บทที่ 7

หลังฉากกั้นไม้ ถังน้ำอุ่นถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ

หยางมี่พยายามยื้อเสื้อผ้าของตนไว้สุดชีวิต แต่ไม่มีใครสนใจคำทัดทาน เสื้อผ้าซอมซ่อถูกฉีกกระชากออกแล้วโยนทิ้งลงตะกร้า ก่อนที่น้ำอุ่นจัดจะถูกราดรดลงบนร่าง

หยางมี่สะดุ้งเฮือกเมื่อน้ำกระทบบาดแผลสดที่ข้อมือ!

“เบาหน่อย...”

เสียงของนางแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าการขัดถูยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ผ้าหยาบเสียดสีจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง หยางมี่ห่อไหล่ กอดเข่าพยายามปกป้องตัวเองเท่าที่จะทำได้

ไม่มีใครถามว่านางเจ็บหรือไม่ และไม่มีใครสนใจว่านางรู้สึกเช่นไร

ทุกคนเพียงทำหน้าที่ เพื่อให้นางอยู่ในสภาพที่ 'ท่านอ๋อง' พอใจเท่านั้น

หยางมี่ก้มหน้า กัดริมฝีปากจนเจ็บแผลเดิม น้ำตาหยดลงปะปนกับสายน้ำบนตัก นางหลับตาแน่น ไม่ยอมเงยหน้าให้ใครเห็นความอ่อนแอ

เมื่อการชำระล้างสิ้นสุด สาวใช้ก็นำชุดผ้าไหมสีแดงสดมาสวมให้

เนื้อผ้าไหมบางเบาจนแนบไปกับทรวดทรง หยางมี่ตระหนกจนต้องยกแขนขึ้นกอดอก นางมองหาเสื้อคลุมตัวนอก ทว่าสาวใช้กลับเก็บของเตรียมเดินออกไปโดยไม่ส่งสิ่งใดให้อีก

“ข้า... ข้าขอเสื้อคลุมสักตัว”

สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ

“ท่านอ๋องสั่งให้สวมเพียงชุดนี้เจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้หยางมี่เม้มปากแน่นจนซีดขาว

สีแดงสด... สีของชุดมงคลสมรสที่นางไม่มีวันได้สวมใส่ บัดนี้เขากลับนำมันมาใช้เพื่อประจานและตอกย้ำความผิดของนาง

แม้แต่อาภรณ์ปกปิดกาย นางก็ยังไม่มีสิทธิ์เลือก

“เชิญออกไปได้แล้วเจ้าค่ะ”

มือของสาวใช้แตะแผ่นหลัง ดันร่างของนางให้ออกมาจากหลังฉากกั้น

ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทา ทว่าหยางมี่ฝืนก้าวเดินอย่างมั่นคง ไม่ยอมให้ใครต้องมาลากตัวอีกต่อไป

จ้าวอู๋จี้นั่งรออยู่ริมเตียงกว้าง

ทันทีที่เห็นร่างสูง หยางมี่ก็ชะงักฝีเท้าลง สาวใช้ทั้งหมดรีบก้มหน้าถอยออกจากห้อง ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลงพร้อมเสียงลงกลอนแน่นหนาจากด้านนอก

แกรก...

นางหันมองประตู แล้วเลื่อนสายตาไปยังหน้าต่างที่มีลูกกรงเหล็กขวางกั้น

จ้าวอู๋จี้มองตามสายตานั้น ก่อนมุมปากจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา

หยางมี่รวบสาบเสื้อเข้าหากันแน่น ทว่าความเย็นเยียบในอกกลับยิ่งเสียดแทง

เขานั่งเอนกายอย่างผ่อนคลาย สายตาคมกริบกวาดมองร่างบอบบางในชุดผ้าไหมสีแดงสดตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับมีเวลาเหลือเฟือที่จะทำให้นางเข้าใจว่าในกรงขังแห่งนี้... ใครกันแน่คือผู้กุมชะตากรรม

“คลานขึ้นมาสิ หยางมี่...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและสะกดจนขยับตัวไม่ได้

“ได้เวลาชดใช้หนี้ที่เจ้าติดค้างข้าไว้แล้ว!”

แสงเทียนในห้องนอนกว้างวูบไหวตามลมหนาวที่เล็ดลอดผ่านซี่กรงเหล็ก

ร่างบางในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เนื้อผ้าโปร่งบางแนบสนิทไปกับทรวดทรงอ้อนแอ้น แทบไม่อาจช่วยปกปิดผิวกายขาวเนียนดั่งหยกสลักไว้ได้เลย

ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของจ้าวอู๋จี้ไว้ กลับเป็นแววตาของนาง... มันไม่ได้ดื้อรั้นหรือพยศร้ายอย่างที่เคยเป็น หากแต่สั่นไหวและอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก

“ข้าบอกให้คลานขึ้นมา”

น้ำเสียงของจ้าวอู๋จี้เยียบเย็น นัยน์ตาคมกริบจดจ้องนางไม่วางตา ทวงถามคำสั่งที่เพิ่งลั่นวาจาออกไป

หยางมี่สูดลมหายใจเข้าลึก นางหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตา

ในเมื่อนางเป็นคนสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้เขาเมื่อห้าปีก่อน วันนี้นางก็จะใช้ร่างกายนี้ชดใช้คืนให้เขาทั้งหมด เพื่อดับไฟแค้นในใจเขา... และเพื่อที่ในวันหน้า พวกเขาจะได้ไม่ต้องมีสิ่งใดติดค้างกันอีก

หญิงสาวลืมตาขึ้น

แม้จะยอมรับบทลงทัณฑ์ แต่ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ทำให้นางปฏิเสธที่จะลดตัวลงไปคลาน หยางมี่เชิดหน้าขึ้น ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นนางเดินมาหยุดอยู่หน้าเตียงโดยไม่ยอมคุกเข่า จ้าวอู๋จี้ก็ขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ไม่อาจสยบความหยิ่งทระนงของนางลงได้

หมับ!

มือหนากระชากเอวคอดกิ่วอย่างแรงจนร่างของนางลอยละลิ่ว ล้มคะมำลงบนเตียงกว้าง!

ก่อนที่หยางมี่จะได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่กำยำก็โถมทาบทับลงมาทันที กักขังนางไว้ใต้เรือนร่างแกร่งดั่งปราการหิน

“ดื้อรั้นไม่เปลี่ยน...”

เขากระซิบชิดริมฝีปาก ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ข้างแก้มนวลอย่างคุกคาม

“คิดว่ายอมเดินมาหาข้า แล้วข้าจะปรานีงั้นหรือ... การชดใช้ของเจ้า มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น หยางมี่”

“หากร่างกายของข้า สามารถดับความเกลียดชังในใจท่านได้...”

หยางมี่สบตาเขานิ่ง น้ำเสียงสั่นเครือทว่าเด็ดเดี่ยว

“ข้าก็ยินดีจะชดใช้ให้ เชิญท่านลงมือเถิด จ้าวอู๋จี้... แล้วระหว่างเราจะได้จบสิ้นกันเสียที”

คำว่า ‘จบสิ้น’ กระตุกหัวใจของจ้าวอู๋จี้อย่างรุนแรง!

ไฟแค้นที่พยายามสุมไว้กลับถูกตีรวนด้วยความพลุ่งพล่านที่อธิบายไม่ได้ เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงได้ใจดำนัก! นางอยากจะตัดขาดจากเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

“มันไม่จบง่าย ๆ อย่างที่เจ้าคิดหรอก!”

จ้าวอู๋จี้คำรามเสียงกร้าว ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รุนแรงราวกับพายุที่หมายจะทำลายล้างทุกสิ่ง!