เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง

หาก ‘จ้าวเฟยหลง’ คือพญาหมาป่าผู้ยอมถอดเขี้ยวเล็บเพื่อโอบกอดแสงสว่างอย่างซูเหมย... ‘จ้าวอู๋จี้’ ผู้เป็นอนุชาต่างมารดาก็คือสุนัขล่าเนื้อในเงามืด ผู้เลือกเดินอยู่ท่ามกลางคราบคาวเลือดโดยไม่คิดหันหลังกลับ

ทั้งสองเติบโตมาท่ามกลางวังวนการแย่งชิงอำนาจในวังหลวง มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน ทว่าโชคชะตากลับผลักให้เดินคนละเส้นทาง

ในวันที่จ้าวเฟยหลงก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ กุมตราพยัคฆ์บัญชาการกองทัพทั้งแผ่นดิน จ้าวอู๋จี้กลับได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ‘จิ้งอ๋อง’ และเลือกก้าวเข้าสู่ตำแหน่งผู้บัญชาการกองปราบลับแห่งศาลต้าหลี่ กลายเป็น ‘คมดาบเปื้อนเลือด’ คอยกวาดล้างเสี้ยนหนามที่กฎหมายบ้านเมืองไม่อาจเอื้อมถึง

ครั้งหนึ่งบนบันไดหน้าท้องพระโรง จ้าวเฟยหลงเคยมองอนุชาเพียงคนเดียวด้วยสายตาห่วงใยปนเตือนสติ

“อู๋จี้... ข้าเคยคิดว่าการไร้หัวใจคือเกราะคุ้มภัยที่ดีที่สุด แต่แท้จริงแล้วมันคือหลุมศพที่เจ้ากำลังขุดฝังตัวเอง”

จ้าวอู๋จี้ในชุดเกราะสีดำเพียงยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเยียบเย็นนั้นทำให้เหล่าขุนนางที่เดินผ่านต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดเกรง

“หัวใจของข้า... มันตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว ท่านพี่”

ตายไปพร้อมกับคำสัญญาที่ไม่เคยเป็นจริง

และตายไปพร้อมกับหนังสือถอนหมั้นที่สตรีใจดำผู้นั้นทิ้งไว้ ก่อนจะหายตัวไปโดยไม่เหลือร่องรอยให้ตามหา

ณ ป่าทึบชานเมืองหลวง

สายลมหนาวพัดกรรโชก หอบเอากลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง

เปลวไฟลุกท่วมกระโจมค่ายกบฏ เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธปะทะค่อย ๆ เงียบลง ทหารเกราะดำแห่งศาลต้าหลี่ลงมือรวดเร็ว เฉียบขาด และไม่เคยเปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามได้ทันตั้งตัว

บนหลังม้าศึกสีดำ จิ้งอ๋องจ้าวอู๋จี้นั่งนิ่ง เสื้อคลุมขนสัตว์ผืนหนาสะบัดตามแรงลม สายตาทอดมองซากศพเบื้องล่างอย่างไร้ความรู้สึก สำหรับเขา ชีวิตของพวกกบฏทรยศแผ่นดินไม่เคยมีค่าพอให้ต้องเสียดาย

นายกองเกราะดำควบม้าเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนจะประสานมือรายงาน

“ทูลท่านอ๋อง ค่ายกบฏถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกที่รอดชีวิตถูกต้อนจนมุมอยู่ริมลำธารด้านหลัง ตอนนี้ควบคุมตัวไว้ได้ทั้งหมดแล้ว!”

จ้าวอู๋จี้ไม่ได้ตอบ

เขาเพียงกระตุกสายบังเหียนเบา ๆ บังคับม้าศึกเดินเหยียบย่ำข้ามกองเถ้าถ่านตรงไปยังริมลำธาร เพียงเห็นร่างสูงใหญ่เคลื่อนผ่าน ทหารโดยรอบก็เงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง

ริมลำธารอันเชี่ยวกราก

เชลยนับสิบคนถูกกดให้นั่งคุกเข่าจมโคลน ใบหน้าแต่ละคนขาวซีด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อตกอยู่ในมือศาลต้าหลี่... ความตายอาจเป็นความปรานีสูงสุด

ท่ามกลางกลุ่มคนสิ้นหวังเหล่านั้น มีร่างผอมบางในชุดบัณฑิตซอมซ่อตัวหลวมโพรกกำลังก้มหน้าจนแทบชิดพื้น สองมือเปื้อนโคลนกางออกเล็กน้อย พยายามบดบังเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ด้านหลัง

หยางมี่พยายามควบคุมลมหายใจให้สงบที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบระเบิด

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยตามลมทำให้กระเพาะปั่นป่วน แต่สิ่งที่ทำให้นางหนาวสะท้านไปทั้งร่างไม่ใช่ความตายที่อยู่ตรงหน้า หากเป็นเสียงฝีเท้าม้าที่กำลังใกล้เข้ามาทีละก้าว

กึก... กึก...

เสียงกีบเท้ากระทบพื้นดินอย่างสม่ำเสมอ และทุกจังหวะที่มันใกล้เข้ามา หัวใจของหยางมี่ก็ยิ่งบีบรัดรุนแรง

นางกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ เขม่าควันที่จงใจทาเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้าและคราบโคลนตามตัว ควรจะช่วยให้นางรอดไปได้ ในยามนี้นางดูไม่ต่างจากบัณฑิตหนุ่มยากจนที่หลงผิดเข้ามาร่วมกับกบฏเพื่อหาเงินประทังชีวิต

‘ห้าปีแล้ว...’ หยางมี่ย้ำกับตัวเองในใจ ‘เขาไม่มีทางจำข้าได้ ค่ำคืนมืดมิด ใบหน้าข้ามอมแมมถึงเพียงนี้ ในสายตาเขา ข้าเป็นเพียงกบฏไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น’

กึก!

กีบเท้าม้าศึกหยุดลงตรงหน้า ห่างจากปลายนิ้วที่สั่นเทาของนางเพียงไม่กี่คืบ!

เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมรอบด้านทันทีจนได้ยินเพียงเสียงสายลม