LOGIN6
[AMI]
จากการ์ดกลายเป็นคู่นอน
ฉันไม่ได้หวงเขาหรอกแต่ฉันจ้างเขาเป็นไกด์แล้ว ระหว่างที่รับงาน ฉันจะยอมให้เขาไปนอนกับคนอื่นได้ยังไง เดี๋ยวไม่มีเรี่ยวแรงพาไปเที่ยวเปล่าๆ
"ทำไมไม่ได้อ่ะ" ปิ๊งถามด้วยสีหน้าสงสัย
"ก็ฉัน... ฉัน" บอกเหตุผลยังไงดี ปิ๊งท่าจะเอาจริงและจะเอาให้ได้ด้วย
"แกทำไม?" โอ๊ย เร่งเอาคำตอบอีกต่างหาก
"ฉันจ้างเขาแล้ว! เป็นเพื่อนดื่มเพื่อนนอนในคืนนี้" เท่านั้นแหละปิ๊งก็เบิกตากว้างตีแขนฉันทันที
"ว้ายแรง ไหนบอกไม่สนใจ แหม... แกเป็นคนซุ่มเงียบนะเอมิ ฉันดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาต้องไม่ใช่ไกด์ธรรมดา โอเคๆ งั้นฉันหาคนอื่นก็ได้"
ฉันอยากจะกำทรายยัดเข้าปากให้ตายๆไปเลย คืนนี้ปิ๊งต้องแซวแน่ๆ ไม่จบง่ายๆแน่นอน
หลังจากนั้นไม่นานตังเมก็กลับขึ้นจากน้ำชวนเรากลับห้องพัก เราแยกย้ายกันแต่งตัวรอเวลาและจากนั้นก็สั่งอะไรมารองท้องที่ห้องด้วยกัน
มื้อนี้เป็นแกงเขียวหวานไก่ง่ายๆ แต่ฉันตักแกงราดข้าวยังไม่ทันได้กินปิ๊งก็พูดแซวขึ้นมาอย่างที่คิดไว้
"ตังเม คืนนี้ห้ามมองไกด์ของเอมินะ"
"อ้าวทำไมอ่ะ ฉันเล็งอยู่นะเนี่ย"
"ก็เอมิไม่ได้จ้างมาเป็นไกด์อย่างเดียวน่ะสิ เนอะๆ" แงงง ใครก็ได้ช่วยเอมิด้วย การคบเพื่อนที่สกิลชีวิตสูงๆทำให้ฉันตามไม่ทันเอาซะเลย
"จริงเหรอเอมิ"
"จะ จริงก็ได้ เอมิจ้างเขาแล้วถ้าจะล่ามองหาคนอื่นเถอะนะTT"
"น่าเสียดาย อุตส่าห์คิดแผนหิ้วไกด์เข้าห้อง โอเคๆไม่ยุ่งของเพื่อน"
ยิ่งอยู่กับปิ๊งและตังเม ฉันก็ยิ่งรู้ว่าฉันน่ะอ่อนประสบการณ์ไปทุกๆเรื่อง พวกเธอเล่าเรื่องราวชีวิตให้ฟัง ไม่ใช่เรื่องครอบครัว งาน หรือเรื่องเรียนนะ แต่เป็นเรื่องบนเตียง แกงเขียวหวานจืดๆซู่ซ่าขึ้นมาทันที ถึงแม้ฉันจะค่อนข้างเปิดเรื่องนี้ ไม่ได้คิดถือความบริสุทธิ์จนวันแต่งงาน แต่ก็แอบขนลุกในสตอรี่เพื่อนของฉัน
พอเพื่อนรู้ว่าฉันดีลไกด์ตัวเอง และจะมีวันไนท์ในคืนนี้
พวกนางก็เปิดเผยกันไปเลยค่ะ!
"ผู้ชายคนนั้นน่าจะห้าสิบหก เจ็บแค่แรกๆหลังๆเหมือนจะตายเลย ยังตราตรึงในใจอยู่ทุกวันนี้ เมื่อไหร่ฉันจะเจอคนแบบเขาอีกนะ" ตังเมทำหน้าเพ้อฝัน
"หนุ่มเอเชียรึเปล่า"
"เกาหลีจ้า หล่อมากด้วย แล้วแกล่ะปิ๊งเล่าประสบการณ์เซ็กส์ตราตรึงใจให้ฟังหน่อย"
ถามปิ๊งต่อแบบนี้คิวต่อไปคงไม่ใช่ฉันนะ!
