บทที่ 9

แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านซี่ลูกกรงหน้าต่างไม้สลัก ลำแสงสีทองเจือไอหนาวทาบทับลงบนม่านเตียงผ้าไหมสีเข้ม

หยางมี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

ความปวดร้าวแล่นริ้วจากสะโพกและเอวบางไปทั่วร่าง ผิวเนื้อระบมไปหมด ขยับตัวเพียงนิดก็เจ็บแปลบจนแทบหมดแรง ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกบดขยี้

ที่ว่างข้างกายเย็นชืด ม่านเตียงเปิดออกครึ่งหนึ่ง บ่งบอกว่าบุรุษผู้ครอบครองนางตลอดทั้งคืนก้าวลงจากเตียงไปเนิ่นนานแล้ว กลิ่นไอไม้จันทน์อันเป็นเอกลักษณ์ของจ้าวอู๋จี้ยังคงอบอวลอยู่บนหมอนและผ้าห่มผืนหนา ปะปนกับกลิ่นคาวหวานที่ตอกย้ำถึงบทรักอันหนักหน่วงที่เพิ่งผ่านพ้นไป

หยางมี่กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า

ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงสู่เอวคอด เผยให้เห็นรอยรักสีแดงช้ำและรอยขบกัดประปรายทั่วแผ่นอก ลำคอ และต้นขาด้านใน ผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาฝากเอาไว้... รอยแผลที่ย้ำเตือนว่าเขาปฏิบัติต่อตนไม่ต่างจากสิ่งของระบายอารมณ์

ขอบตาร้อนผ่าว แต่นางรีบกะพริบตาถี่ ๆ สูดหายใจลึก สะกดกลั้นน้ำตาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา

‘ข้าชดใช้ให้ท่านแล้ว... จ้าวอู๋จี้ หนี้ที่ข้าทิ้งท่านไว้เมื่อห้าปีก่อน ข้าเอาศักดิ์ศรีและร่างกายชดใช้ให้ท่านหมดแล้ว’

หญิงสาวข่มความเจ็บช้ำไว้ก้นบึ้งหัวใจ นางรวบรวมเรี่ยวแรงลุกขึ้นจากเตียง คว้าชุดคลุมยาวผ้าต่วนสีครามเข้มที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาสวม ผูกสายรัดเอวแน่นหนาเพื่อซ่อนร่องรอยน่าอายเอาไว้

นางไม่อาจยอมจำนนนอนรอชะตากรรมอยู่ในกรงขังหลังนี้ได้

ตระกูลหยางยังเหลือผู้รอดชีวิต... เสี่ยวชีและเด็กหนุ่มอีกหลายคนที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินยังคงรอคอยความหวัง นางต้องหาทางส่งข่าวและพาพวกเขาหนีออกไปให้ได้!

หยางมี่ก้าวเดินด้วยปลายเท้าที่สั่นเทา สำรวจรอบห้องนอนกว้าง ประตูไม้หนายังคงถูกลงกลอนแน่นหนาจากภายนอก มีเงาร่างของทหารเกราะดำเดินผ่านหน้าต่างกระดาษเป็นระยะ

ทว่าห้องนอนแห่งนี้เชื่อมต่อกับห้องหนังสือส่วนตัวของเขา...

สายตาของนางสะดุดเข้ากับโต๊ะหนังสือตัวยาว บนนั้นระเกะระกะไปด้วยม้วนฎีกา แผนที่เดินทัพ และเอกสารราชการ ชาในถ้วยกระเบื้องยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย บ่งบอกว่าจ้าวอู๋จี้เพิ่งมีเรื่องด่วนยามรุ่งสางจนต้องรีบร้อนออกไป

ประกายความหวังเริ่มจุดขึ้นในอก หากนางพบป้ายผ่านทาง หรือผังค่ายทหารของศาลต้าหลี่ นางอาจใช้มันเป็นข้อต่อรองเพื่อแลกกับอิสรภาพของคนข้างหลังได้

หญิงสาวรีบก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ สองมือที่สั่นเทาเริ่มรื้อค้นเอกสารอย่างแผ่วเบาและระมัดระวังที่สุด พยายามจำตำแหน่งเดิมของทุกชิ้นเพื่อไม่ให้มีพิรุธ

ทว่าส่วนใหญ่มีเพียงรายงานการกระจายกำลังพลและรายชื่อเชลยศึก

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าเวรยามด้านนอกหยุดลงหน้าประตู!

