บทที่ 10

ความคิดอันน่ากลัวแล่นเข้ามาในหัวจนตัวชา

เมื่อห้าปีก่อน ยามที่ตระกูลหยางถูกป้ายสีจนพังพินาศ นางหลงคิดว่าจ้าวอู๋จี้เป็นเพียงองค์ชายที่ไร้อำนาจ เป็นบุรุษที่นางรักและไม่อาจดึงเขาลงมาตายด้วยกัน นางจึงยอมกลืนความเจ็บปวด เขียนหนังสือถอนหมั้นแล้วทำตัวเป็นสตรีใจดำเพื่อผลักไสเขาไป... หวังเพียงให้เขามีชีวิตรอด

ทว่าความจริงตรงหน้ากลับทำให้ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา

เขาไม่ใช่คนนอก... และไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์!

แต่เขาคือคนของหน่วยสังหารลับ คือผู้รู้เห็นเป็นใจ หรืออาจเป็นคนร่วมมือทำลายล้างตระกูลหยาง เพื่อใช้เลือดเนื้อของครอบครัวนางเป็นบันไดก้าวขึ้นสู่อำนาจผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ในวันนี้!

“ที่แท้... ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ...”

หยางมี่แค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เสียงแหบพร่าสั่นเครือด้วยความสมเพชในความโง่เขลาของตนเองจนถึงขีดสุด

สองมือของนางกำตราประทับเหล็กแน่นจนขอบคมจิกเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมาตามร่องนิ้ว ทว่าความเจ็บที่มือ เทียบไม่ได้เลยกับหัวใจที่แหลกลาญไม่มีชิ้นดี

เมื่อคืนนี้นางยอมให้เขากอด... ยอมให้เขาระบายความแค้นลงบนร่างกายจนแทบแหลกสลาย เพราะคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด คิดว่าตัวเองทำลายความรู้สึกของเขา!

แต่นางกลับยอมทอดกายให้คนที่ฆ่าพ่อแม่และครอบครัวตัวเอง!

ช่างน่าขันสิ้นดี!

ความรู้สึกผิด ความอาลัยอาวรณ์ และเยื่อใยที่ยังหลงเหลือ มอดดับลงไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเพลิงโทสะและความเคียดแค้นชิงชังที่ปะทุขึ้นมาจุกแน่นอยู่ในอก

หยางมี่สูดหายใจเข้าลึก ยกแขนเสื้อปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มจนแห้งสนิท

นางวางตราประทับพยัคฆ์ทมิฬกลับคืนลงในกล่องไม้ เลื่อนฝาปิดให้แง้มไว้ดังเดิม จัดแจงม้วนฎีกาทุกชิ้นให้กลับสู่ตำแหน่งเดิมโดยไม่ให้มีพิรุธ

ดวงตาที่เคยสับสนและหวาดระแวง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิท เย็นชา และเด็ดเดี่ยว

จ้าวอู๋จี้...

ในเมื่อท่านหลอกลวงข้า ในเมื่อท่านมีส่วนร่วมฆ่าคนในตระกูลของข้า ข้าก็จะไม่ยอมเป็นเพียงนกในกรงให้ท่านย่ำยีเล่นอีกต่อไป

ข้าจะกระชากหน้ากากของท่านออกมาให้ได้ และลากคอคนที่ทำลายตระกูลหยางมาชดใช้ให้หมดทุกคน!

ยามซวี

สายลมหนาวพัดกรรโชกจนโคมไฟหน้าเรือนอิงเยว่แกว่งไกว เสียงฝีเท้าหนักแน่นกระทบพื้นหินด้านนอก ก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ปัง!

ร่างสูงใหญ่ของจ้าวอู๋จี้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

ใบหน้าคมเข้มฉายแววเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน เสื้อคลุมสีดำของเขาเปรอะเปื้อนคราบเลือดและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็ก ผลพวงจากการคุมการสอบสวนนักโทษที่ศาลต้าหลี่มาตลอดทั้งวัน

ตลอดเวลาที่เค้นความลับจากศัตรู ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพของสตรีที่นอนอยู่ใต้ร่างเมื่อคืนวาน... สตรีที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ แต่กลับอยากกักขังและครอบครองนางไว้จนแทบบ้า

เขาควบม้ากลับมาที่นี่ หวังจะได้เห็นเชลยสาวผู้เย่อหยิ่งยอมจำนน นอนหมดสภาพร้องไห้อยู่บนเตียง

ทว่าทันทีที่กวาดสายตามองเข้าไปด้านใน คิ้วเข้มก็ขมวดแน่นเข้าหากันทันที

หยางมี่ไม่ได้นอนซมหรือร้องไห้คร่ำครวญอย่างที่คิด

ร่างผอมบางในชุดคลุมสีครามเข้มนั่งหลังตรงอยู่บนขอบเตียง เส้นผมยาวสลวยสยายปรกแผ่นหลัง แววตาที่มองตรงมายังเขาไม่มีความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงความเย็นชาและเคียดแค้นดั่งคนที่ไม่คิดจะยอมก้มหัวให้อีกต่อไป

“ดูท่า... เจ้าจะฟื้นตัวเร็วกว่าที่ข้าคิด”

จ้าวอู๋จี้แค่นเสียงในลำคอ เขาปลดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปื้อนเลือดโยนทิ้งไว้บนฉากกั้น ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดขอบเตียง เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาอย่างคุกคาม

“ในเมื่อลุกขึ้นมานั่งเชิดหน้าได้... ก็แปลว่าพร้อมจะปรนนิบัติข้าต่อแล้วสินะ”

ชายหนุ่มยื่นมือหยาบกร้านออกไป หมายจะเชยคางมนขึ้นมารับจูบ

ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วแตะโดนผิวแก้ม กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่บนมือเขา พลันจุดชนวนภาพความทรงจำอันโหดร้ายขึ้นมาในหัวของหยางมี่ทันที!

ภาพตราประทับพยัคฆ์ทมิฬบนโต๊ะหนังสือ... ภาพลานประหารที่ชุ่มไปด้วยเลือดของคนในตระกูล... และเสียงกรีดร้องของท่านแม่!

ภาพเหล่านั้นทำให้สติและความอดทนที่พยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงในพริบตา!

เพียะ!!

เสียงฝ่ามือตบฉาดใหญ่ดังก้องไปทั่วห้องนอน!

แรงตบสุดกำลังทำให้ใบหน้าคมคายของจ้าวอู๋จี้สะบัดไปตามแรง รอยนิ้วมือสีแดงเถือกปรากฏขึ้นบนซีกหน้าซ้ายอย่างเด่นชัด

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าขนลุก

จ้าวอู๋จี้ชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาสบตากับสตรีตรงหน้า แววตาคมกริบลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกทุกสิ่งเป็นชิ้น ๆ

“อย่าเอามือสกปรกของท่านมาแตะต้องตัวข้า!”

แม้ร่างกายจะยังเจ็บระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา ทว่าไฟแค้นกลับสะกดความเจ็บปวดไว้จนหมดสิ้น หยางมี่ผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้า ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธ

“คนสารเลว! มือที่ชุ่มเลือดและทำลายชีวิตผู้อื่น... อย่าเอาความโสมมพวกนั้นมาแตะต้องตัวข้าอีก!”

คำว่า ‘คนสารเลว’ และ ‘มือสกปรก’ ดั่งคมดาบที่กรีดซ้ำลงบนแผลลึกในใจของจ้าวอู๋จี้

เขาเข้าใจว่านางรังเกียจตัวตนของเขา รังเกียจตำแหน่งผู้บัญชาการที่คอยเข่นฆ่าผู้คนใต้เงามืด... เหมือนกับที่นางเคยโยนหนังสือถอนหมั้นใส่หน้าเขาเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!

เส้นความอดทนของชายหนุ่มขาดสะบั้นลงทันที

“มือสกปรกงั้นหรือ? คนสารเลวงั้นหรือ?!”

จ้าวอู๋จี้คำรามลั่น

“เมื่อคืนเจ้ายังยอมทอดกายให้คนสารเลวคนนี้กอดอย่างว่าง่ายอยู่เลยมิใช่หรือ! พอรุ่งสาง เจ้าก็คิดจะเล่นบทสตรีสูงส่งขึ้นมาอีกงั้นหรือ หยางมี่!”

แคว่ก!

มือหนากระชากคอเสื้อคลุมของนางอย่างแรงจนร่างบางถลาเข้าปะทะแผงอก เขาเหวี่ยงร่างของนางลงไปบนเตียงอย่างไม่ปรานี ก่อนจะโถมตัวตามลงไปทาบทับ ฉีกกระชากสาบเสื้อของนางออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยรักสีแดงช้ำจากคืนก่อนที่ยังไม่ทันจางหาย

ทว่าคราวนี้นางไม่ยอมนอนเป็นเบี้ยล่างอีกต่อไปแล้ว!

“ปล่อยข้า! คนชั่วช้า!”

หยางมี่สู้สุดชีวิต สองมือระดมทุบตีและใช้เล็บข่วนลงบนแผงอกและลำคอของเขาอย่างบ้าคลั่งจนเลือดซิบ สองขาถีบยันหน้าท้องแกร่ง หวังจะผลักร่างหนาออกไปให้พ้นตัว

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

จ้าวอู๋จี้กัดฟันกรอด ความเจ็บบนผิวหนังไม่ได้ทำให้ความโกรธลดลงแม้แต่น้อย เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของนางกดตรึงไว้กับที่นอนเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบปลายคางมนแน่นจนกระดูกแทบร้าว

“ยิ่งเจ้ารังเกียจข้ามากเท่าใด... ข้าก็จะยิ่งบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือมากเท่านั้น!”

เขาโน้มหน้าลงมาหมายจะบดขยี้ริมฝีปากที่เอาแต่พ่นคำด่าทอ

ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากหนาทาบทับลงมา หยางมี่กลับเปิดปากแล้วกัดลงบนริมฝีปากล่างของเขาเต็มแรง!

กลิ่นคาวเลือดอุ่น ๆ ทะลักออกมาทันที

จ้าวอู๋จี้ชะงักไป เขาผละหน้าออกช้า ๆ เลือดสด ๆ ไหลหยดลงมาจากริมฝีปาก ชายหนุ่มยกนิ้วโป้งขึ้นปาดคราบเลือดออกจากมุมปาก แววตาดำสนิทวาวโรจน์ไปด้วยความอยากเอาชนะ

“ดี... กัดได้ดีนัก!” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ริมฝีปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม “ถ้าเจ้าเกลียดข้านัก ก็คอยดูว่าคนสารเลวคนนี้จะจัดการเจ้าอย่างไร!”