ฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

“Suction1”

น้ำเสียงเคร่งเครียดเอ่ยออกมาในขณะที่พยาบาลผู้ช่วยดูดน้ำสีแดงบริเวณช่องท้องเข้าไปในเครื่อง สายตาของศัลยแพทย์ที่ถือมืดคมกริบเหลือบมองปริมาณโลหิตที่บรรจุอยู่ในขวดแก้ว

“สัญญาณชีพคนไข้เป็นยังไงบ้าง”

“คนไข้ BP2 105/57 Pusle3 68 ค่ะ”

จ้าวลี่อิงขบกรามแน่นภายใต้หน้ากากอนามัยสีเขียวอ่อน สายตาเหลือบมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงตัวเลขสีแดง ส่งเสียงเตือนออกมาเป็นระยะ

“ขอเลือดเพิ่มไปหรือยัง”

“ได้เลือดมาแล้วค่ะหมอ”

พยาบาลคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกระติกเก็บความเย็น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความร้อนใจ เหงื่อท่วมชุดสครับ4

“PRC 1 U5 ตอนนี้ค่ะ”

จ้าวลี่อิงออกคำสั่งมา ถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะยังราบเรียบ ทว่ามือที่สวมถุงมือปลอดเชื้ออยู่กลับเย็นเฉียบ คนไข้รายนี้ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งตับระยะแพร่กระจาย ซึ่งเป็นการกลับมาใหม่หลังจากที่เคยผ่าตัดและให้ยาเคมีบำบัดไปแล้วเมื่อหนึ่งปีก่อน

เป็นเวลาเกือบสิบชั่วโมงแล้วที่ทำการผ่าตัดก้อนเนื้อบริเวณตับออก ด้วยสภาพร่างกายและอายุคนไข้ทำให้การผ่าตัดครั้งนี้ดำเนินไปอย่างยากลำบาก สัญญาณชีพของคนไข้ไม่คงที่ ต้องให้เลือดไปหลายยูนิตแล้ว

“หากการผ่าตัดต้องใช้ระยะเวลานานกว่านี้ เราต้องเพิ่มยาสลบอีกนะคะ”

วิสัญญีแพทย์กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน เธอได้เพิ่มยาระงับความรู้สึกคนไข้จำนวนหนึ่งแล้ว และอาจจะเพิ่มได้อีกไม่มากนัก

“ฉันขอเวลาอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ”

จ้าวลี่อิงค่อยๆ ลงมีดผ่าตัดลงอีกครั้งโดยที่มีผู้ช่วยช่วยซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้ ในขณะเดียวกันทีมผ่าตัดทุกคนต่างมองมาที่ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ

ฉายาศัลยแพทย์มือทองของหมอจ้าวไม่ใช่ได้มาง่ายๆ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำการผ่าตัดล้มเหลว ครั้งนี้ก็ต้องผ่านไปได้!

ในที่สุดช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง มือที่นิ่งและแน่วแน่ราวกับหุ่นยนต์ค่อยๆ มัดปมไหมเข็มสุดท้ายก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

การผ่าตัดที่ยาวนานนับสิบชั่วโมงทำให้ร่างกายของทีมผ่าตัดทุกคนอ่อนล้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งศัลยแพทย์มือหนึ่งในห้องผ่าตัดครั้งนี้

“สำเร็จ!”

ถึงแม้ใบหน้าทุกคนจะเหน็ดเหนื่อย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดีใจ ในที่สุดเคสผ่าตัดที่ยากก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว

“หมอจ้าวคะ วันพรุ่งนี้มีผ่าตัดเคสคุณลุงฉินตอนบ่ายโมงนะคะ”

“อ้อ ฉันรู้แล้วล่ะ”

จ้าวลี่อิงผงกศีรษะในขณะที่ถอดถุงมือออกและเดินไปล้างหน้าที่อ่าง ความเย็นจากน้ำทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมา หวังว่ามันจะทำให้เธอไม่ง่วงจนกระทั่งกลับถึงคอนโด

เธอเหลือบสายตาขึ้นมองนาฬิกาแขวนที่บ่งบอกเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้วผ่อนลมหายใจ ตั้งแต่เป็นศัลยแพทย์มาเธอก็ไม่เคยได้กลับบ้านก่อนห้าทุ่มเลยสักวันเดียว

พรุ่งนี้ช่วงเช้าเธอต้องสอนนักศึกษาแพทย์ชั้นคลินิก ตอนบ่ายเข้าห้องผ่าตัด...

แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

จ้าวลี่อิงทำได้เพียงยอมรับโชคชะตา ชีวิตนี้เธอไม่มีครอบครัวแม้กระทั่งพ่อแม่ สิ่งที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์มากที่สุด ไม่มีเวลาคิดเรื่องไร้สาระ ก็คงหลีกหนีไม่พ้นการเป็นหมอที่งานการยุ่งเหยิงเข้าไว้

เมื่อจัดการธุระต่างๆ จนเสร็จสิ้น หญิงสาวก็ขับรถยนต์ส่วนตัวของตัวเองออกไปท่ามกลางพายุที่กระโชกแรง เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาทำให้เสียงวิทยุขาดๆ หายๆ ไปบ้าง

‘ตอนนี้พายุดิโน่กำลังเคลื่อนผ่าน คาดว่าจะส่งผลให้มีฝนตกหนักทั่วพื้นที่ ระวังน้ำป่าไหลหลาก ผู้ใช้รถใช้ถนนโปรดขับขี่ด้วยความระมัดระวังด้วยค่ะ’

ถึงแม้หนทางข้างหน้าจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฝ่าสายฝนออกไป แต่จ้าวลี่อิงก็พยายามเพ่งมองอย่างระมัดระวัง

ในขณะที่คอนโดปรากฏเข้ามาสู่สายตา หญิงสาวหยุดรถดูทางแยกที่ไร้สัญญาณจราจรอย่างระมัดระวัง จู่ๆ ก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมกับรถที่ลื่นไถลไปตามท้องถนนจนกระทั่งได้ยินเสียงตกน้ำดัง

ตู๊ม!!

จ้าวลี่อิงพยายามดันประตูรถสู้กับแรงดันน้ำเพื่อเอาตัวรอด ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรไปจากปลาตัวน้อยที่แหวกว่ายอยู่ในตู้

แต่เธอไม่สามารถแลกเปลี่ยนก๊าซออกซิเจนผ่านทางเหงือกเหมือนสัตว์น้ำพวกนั้นได้

แน่นอนว่าสิ่งที่เธอสูดเข้าไปมีแต่น้ำเต็มไปหมด...

“ได้รับแจ้งว่ารถคันนี้เป็นของศัลยแพทย์โรงพยาบาลถิง ตอนนี้ทีมกู้ภัยสามารถนำรถขึ้นมาได้แล้ว แต่ภายในไม่พบร่องรอยของคุณหมอ ตอนนี้ทางทีมนักประดาน้ำกำลังช่วยกันค้นหาร่างของผู้ประสบอุบัติเหตุค่ะ”

---------------------------------------------------------------------------------

แม่ทัพจ้าวถูกตัดสินโทษประหาร สกุลจ้าวล่มสลายแล้ว!

ร่างบอบบางนอนอยู่บนเตียงนิ่งๆ ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกาย มีเพียงดวงตาที่ลืมขึ้นมองเพดานและลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่าออกมาเพื่อแสดงให้เห็นว่านางยังมีชีวิตอยู่

“ฮูหยิน...ฮูหยินฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ ฮือๆ”

เสียงร้องโอดครวญน่ารำคาญดังขึ้นข้างหูทำให้หญิงสาวยกมือขึ้นอุดรูหูของตนเองพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ในช่วงเวลาที่ร่างกายต้องได้รับการพักผ่อน ใครกันมาร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างๆ

ญาติคนไข้หรือ?

ไม่สิ...หลังจากผ่าตัดเคสยากร่วมหลายชั่วโมงเสร็จแล้วเธอรู้สึกง่วงนอนมากและรีบขับรถกลับคอนโด อยากอาบน้ำให้สบายตัวแล้วกระโดดขึ้นเตียงนุ่มๆ หลับอย่างสบายสักที

แต่ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ข้างเตียงจะไม่ปล่อยให้นางได้นอนพักอย่างสงบ

“ฮูหยิน ตอนนี้นายท่านถูกสำเร็จโทษแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ”

นายท่านที่ว่านั่นก็คือแม่ทัพจ้าวผู้กุมตราทางการทหารกองใหญ่ มีหลักฐานสำคัญจากแม่ทัพมู่ที่ชี้ชัดว่าเขากำลังรวบรวมกำลังก่อการกบฏ

จ้าวลี่อิงเลิกคิ้วขึ้น ได้แต่มองสำรวจไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะหยุดลงที่กล่องดำสัญลักษณ์กากบาทแดงสดโดดเด่น มีรอยหยดน้ำวางอยู่เบื้องล่าง

กล่องพยาบาลที่อยู่บนรถก็นำมาด้วยหรือ?

“ถึงแม้ฮ่องเต้จะละเว้นโทษให้ท่านเพราะท่านครองตำแหน่งฮูหยินจวนแม่ทัพ แต่ข้าน้อยคิดว่า...”

“เธอเป็นเจ้าหน้าที่แผนกไหน” จะจดจำชื่อเอาไว้แล้วรายงานผู้อำนวยการให้ลงโทษหนักๆ โทษฐานที่รบกวนเวลาการนอนของศัลยแพทย์มือหนึ่งในปักกิ่ง!

“โธ่...ฮูหยิน ท่านคงจมน้ำไปนานจนเลอะเลือนเลยหรือเจ้าคะ”

คนตรงหน้ายังคงร้องห่มร้องไห้จนทำให้จ้าวลี่อิงยกมือขึ้นเกาศีรษะของตัวเองแรงๆ

“ฉันว่าเธอควรไปแผนกจิตเวชดีกว่า”

หญิงสาวพูดออกมาก่อนจะขยับตัวลงจากเตียงเตรียมจะพาอีกฝ่ายไปพบจิตแพทย์ คิดว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นคนไข้ที่พลัดหลงมา

หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้แตะต้องตัวอีกฝ่าย จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างชายฉกรรจ์สามคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางอุกอาจก่อนที่จะได้ยินเสียงแหลมตะโกนเข้ามา

“จับตัวพวกนางโยนออกไปจากที่นี่”

เจ้าของเสียงคือสตรีร่างอ้วนท้วนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ถลึงตามองนางราวกับต้องการสังหารนางให้ตายคามือ

นี่มันเรื่องอะไรกัน...ที่ผ่านมาเคยมีคนไข้หน้าตาแบบนี้ด้วยหรือ?

ยังไม่ทันที่จะคิดอะไรไปมากกว่านั้น ร่างของนางก็ถูกลากลงจากเตียงจนหล่นลงไปกองบนพื้นดัง ตุ๊บ! ตอนนี้เองจ้าวลี่อิงเพิ่งจะรู้ตัวว่าบริเวณขาของตนเองไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

“ฮูหยิน...เจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

เหมยตูรีบคลานเข้ามาหาจ้าวลี่อิงพร้อมกับตระกองกอดเอาไว้แน่น

“ลากตัวนางออกไปนอกจวน แล้วให้คนมาทำความสะอาดห้องนี้ขับไล่สิ่งอัปมงคลออกไปเสีย”

ยังไม่ทันที่จะลุกขึ้นยืน จ้าวลี่อิงก็ถูกลากจูงออกไปจากห้องอย่างรุนแรงท่ามกลางเสียงร้องของเหมยตู หญิงสาวไม่ทันมองอะไรทั้งนั้นเพราะอากาศที่หนาวเหน็บและหิมะที่โปรยปรายลงมาจนขนลุกชูชัน

ทันใดนั้นร่างกายของนางก็รู้สึกเย็นเฉียบ ใบหน้าและริมฝีปากซีดขาวอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านางลงมานั่งกองอยู่บนพื้นที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวละเอียดตั้งแต่เมื่อใด

“พวกเจ้ามิเห็นหรือว่าร่างกายของฮูหยินอ่อนแอเพียงใด เหตุใดพวกเจ้าถึงได้รุนแรงนัก!”

เหมยตูตะคอกออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนตัวสั่นเทาไปหมดแล้ว

นอกจากจะไม่มีผู้ใดสนใจคำพูดพวกนั้น ดูเหมือนว่าหญิงวัยกลางคนร่างท้วมผู้นั้นจะยังไม่หมดธุระ นางก้าวเดินเข้ามาหาพร้อมกับโยนกระดาษแผ่นหนึ่งตกอยู่เบื้องหน้าของจ้าวลี่อิง

นอกจากหญิงผู้นั้นแล้ว นางยังเห็นร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามา เสื้อผ้าสีดำสนิทขับให้ใบหน้าที่ตึงเครียดทวีความดุร้ายเพิ่มขึ้น

“หนังสือหย่าข้ามอบให้เจ้า จากนี้ก็ไสหัวไปให้ไกล อย่าคิดกลับมาระรานสกุลมู่อีก”

อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางจมอยู่ในน้ำ อุณหภูมิร่างกายยังไม่คงที่ นางถึงได้รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดขึ้นมา แม้กระทั่งสิ่งที่อยู่ตรงหน้ายังเลือนราง

หนังสือหย่าหรือ...นางมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นจะจำได้

“เดี๋ยว” จ้าวลี่อิงขมวดคิ้ว กวักมือเรียกเบาๆ “ข้าวของของฉันล่ะ กล่องปฐมพยาบาลน่ะ”

โครม!

“ของพิสดารเช่นนี้ข้าก็ไม่เก็บเอาไว้ให้รกที่นี่เช่นกัน”

นางเห็นเหมยตูเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นและกล่องสีดำมีสัญลักษณ์กากบาทแดงสดมาถือเอาไว้แล้วกอดร่างของเจ้านายตัวเองเอาไว้แน่น

อย่างน้อยก็มีกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นล่ะนะ

จ้าวลี่อิงคิดอย่างโล่งใจก่อนที่จะรู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองหนักอึ้งเอามากๆ แม้แต่เรี่ยวแรงจะกระดิกตัวยังลำบาก

“...อย่างน้อย...อย่างน้อยพวกเจ้าก็ควรนำผ้าคลุมมาให้นางสักผืน มิเช่นนั้นนางจะต้องแย่แน่ๆ”

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่นางได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงไป