บทที่ 5

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักอึ้งในคุกใต้ดิน มีเพียงเสียงหยดน้ำจากปลายผมเปียกชุ่มของหยางมี่ที่หยดกระทบพื้นหินเป็นจังหวะ

หยางมี่หลับตาลงช้า ๆ

ในเมื่อความจริงถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ก็ไร้ประโยชน์ที่จะเสแสร้งต่อไป หญิงสาวฝืนเชิดหน้าขึ้น แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บจากเสื้อผ้าที่เปียกโชก แต่นางยังคงรวบรวมเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง

อย่างน้อยหากต้องเผชิญหน้ากับเพลิงโทสะของเขา นางก็ไม่อยากก้มหัวอ้อนวอนอย่างน่าเวทนาอีกต่อไปแล้ว

“ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าเป็นข้า...”

เสียงของนางกลับคืนสู่เสียงเดิม แม้จะแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าทุกคำกลับชัดเจน

“หากยังแค้นเคืองเรื่องในอดีต ก็จงสั่งประหารข้าเสีย จ้าวอู๋จี้... ให้มันจบสิ้นลงตรงนี้!”

นางเตรียมใจไว้แล้ว หากต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของบุรุษที่ตนเคยหักหลังเมื่อห้าปีก่อน นางก็พร้อมจะน้อมรับ ดีกว่าต้องทนให้เขาย่ำยีศักดิ์ศรีจนแหลกสลาย

จ้าวอู๋จี้จ้องมองนางนิ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นปราศจากความขบขัน มีเพียงความเยียบเย็นที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ

“ความตายงั้นหรือ?”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตากวาดมองใบหน้าซีดเผือด ราวกับกำลังประเมินว่าความเด็ดเดี่ยวที่นางสร้างขึ้นจะพังทลายลงเมื่อใด

“สำหรับคนทรยศเช่นเจ้า... ความตายมันง่ายดายเกินไปนัก”

“แล้วท่านต้องการสิ่งใดอีก!”

หยางมี่เค้นเสียงถาม ปลายเสียงสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

จ้าวอู๋จี้หยุดยืนตรงหน้านาง แววตาคมกริบดั่งจะผ่าทะลุหัวใจ

“หยางมี่... เจ้าประเมินความแค้นของข้าต่ำไป”

ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้องครักษ์หน้าประตูคุก เพียงครู่เดียว อีกฝ่ายก็ประคองถาดไม้เข้ามา บนนั้นมีม้วนเอกสาร พู่กัน แท่นหมึก และตราประทับผู้บัญชาการศาลต้าหลี่วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

หยางมี่มองสิ่งเหล่านั้นด้วยความไม่เข้าใจ

จ้าวอู๋จี้หยิบม้วนเอกสารขึ้นมาคลี่ออก แล้วยื่นมาตรงหน้านาง

สายตาของหญิงสาวกวาดอ่านตัวอักษรบนผืนกระดาษ ก่อนจะชะงักนิ่งอยู่กับข้อความสำคัญ...

บันทึกมรณกรรมนักโทษกบฏ

นางอ่านซ้ำอีกครั้ง ลมหายใจสะดุดกึก!

นักโทษชายที่ถูกจับกุมจากค่ายกบฏเมื่อคืน วันเวลาที่ถูกคุมขัง รายละเอียดรูปร่างล้วนตรงกับนางทุกประการ ทว่าข้อความท้ายบันทึกกลับระบุว่า... นักโทษผู้นี้สิ้นใจแล้ว

“นี่คือสิ่งใด...”

จ้าวอู๋จี้ไม่ตอบคำถาม เขาหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์ ทว่าสายตายังคงจับจ้องสีหน้าตื่นตระหนกของนางไม่วางตา

“แจ้งกองบันทึกศาลต้าหลี่ นักโทษกบฏผู้นี้ทนพิษบาดแผลและการสอบสวนไม่ไหว สิ้นใจในคุกใต้ดิน ให้นำร่างไปทิ้งยังป่าช้าไร้ญาติท้ายเมือง แล้วลบชื่อออกจากสมุดคุมขังเสีย”

“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”

“เดี๋ยวก่อน!”

หยางมี่พยายามถลันตัวไปข้างหน้า โซ่ตรวนกระตุกตึงรั้งข้อมือจนเจ็บแปลบ ทว่านางกลับไม่สนใจความเจ็บปวดนั้น

“ข้ายังมีชีวิตอยู่! ท่านจะลงบันทึกเช่นนั้นได้อย่างไร!”

จ้าวอู๋จี้ลดเอกสารลงเล็กน้อย แววตาคู่นั้นมืดมิดไร้ความปรานี

“อีกประเดี๋ยว ในบันทึกฉบับนี้... เจ้าก็จะตายแล้ว”

เขาวางกระดาษลงบนถาด หยิบพู่กันขึ้นแต้มน้ำหมึก ก่อนจะตวัดลงนามอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หยางมี่จ้องมองปลายพู่กันที่เคลื่อนไปตามผืนกระดาษ ความหวาดกลัวค่อย ๆ ตีตื้นขึ้นมาจุกแน่นที่ลำคอ

เมื่อครู่นางยังคิดว่าตนพร้อมรับความตาย... แต่ความตายที่เขากำลังมอบให้กลับไร้คมดาบ ไร้ลานประหาร มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่กำลังลบล้างตัวตนของนางออกไปจากโลกภายนอก ทั้งที่นางยังมีลมหายใจอยู่ตรงหน้าเขา!

“หยุดนะ... จ้าวอู๋จี้!”

พู่กันในมือเขาวางลง ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบตราประทับโลหะขึ้นมาแทน

ตึง!

ตราผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ถูกกดทับลงบนเอกสารอย่างหนักแน่น รอยชาดสีแดงสดปรากฏเด่นชัดอยู่ใต้ลายมือชื่อ ราวกับหยดเลือดที่ตีตราปิดผนึกชะตากรรมของนางตลอดกาล

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด องครักษ์รับถาดเอกสารกลับไปอย่างนอบน้อม ไม่มีใครเอ่ยถาม ไม่มีใครสนใจว่าร่างที่เพิ่งถูกประกาศว่าตายแล้ว ยังคงถูกพันธนาการอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“ท่านทำเช่นนี้... หมายความว่าอย่างไร”

เสียงของนางแผ่วเบาลง คราวนี้ความตื่นตระหนกไม่อาจซ่อนมิดได้อีกต่อไป

จ้าวอู๋จี้โบกมือไล่คนออกไป รอจนประตูปิดสนิท เหลือเพียงความเงียบงันระหว่างคนทั้งสอง จึงก้าวเข้าประชิดตัวนาง

หยางมี่มองตามเอกสารที่ถูกนำออกไปจนลับตา ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ต้นแขน บีบแน่นจนนางนิ่วหน้า

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”

เขาโน้มตัวลงมาสบตาอย่างเลือดเย็น

“บัณฑิตกบฏผู้นั้นตายไปแล้ว ต่อให้มีใครพลิกแผ่นดินตามหา สิ่งที่พวกเขาจะได้พบก็มีเพียงหลุมศพไร้ญาติในป่าช้า”

“แต่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ตรงนี้...”

“แล้วจะมีใครรู้?”

หยางมี่นิ่งงันไปในทันที

จ้าวอู๋จี้ทอดมองความสิ้นหวังที่ค่อย ๆ กัดกินแววตาของนาง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“ในสมุดคุมขังไม่มีชื่อเจ้าอีกต่อไป และที่แห่งนี้... ก็ไม่เคยมีชื่อของคุณหนูหยางมี่ตั้งแต่แรก”

นางส่ายหน้าช้า ๆ หยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอเบ้า

“ท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้...”

“ข้ามีสิทธิ์ทุกอย่างในคุกแห่งนี้!”

เสียงคำรามกร้าวทำให้หยางมี่สะดุ้งวาบ แรงบีบที่ต้นแขนหนักหน่วงจนกระดูกแทบร้าว

“เจ้าคิดว่ามีใครในศาลต้าหลี่กล้าขัดคำสั่งข้าอย่างนั้นหรือ?”

คำถามนั้นทำให้หยางมี่นึกถึงความเงียบงันของผู้คุมทุกคนยามที่เขาเดินผ่าน นึกถึงองครักษ์ที่นำเอกสารออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองนางสักนิด

นางเคยคิดว่าโซ่ตรวนเหล็กกล้าคือสิ่งที่จองจำตนไว้... แต่แท้จริงแล้ว อำนาจเบ็ดเสร็จของบุรุษผู้นี้ต่างหากที่ไร้ทางหลบหนี เพียงพู่กันด้ามเดียว เขาก็ทำให้คนเป็นกลายเป็นคนตายได้อย่างง่ายดาย

“ท่านจะขังข้าไว้ที่นี่ไปตลอดหรือ...”

จ้าวอู๋จี้ไม่ตอบในทันที ความเงียบของเขาเยียบเย็นยิ่งกว่าบรรยากาศรอบกาย

“จนกว่าข้าจะพอใจ”

คำตอบสั้น ๆ ทว่าบดขยี้ประกายความหวังสุดท้ายจนแหลกละเอียด

ชายหนุ่มก้าวเข้าประชิดจนแผ่นอกแทบแนบชิดร่างบอบบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มนวลที่ยังเปียกชื้น

“จำเอาไว้... ชีวิตของเจ้า ลมหายใจของเจ้า นับแต่นี้ ข้าคือผู้กุมชะตากรรมทั้งหมด”

หยางมี่ส่ายหน้า ริมฝีปากสั่นระริกแต่ไร้ถ้อยคำจะเอื้อนเอ่ย ร่างกายเย็นเฉียบจนแทบหมดเรี่ยวแรง

“นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป หยางมี่ได้ตายไปจากโลกภายนอกแล้ว... เจ้าคือคนไร้ตัวตน เป็นเพียงนักโทษในกำมือข้าแต่เพียงผู้เดียว!”

หยางมี่หลับตาลงอย่างหมดสิ้นหนทาง น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะผ่านข้างแก้ม

ความตายที่นางเตรียมใจยอมรับเมื่อครู่ เทียบไม่ได้เลยกับกรงขังมืดมิดที่เพิ่งเปิดออกตรงหน้านี้

นอกประตูบานนั้น โลกภายนอกจะรับรู้เพียงว่านักโทษคนหนึ่งสิ้นชีพไปแล้ว... ส่วนภายในห้องขังอันมืดมิด นางยังต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อชดใช้หนี้แค้นที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง!