้ตลอดชีวิต" เอมิเดินไปสวมกอดพายุแล้วแอบอิงซบแก้มที่แผงอกเขา เธอมองทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกมากมายโอบล้อมไว้อย่างอบอุ่นครั้งแรกที่มาที่นี่เธอมาอย่างหวาดระแวง แต่วันนี้มันไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้ ไม่มีผู้ก่อการร้าย ไม่มีเอเธอร์คริสเตียน ไม่มีศัตรูพี่ชาย มีแต่เอมิและพายุ สามีภรรยาที่กำลังฮันนีมูนกันอยู่บนเรือยอร์ชสุดหรู"รู้ไหมคะว่าเอมิมีความสุขมาก""ดูออก วันนี้ยิ้มไม่หุบเลยนะ""ค่ะ... เอมิไม







