บทที่ 6

รถม้าคันใหญ่แล่นฝ่าความมืดและสายฝนยามราตรี ออกจากเมืองหลวงมุ่งตรงสู่ ‘เรือนอิงเยว่’ จวนลับกลางป่าไผ่ที่ซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจากสายตาผู้คน

หยางมี่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด สิ่งที่มองเห็นมีเพียงเงาต้นไผ่เบียดเสียดกันหลังม่าน ทุกครั้งที่ล้อรถกระแทกลงหลุม โซ่ตรวนจะเสียดสีข้อมือจนแสบระบม ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ใด

เมื่อรถม้าหยุดสนิท ร่างของนางก็ถูกกระชากลงมาอย่างไร้ความปรานี!

เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบเนื้อ ลมฝนพัดกรรโชกจนหนาวสั่นสะท้าน หยางมี่แทบทรงตัวไม่อยู่ ทว่าจ้าวอู๋จี้กลับลากตัวนางเข้าสู่เรือนพักโดยไม่ชะลอฝีเท้า เสียงโซ่ครูดไปกับพื้นหินดังบาดหู บ่าวไพร่สองข้างทางต่างก้มหน้าหมอบกราบ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตากับเขาสักคน

หยางมี่มองภาพเหล่านั้นด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะถูกผลักเข้าไปในห้องหนึ่งอย่างแรง

โครม!

ร่างบางล้มคะมำลงบนผืนพรมหนานุ่ม ความเจ็บแล่นปราดจากหัวเข่าจนต้องกัดฟันสะกดเสียงร้อง นางพยายามยันตัวลุกขึ้น ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซี่กรงเหล็กหนาทึบที่ปิดผนึกอยู่ด้านในหน้าต่างทุกบาน

ห้องนี้ตกแต่งประณีตไม่ต่างจากห้องนอนชั้นดี มีโต๊ะ เก้าอี้ ฉากกั้นไม้สลัก และเตียงกว้าง ทว่าซี่กรงเหล็กเหล่านั้นกลับทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนความหมายไปในพริบตา

มันคือกรงขัง... เพียงแค่ปูพรมหรูหราขึ้นเท่านั้น

จ้าวอู๋จี้ก้าวตามเข้ามา ก่อนจะลงกลอนประตูเสียงดังสนั่น

ปัง!

“หนีสิ...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้หยางมี่เย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

“หนีให้เหมือนเมื่อห้าปีก่อน เหตุใดถึงไม่เก่งกล้าเหมือนวันที่เจ้าโยนหนังสือถอนหมั้นทิ้งไว้แล้วหายหัวไปเล่า... คุณหนูหยาง!”

เขาเน้นคำว่า ‘คุณหนูหยาง’ ด้วยความหยามเหยียด มือหนาคว้าต้นแขนนางแล้วกระชากขึ้นจากพื้น แรงบีบมหาศาลทำให้หยางมี่ต้องนิ่วหน้า ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุดันคู่นั้น นางกลับไม่ยอมเอ่ยปากอ้อนวอน

ตั้งแต่ในคุกใต้ดินจนถึงที่นี่ เขาตอกย้ำเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิมให้นางเห็นกับตา

นางรู้ว่าเขาเจ็บปวด... แต่วันนี้เขาก็กำลังเหยียบย่ำนางจนแหลกสลายเช่นกัน!

“ใช่! ข้าเคยทิ้งท่าน แล้วอย่างไรเล่า!”

หยางมี่เชิดหน้าขึ้น ความเจ็บช้ำและความอัดอั้นผลักดันให้ถ้อยคำหลุดลอยออกไป

“ยามนั้นท่านเป็นเพียงองค์ชายไร้อำนาจ ไม่เคยได้รับความโปรดปราน มีแต่ศัตรูรายล้อมรอบด้าน! ข้าเป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ เหตุใดต้องเอาชีวิตไปผูกติดกับบุรุษไร้อนาคตเช่นท่านด้วย!”

ในอดีต นางรู้ดีว่าเขารักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด หากเขารู้ว่าตระกูลหยางกำลังเผชิญโทษกบฏ บุรุษผู้นี้ย่อมทำทุกทางเพื่อปกป้องนางโดยไม่สนว่าจะต้องตายไปด้วยกัน

นางจึงต้องแสร้งทำเป็นสตรีเห็นแก่ตัว กรีดแผลลึกในใจเพื่อผลักไสเขาให้พ้นจากหายนะ ขอเพียงเขาตัดใจ ไม่เอาตัวมาพัวพันกับตระกูลต้องโทษ ต่อให้เขาเกลียดนางไปชั่วชีวิต นางก็ยอม

ทว่าในวันนี้... ถ้อยคำโกหกที่เคยใช้ปกป้องเขา กลับกลายเป็นมีดเล่มเดียวที่นางคว้าขึ้นมาทิ่มแทงเขาอีกครั้ง เพื่อรักษาเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่

“บุรุษไร้อนาคตงั้นหรือ...”

จ้าวอู๋จี้ทวนคำช้า ๆ เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ มือที่จับแขนนางเกร็งแน่นจนแทบหักกระดูก

เขาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นสั้นห้วนและเย็นยะเยือกจนหยางมี่ใจหายวาบ

“เช่นนั้นก็จงเบิกตาดูให้ดี หยางมี่! บุรุษไร้อนาคตที่เจ้าเคยดูแคลน... บัดนี้คือจิ้งอ๋องผู้กุมชีวิตและลมหายใจของเจ้าไว้ในกำมือ!”

“ท่านมันก็แค่คนบ้าอำนาจ! ปล่อยข้า!”

นางสะบัดแขนขัดขืน โซ่ตรวนกระทบกันเสียงดังลั่น

“บุรุษที่ข้าเคยรู้จักตายไปแล้ว ท่านไม่ใช่—”

ถ้อยคำถูกกลืนหายไปในทันที เมื่อฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย บดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน!

หยางมี่เบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่ามือทั้งสองที่ติดโซ่ขยับได้ไม่ถนัด ยิ่งนางดิ้น เขาก็ยิ่งกดตรึงแน่นหนา จนกระทั่งข้อมือทั้งคู่ถูกรวบกดแนบเข้ากับผนังห้องเหนือศีรษะ

ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสคาวเลือดซึมซาบเข้ามาในปาก ลมหายใจติดขัดจนความอวดดีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตระหนก

ในความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน จ้าวอู๋จี้เคยอ่อนโยนและทะนุถนอมนางยิ่งนัก ยามพาเที่ยวชมสวนบุปผา เขายังคอยระวังไม่ให้นางต้องเคืองใจ ความทรงจำอันงดงามนั้น ยิ่งทำให้ความโหดร้ายในตอนนี้เสียดแทงหัวใจจนเจ็บเจียนตาย

หยางมี่พยายามจะเอ่ยเรียกชื่อเขา ทว่าเสียงกลับขาดหาย มีเพียงหยาดน้ำตาที่รินไหลผ่านหางตาอย่างไม่อาจสะกดกั้น

เมื่อจ้าวอู๋จี้ถอนริมฝีปากออก หยางมี่ก็รีบหันหน้าหนี หอบหายใจจนตัวโยน ริมฝีปากบางเจ็บระบมและบวมช้ำ

ชายหนุ่มยังคงจับข้อมือนางไว้แน่น สายตากวาดมองใบหน้าเปื้อนน้ำตา ก่อนเลื่อนลงไปยังเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อที่เปรอะเปื้อนคราบสกปรก กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กจากคุกใต้ดินลอยแตะจมูก

เขาปล่อยมือออกแล้วก้าวถอยหลัง ปล่อยให้ร่างของนางทรุดลงพิงผนัง

หยางมี่รีบหดแขนเข้าแนบอกตัวสั่น

จ้าวอู๋จี้จัดสาบเสื้อคลุมของตนให้เข้าที่ มองท่าทางหวาดระแวงนั้นด้วยรอยยิ้มหยัน

“ข้าเกือบลืมไป ว่ายามนี้เจ้ามีสภาพน่ารังเกียจเพียงใด”

เขาเดินไปกระชากบานประตูเปิดออก

“คนด้านนอก เข้ามา!”

สิ้นเสียงคำสั่ง สาวใช้สี่คนก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ก้มหน้าหมอบราบรอรับคำสั่งอยู่ใกล้ประตู

“พานางไปล้างคราบสกปรกออกให้หมด เสื้อผ้าโสโครกพวกนี้เอาไปเผาทิ้งเสีย แล้วหาชุดสตรีมาเปลี่ยนให้นาง”

จ้าวอู๋จี้ปรายตามองหยางมี่ที่ขดตัวชิดมุมห้อง

“หากกล้าขัดขืน ก็กดหัวนางลงน้ำจนกว่าจะสิ้นฤทธิ์”

หยางมี่เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

ทว่าเขากลับเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงเลือดเย็น

“สภาพสกปรกโสมมเช่นนี้... ไม่คู่ควรจะมาปรนนิบัติเปิ่นหวาง”

“เพคะ ท่านอ๋อง”

“อย่า... อย่ามาแตะตัวข้า!”

หยางมี่สะบัดตัวหนีเมื่อสาวใช้ก้าวเข้ามาประชิด ทว่าเรี่ยวแรงที่ร่อยหรอมาตลอดคืนไม่อาจสู้คนทั้งสี่ได้ นางถูกรวบแขนไว้ ขณะที่สาวใช้คนหนึ่งรับลูกกุญแจจากมือจ้าวอู๋จี้มาไขปลดโซ่ตรวนออก

ทันทีที่ข้อมือเป็นอิสระ หยางมี่ก็พยายามผลักคนรอบข้างออก ทว่ากลับถูกยึดร่างไว้แน่นกว่าเดิม แล้วลากตัวเข้าไปหลังฉากกั้นไม้

นางหันกลับไปมองจ้าวอู๋จี้เป็นครั้งสุดท้าย

เขายังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิม แววตามืดมิดไร้ความปรานี