"เยอะอ่ะ เลือกเด็ดๆมาไม่ถูก เด็ดทุกคน" ไหนนางบอกว่าอยากหาความสุขให้ตัวเองหลังเรียนจบ หามาตลอดเลยนี่น่า
"เหอะน่าเล่ามาสักคน จะได้ฟังจากเอมิต่อ" ไม่นะ ปิ๊งแกเล่ายาวไปถึงวันมะรืนเลย มีมากไม่ใช่เหรอ>[]<
"เป็นฝรั่งชื่อเอเธอร์ เขาบอกว่ามาจากอังกฤษฝั่งๆนั้นแหละ เจอที่ผับในฮ่องกงล้วงฉันตั้งแต่อยู่ที่โต๊ะ และเปิดห้องวีไอพีกินกันตรงนั้นเลย"
เอิ่ม ชื่อเหมือนพี่เอเธอร์เลย แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันเพราะชื่อนี้มีโหลมาก
"ไงต่อๆใหญ่ไหม" โถ่ตังเม
"ใหญ่มาก และจุกมากเดินไม่ได้ไปสามวัน เขากระแทกฉันจนกระจกโต๊ะกลางแตกอ่ะ แต่ก็ไม่หยุดทำ รุนแรงเร่าร้อนมีตีนิดๆบีบคอหน่อยๆ หูยเสียว"
ขนแขนฉันลุกพรึบจนต้องรีบลูบแขนตัวเอง ปิ๊งหน้าตาเรียบร้อยคิขุเจแปนนิส ทำไมถึงพริกถึงขิงขนาดนี้
"แกล่ะเอมิ" ฉันสะดุ้งมองทุกคนตาปริบๆ
"ก็... ก็ดีนะ"
"อะไรดี?"
"ก็เซ็กส์ไง ของฉันดี และมีเรื่อยๆ"
"เล่ากำกวมมาก เล่ามาสักเรื่องเร็วๆ เดี๋ยวต้องออกไปแล้วนะ"
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่เมื่อเห็นสายตาของเพื่อน ก็สูดหายใจเข้าไปใหม่ลึกๆ โอเค... แต่งเรื่องเอาแล้วกัน สวมวิญญาณนักเขียนนิยายอีโรติกไปซะเลย
"เจอกันที่ผับนั่งดื่มด้วยกัน ฉันดื่มไม่ค่อยเก่งเลยเมา จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งเขาตามมาและจูบฉัน แต่ฉันพยายามขัดขืนเพราะคนผ่านไปผ่านมาเยอะ เขาก็เลย...เอ่อ ลากเข้าไปในห้องน้ำ"
เอ๊ะ ทำไมสตอรี่ตัวเองยาวกว่าคนอื่นล่ะเนี่ย
"ไงต่อ แกอย่าหยุดสิกำลังอิน"
"ก็มีอะไรกันในห้องน้ำ เขาจูบเก่งจนฉันเคลิ้มและตกเป็นของเขา"
"ใหญ่ไหม? หนุ่มเอเชียหรือฝรั่ง" ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนตอบ
"ญะ ใหญ่ เป็นคนไทย"
"ฉันว่าแล้วเอมิต้องชอบผู้ชายไทย งั้นคืนนี้ขอให้กินผู้ชายไทยให้อร่อยนะ อิอิ"
น่าอายชะมัด ขอให้ปิ๊งกับตังเมเมาเร็วๆด้วยเถอะ ฉันกลัวสองคนนี้แซวและยุแยงเหลือเกิน
•••
เมื่อกินข้าวรองท้องเสร็จฉันก็โทรไปนัดคุณไกด์ให้ไปเจอกันที่ล็อบบี้ โดยวิธีหนีออกมาเหมือนเดิม ดีที่รอบนี้ลูกน้องพี่ชายฉันค่อนข้างอะลุ้มอล่วยไม่ค่อยตามติดเหมือนที่อยู่ฝั่งยุโรป เราก็เลยทางสะดวกขึ้นรถอย่างปลอดภัย
ชุดของฉันวันนี้เรียบร้อยกว่าทุกคนค่ะ เดรสแขนตุ๊กตาสีชมพูพาสเทล ขณะที่เพื่อนๆทั้งเว้าทั้งแหวก ซึ่งคุณไกด์เห็นเขาก็มองฉันหัวจรดเท้าเลย คงไม่ค่อยเห็นใครแต่งตัวแบ๊วๆไปบาร์สินะ งั้นดูฉันเป็นตัวอย่าง
บนรถเบนซ์
ระหว่างเดินทางเข้าตัวเมือง
"คุณไกด์ชื่ออะไรคะ" ตังเมถามจากเบาะหลัง
"ชื่อไกด์"
"ตรงตัวเลยเนอะ ว่าแต่ติดต่อไกด์หน้าหล่อๆแบบนี้ได้ทางไหนบ้างคะ เผื่อตังเมอยากให้เป็นเพื่อนพาเที่ยวเหมือนเอมมี่บ้าง"
ฉันมองคนขับรถอยู่ด้วยหางตาเพื่อสังเกตอาการเขา แต่คุณไกด์หน้านิ่งมาก และตาก็จดจ่อมองแค่ถนน
"ไม่มีช่องทางติดต่อ นี่เป็นงานสุดท้าย"
"เสียดายจัง แกโชคดีมากๆเอมมี่"
ตังเมตบไหล่ฉันปึกๆ จนฉันหลับตาปี๋ก้มหน้าลงอย่างอายๆ และเมื่อเรามาถึงร้านฉันก็ตัดสินใจหันไปบอกเพื่อนตัวเองให้เข้าไปข้างในก่อน เพราะมีเรื่องจะคุยกับคุณไกด์
พวกเธอขยิบตาใหญ่ คงคิดว่าฉันจะนัดแนะเรื่องบนเตียง
"คุณไกด์คะ คืนนี้ฉันต้องรบกวนคุณหน่อย"
"เรื่องอะไรครับ"
"คือว่า... ฉันไปโกหกเพื่อนว่าคืนนี้ดีลคุณไปนอนด้วย" เขาหันมามองหน้าฉันทันที จนฉันรีบอธิบาย
"อย่าพึ่งคิดไปไกลนะคะ พอดีฉันมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น คืนนี้คุณก็ตามๆน้ำไปก่อนนะ นั่งดื่มข้างๆกัน... อย่าไปไหนล่ะ"
แก้มฉันร้อนทำไมเนี่ย แค่เตี๊ยมเอง
"ไม่มีปัญหา แล้วคุณพร้อมรึยังล่ะ"
"พร้อมอะไรคะ"
"พร้อมที่จะมีผม...เป็นเพื่อนร่วมเตียง" โอ้มายก๊อดฉันเผลอสบตาเขาเข้าให้ และสายตาคู่นั้นก็ดึงดูดจนฉันไม่กล้าละสายตาไปไหน ทำไมหล่อแบบนี้นะ... พ่อแม่ให้กินอะไรเป็นอาหาร
"คุณเอมมี่ คุณต้องตอบคำถามผมนะครับ" ฉันหลุดจากภวังค์ทันที
"อ้อค่ะ พร้อมค่ะๆ"
"งั้นลงจากรถ..."
ฉันหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเปิดประตูลงจากรถ แอบทำอะไรไม่ถูกและเงอะงะ แต่เมื่อคุณไกด์เดินมาข้างๆเข้าไปในร้านด้วยกัน ก็รู้สึกมั่นใจขึ้น
ร้านมีการรักษาความปลอดภัย ลานจอดรถก็สว่าง
เอ๊ะ...
เดี๋ยว...