หยางมี่ชะงักค้าง ร่างทั้งร่างแข็งเกร็ง ลมหายใจสะดุดกึก รอจนกระทั่งเสียงฝีเท้านั้นก้าวผ่านไป นางจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก

และในจังหวะนั้นเอง...

สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้จันทน์สีเข้มแกะสลักลวดลายประณีต ซ่อนอยู่ใต้กองม้วนฎีกา ฝากล่องเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ราวกับผู้เป็นเจ้าของเพิ่งเปิดดูแล้วรีบร้อนจนลืมปิดให้สนิท

หยางมี่ลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดฝากล่องออกช้า ๆ

สิ่งที่อยู่บนผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มภายในกล่อง... ทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้นในพริบตา!

เลือดในกายของหยางมี่เย็นเฉียบจนชาวาบ ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

มันคือตราประทับเหล็กสีดำสนิท... สลักลวดลาย ‘พยัคฆ์ทมิฬแยกเขี้ยว’!

แกรก!

ฝากล่องไม้ในมือหลุดร่วงกระทบโต๊ะ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจนคุมไม่อยู่ ภาพเหตุการณ์อันโหดร้ายเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาชัดเจนจนแทบขาดใจ

ในคืนที่หายนะกำลังจะมาเยือนตระกูลหยาง ท่านพ่อและท่านแม่รู้ตัวล่วงหน้าว่าไม่อาจรอดพ้นจากกับดักใส่ร้ายนี้ได้ ในฐานะบุตรสาวเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ นางถูกบิดามารดาบังคับให้คนสนิทพาลอบหนีออกทางเส้นทางลับ ทั้งที่นางคุกเข่าร่ำไห้กอดขาท่านทั้งสอง ขอตายไปพร้อมกับครอบครัว ทว่าฝ่ามืออันสั่นเทาของท่านพ่อกลับผลักไสนางออกไปอย่างเด็ดขาด สั่งเสียคำสุดท้ายทั้งน้ำตาว่า...

‘จงมีชีวิตรอดต่อไปเพื่อตระกูลหยาง’

และในวันที่คนในตระกูลถูกลากตัวสู่ลานประหารกลางเมืองหลวง... นางที่ไม่อาจตัดใจทอดทิ้งครอบครัว จึงจำต้องสวมชุดผ้ากระสอบซอมซ่อ แฝงตัวปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูรอบลานประหาร

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล... เสียงโซ่ตรวนครูดไปกับพื้นหิน พร้อมเสียงกรีดร้องของท่านแม่และคนในครอบครัวที่ถูกลากขึ้นสู่แท่นประหารทีละคน!

ในวันนั้น นางทำได้เพียงยืนตัวสั่นสะท้านอยู่ในเงามืด สองมือจิกฝ่ามือตัวเองจนเลือดซึม กัดริมฝีปากแน่นจนได้รสคาวเลือดเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูคมดาบฟันลงบนร่างของคนที่รัก เลือดสีแดงฉานย้อมลานประหารจนเจิ่งนองต่อหน้าต่อตา โดยที่นางไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยสิ่งใดได้เลย

และสิ่งสำคัญที่สุด... จดหมายลับสมคบคิดก่อกบฏที่ถูกทหารหลวงค้นพบในห้องหนังสือของบิดานาง หลักฐานเท็จชิ้นสำคัญที่ทำให้ตระกูลหยางถูกตัดสินประหารเก้าชั่วโคตร... มันถูกประทับด้วยตราครั่งลาย ‘พยัคฆ์ทมิฬแยกเขี้ยว’ ชิ้นนี้ไม่ผิดเพี้ยน!

บิดาของนางเคยตะโกนบอกก่อนจะถูกตัดศีรษะว่า ‘ตราพยัคฆ์ทมิฬ... คือตราประจำตัวของหน่วยสังหารลับในราชสำนัก!’

เหตุใดของสิ่งนี้... ถึงมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของจ้าวอู๋จี้ได้?!