ปลายหางตาฉันเหลือบเห็นอะไรบางอย่างเข้าให้ จนรีบจับมือคุณไกด์ทันที ก่อนที่เราสองคนจะหยุดเดินพร้อมกัน ไม่ผิดแน่ๆ... ฉันจำได้ คนของพี่เอเธอร์แอบตามมาถึงประเทศไทย
ฉันแกล้งปัดผมแล้วหันไปมองรีบๆ ยิ่งเห็นหน้ายิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่ พวกนั้นกำลังแฝงตัวเป็นนักท่องเที่ยวและกำลังเดินมาที่บาร์นี้เช่นกัน
"มีอะไร"
"มีคนตามฉันค่ะ"
"ใคร?" บอกว่าไงดี เรื่องยาวซะด้วย
"มาเฟียที่ไทยนี่แหละ พวกมันอยากจับตัวฉันไปเรียกค่าไถ"
คุณไกด์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองรอบๆ และเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าที่ฉันหมายถึงคือใคร เพราะมือหนาอีกข้างดึงฉันไปยืนอีกฝั่งใช้ตัวเองกันไว้ ก่อนจะรีบกุมมือเดินเข้าไปในร้านทันที
เมื่อย่างกรายเข้าสู่ความมืดและเสียงเพลง มือที่จับมือฉันก็โอบเอวอย่างถือวิสาสะ ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ทักท้วง เพราะพวกพี่เอเธอร์กำลังเดินเข้ามาติดๆ
มากันแค่นี้ไม่ได้จะชิงตัวฉันหรือจับไปให้เจ้านายตัวเองหรอก แค่ตามสืบดูความเคลื่อนไหวเท่านั้น
แต่เห็นว่าฉันอยู่กับคุณไกด์ แน่นอนว่าหลังจากนี้เขาอาจจะเป็นรายต่อไป
ฉันเผลอกุมมือเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่จะถูกพาไปที่โต๊ะที่ตังเมกับปิ๊งนั่งอยู่
ซึ่งพอนั่งปุ๊บเขาก็นั่งลงข้างๆทันที และที่สำคัญยกแขนพาดบนพนักโซฟาโอบฉันเนียนๆด้วย ตายแล้วลูกน้องพี่เอเธอร์ต้องรีบส่งข่าวแน่ๆ
"คุณอยากดื่มอะไร?" เขาถามฉัน
"คุณแนะนำได้ไหมคะ" ใช่ค่ะ พอฉันหันไปตอบเราก็สบตากันในระยะประชิด เพราะเสียงเพลงดังมาก
"ค็อกเทล ไวน์ วิสกี้?"
"ไวน์ก็ได้ค่ะ เหมือนเมื่อคืนรสชาติกำลังดี" เขายิ้มที่มุมปาก ก่อนจะใช้นิ้วโป้งสัมผัสไหล่ฉันอย่างแนบเนียน
"รู้ไหม... ไวน์บอกรสนิยม และนิสัย" ใจฉันเต้นแรงจังหวะที่ฟังเขาพูด จากนิ้วโป้งที่ไล้บนหัวไหล่ก็กลายเป็นนิ้วชี้ที่วนรอบแผ่วเบา
"แล้วจากไวน์ขวดนั้น คุณรู้ไหมคะฉันนิสัยยังไง"
"ใสซื่อ... บริสุทธิ์ น่าค้นหา และ...หวาน"
อยู่ๆเสียงเพลงก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค ฉันจมหายไปกับคำพูดของคุณไกด์ราวกับโดนมนต์สะกด และไม่หันไปมองเพื่อนตัวเองที่คอยสะกิดด้วยซ้ำ
ไม่แปลกใจที่เขาถนัดทำงานเป็นเพื่อนดื่ม... ดึงดูดเก่ง คารมดี น่าค้นหา และมีเสน่ห์
ถ้าเพื่อนดื่มดีขนาดนี้
แล้วเพื่อนบนเตียงล่ะ... จะเป็นแบบไหนกันนะ?
SPECIAL 5[PHAYU]บำรุงความรักในที่สุดก็ถึงพาร์ทผมสักที จริงๆก่อนหน้านี้ผมมีเรื่องอยากจะพูดเยอะเหมือนกัน แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว... เพราะผมทำให้เห็นแล้วว่าผมเปลี่ยน ผมรักเอมิจริงๆ และผมสามารถดูแลครอบครัวของเราได้ผมไม่ใช่คนใจร้อนอีกต่อไป พายุลูกนี้ไม่สามารถทำลายล้างใครแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว วันนี้ที่ลูกๆมีเรื่องผมแค่ไปเจรจากับผู้ปกครองพวกนั้นคุยแบบผู้ใหญ่คุยกัน เพราะผมให้ลูกใช้ชีวิตอย่างปกติทั่วไป เพื่อให้เขาสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง การเจอเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติที่ผมเองต้องยอมรับ กระทืบก่อนครับ และค่อยเคลียร์ ซึ่งมันก็จบลงด้วยดี ลูกทางนั้นบาดเจ็บสาสมกับที่หาเรื่องลูกผม และผู้ปกครองก็ยกมือไหว้ขอโทษยกใหญ่ตามความผิดแต่เรื่องนี้ผมบอกเมียไม่ได้ ถ้ารู้เมียต้องด่าแน่ๆเพราะเอมิไม่ชอบให้ผมสอนลูกกระทืบใคร ผมจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอจึงรีบชิงกลับบ้านก่อน และจากนั้นก็ลากหัวลูกน้องเข้าครัวทำเค้ก และเค้กที่มาเฟียอย่างผมทำสุดฝีมือก็ได้อยู่ตรงหน้าเอมิแล้ว เธอชอบสีชมพู ชอบโบ ผมจำได้ขึ้นใจถึงแม้ตอนนี้จะใกล้สี่สิบแล้วก็ตาม แต่ความชอบความน่ารักน่าชังของเอมิไม่เคยเปลี่ยน"เค้กน่ากินนะคะ กลบ
SPECIAL 4[AMI]ตัวตึงห้องปกครองใครเลี้ยงง่าย?ใคร!พาริศอ่ะเหรอจะเลี้ยงง่าย ไม่มีหรอกค่ะ!ท้องลำบากยังไง คลอดออกมาลำบากยิ่งกว่า ตอนทารกไม่มีเวลานอนตื่นทุกชั่วโมงขอกินนมแม่ พอคอแข็งก็ชวนคุยแอ้ๆจนตีห้า ยิ่งคลานได้ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ ฮือ... คลานไปทุกที่บางทีไปเล่นซ่อนแอบหลังตู้ และตอนเดินได้เอมิคนนี้อยากจะร้องไห้วันละสิบรอบ พาริศดื้อมาก ดื้อกว่าพริบพราวสิบคนมารวมกัน เขาหายวับไปเร็วมากๆ จากที่จะเลี้ยงลูกเองฉันจ้างพี่เลี้ยงมาเพิ่มอีกสามคน ตอนที่พาริศวิ่งเล่นพริบพราวยังอ้าปากค้าง "แม่มีลูกเป็นลิงเหรอคะ"ฉันทำหน้าจะร้องไห้ จนพริบพราวกับพายัพเดินเข้ามารุมกอดกันใหญ่"โอ๋เอ๋นะคะแม่ขา ดื้อก็ตีเลยค่ะ ฝ่ามือคือคำตอบ""ตีได้ไงน้องตัวแค่นั้นเอง" พายัพเอ่ย"งั้นรอน้องโตพริบพราวตีให้เอง""จะตีน้องไม่ได้นะลูก รักน้องนะ" คุณพายุบอกแล้วเดินไปอุ้มพาริศมาหาเรา หน้าตาเหมือนเป๊ะนิสัยก็ด้วย พออุ้มมาก็จะเดินหนีอีกเพราะติดเล่นม่าน ถ้าถามเล่นแบบไหน? ก็เล่นห่อตัวและวิ่งตามรางจนม่านเปิดๆปิดๆอยู่นั่นแหละ ฉันได้แต่ขอพรพระเจ้าให้เขาเป็นเด็กดื้อที่เป็นเด็กฉลาด ไม่ใช่เด็กดื้อที่....ไม่เอาไม่ด่าลูกตัวเอง ตบปากแปะๆ
SPECIAL 3[AMI]พาริศ"สะ สอนเองค่ะ""ครับๆผมจะสอนเอง"เมื่อผู้ปกครองน้องออโต้ตอบแบบนั้นและมีท่าทีกลัวคุณพายุ พริบพราวจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมายืนกับเรา เธอมองเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วยกมือหนึ่งข้างเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชี้นิ้วเอ็ด"นี่ๆออโต้ ถ้าอยากให้คนอื่นเล่นด้วยดีๆก็ต้องเล่นดีๆและเบามือกับคนอื่นเข้าใจไหม ไม่งั้นรอบหลังโดนแรงกว่านี้แน่!"โอ้ มาย ก๊อดลูกพ่อชัดๆ!"พริบพราวขอโทษเพื่อนก่อนนะลูก หนูเองก็มีส่วนผิดนะคะ" พริบพราวมองหน้าฉัน"โนค่ะ ออโต้ทำแรงๆกับหนูก่อน คนขอโทษก่อนต้องเป็นออโต้ และออโต้ไปขอโทษพายัพด้วย"เธอไม่ยอมใครเลย ใครเริ่มคนนั้นต้องขอโทษก่อน คุณพายุสปอยลูกสุดๆ เขามองหน้าผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก แค่นั้นผู้ปกครองก็สะดุ้งแล้วค่ะ"เอ่อ ออโต้ขอโทษเพื่อนก่อนนะ""แต่ออโต้เจ็บกว่า...""ขอโทษเถอะลูก" "อื้อ ขอโทษ" พริบพราวยิ้ม"เราก็ขอโทษเหมือนกัน พายัพๆมารับคำขอโทษเร็วๆ" พริบพราวกวักมือเรียกพี่ชายมาอีกคน โล่งใจที่อย่างน้อยๆเธอรู้ว่าตัวเองผิด หลังจากที่เคลียร์เรื่องทุกอย่างฉันก็ขอรับลูกๆกลับ คุณพายุไม่ว่าอะไรลูกสักคำ เขาบอกว่าเขารู้ว่าลูกตัวเองเป็นยังไง แถมยังพ
SPECIAL 2[AMI]ลูกชายอีกคน"เดี๋ยวเอมิไปอาบน้ำก่อนนะคะ""ที่รักอยากได้บนเตียงหรือห้องน้ำ""อืม ที่ไหนดีน้า..."ฉันทำหน้าครุ่นคิด กอดอกใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตัวเองจนคุณพายุเห็นแล้วทนไม่ไหว รีบลุกขึ้นเดินมาหาฉันแล้วรูดซิปชุดเดรสให้"งั้นทั้งคู่แล้วกัน""อื้อ" แค่หันไปมองหน้าก็โดนจูบแล้ว เขาถอดเสื้อผ้าให้ไม่พอมือใหญ่ยังซุกซนไม่หยุด และยิ่งไปกว่านั้นเขาคอยประคองฉันเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูไว้ ก่อนจะพาไปที่ฝักบัวแล้วกดหลังชนผนังห้อง จู่โจมระดมจูบจนฉันตอบรับไม่ทันเรื่องบนเตียงไม่ใช่นานๆที แต่มีอะไรกันทุกวันหลังลูกหลับอยู่แล้ว แต่เขาก็ยัง... โหยหาจะเอาจากฉัน"อ๊า" มาเฟียหนุ่มนั่งลงจับขาฉันพาดไหล่หนึ่งข้าง และกดริมฝีปากเชยชิมส่วนไวสัมผัส ลิ้นอุ่นๆตวัดกลางกลีบกุหลาบช้าบ้างเร็วบ้าง ก่อนจะขบตุ่มกระสันที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงดังจ๊วบ"อื้อ.."ฉันขยุ้มผมดกลืมเกรงใจ บิดกายสะท้านจนไหล่ห่อ สัมผัสร้อนส่วนนั้นกำลังดึงฉันตกอยู่ในภวังค์ โหยหาเขา อยากเป็นของเขา และอยากโดนทำมากกว่านี้ เรียวลิ้นมาเฟียหนุ่มรู้ดี เขากดปลายลิ้นลงในร่องชื้นฉ่ำแล้วกระดกระรัวเร็ว"อ๊าาาา ยะ ยืนไม่ไหวแล้วค่ะ"นกน้อยหลายตัววิ่งวุ่นในกา
SPECIAL 1[AMI]คุณแม่ลูกสอง (หรือสาม?)สี่ปีต่อมา...."แม่ขา พริบพราวมีของมาฝาก""อะไรคะลูก" ฉันหันไปมองลูกด้วยรอยยิ้ม แต่พอเห็นสิ่งที่เธอถือมาก็ต้องรีบโยนทุกอย่างในมือทิ้งทันที เพราะในมือพริบพราวคืองู!"พริบพราวทิ้งมันซะ!""น้องน่ารักมากค่ะแม่""กรี๊ดดดดดดดดดด ทิ้งมันค่ะลูก" ฉันปัดมือลูกจนลูกงูตัวเล็กหลุดจากมือเลื้อยไปทางอื่น จนพี่ชบาที่ย้ายมาเป็นแม่บ้านให้ฉันรีบวิ่งมาหาอย่างร้อนใจ"โดนกัดไหมคะ""โดนกัดไหมคะพริบพราว?" ฉันถามแล้วจับสองมือลูกดู"หนูไม่ยู้"พี่ชบามองหน้าฉันแล้ววิ่งไปตามทางที่งูเลื้อย ก่อนจะหันกลับมาบอกพร้อมกับมือที่ทาบอกโล่งใจ"งูดินค่ะ ไม่มีพิษ" ฉันยกมือทาบอกตัวเองถอนหายใจไปตามๆกัน ก่อนจะพาลูกไปล้างมือแล้วกลับมานั่งเหมือนเดิม พึ่งปูผ้าปิกนิกกันไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย ลูกสาวฉันก็ซนไปจับงูแล้ว"คราวหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ พริบพราวอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกนะ งูน่ากลัวนะลูก""เราเลี้ยงมันไม่ได้เหยอคะ""ไม่ได้ค่ะ ไม่ใช่สัตว์น่าเลี้ยงเลย""พริบพราวจะขอพ่อ" ฉันส่ายหน้าแล้วดึงลูกนั่งลงบนตักแทนจากนั้นก็กอดไว้ด้วยมือข้างเดียวตลอดเวลา เผลอไม่ได้เลยเมื่อกี้ฉันแค่จัดของเองหันมาอีกทีลูกก็ถือ
100ย้อนวันวาน สองเดือนต่อมา...ท้องฟ้าที่สดใสวันนั้น ไม่ต่างจากวันนี้เท่าไหร่... แต่ความรู้สึกของเอมิ และเป้าหมายของพายุแตกต่างชัดเจน พายุมาด้วยรัก เอมิมาด้วยความสุขความสมหวัง และที่ทั้งคู่เลือกมาที่นี่วันนี้ก็เพราะเป็นวันครบรอบสองปีที่เจอกัน มันบังเอิญมาก และนั่นก็ทำให้การฮันนีมูนของทั้งคู่พิเศษยิ่งกว่าเดิมเอมิสวมชุดเดรสสีขาวผูกคอโชว์หลัง และใส่กระโปรงยาวผ้าพลิ้วแหวกขาด้านหน้า เวลาที่เธอเดินบนเรือยอร์ชผ้าพลิ้วๆสีขาวก็คอยไหวไปตามแรงลมชวนให้พายุมองไม่ละสายตา"ที่รักของพี่สวยอีกแล้ว""แต่งสวยรอให้ศัตรูพี่ชายมาจับตัวไปค่ะ^^""หึ ถ้าสวยแบบนี้... จะจับขังไว้ตลอดชีวิต" เอมิเดินไปสวมกอดพายุแล้วแอบอิงซบแก้มที่แผงอกเขา เธอมองทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกมากมายโอบล้อมไว้อย่างอบอุ่นครั้งแรกที่มาที่นี่เธอมาอย่างหวาดระแวง แต่วันนี้มันไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้ ไม่มีผู้ก่อการร้าย ไม่มีเอเธอร์คริสเตียน ไม่มีศัตรูพี่ชาย มีแต่เอมิและพายุ สามีภรรยาที่กำลังฮันนีมูนกันอยู่บนเรือยอร์ชสุดหรู"รู้ไหมคะว่าเอมิมีความสุขมาก""ดูออก วันนี้ยิ้มไม่หุบเลยนะ""ค่ะ... เอมิไม







