บทที่ 6 ถูกกลั่นแกล้ง

บทที่ 6 ถูกกลั่นแกล้ง

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกินเมื่อความทรงจำปะทุราวกับสายน้ำ ซ้ำเติมหัวใจที่ว่างเปล่าของอวิ๋นหลิงนางร่ำไห้หลับไปทั้งน้ำตา

เช้าวันต่อมาเปลือกตาของอวิ๋นหลิงหนักอึ้งแต่เหมือนว่านางเคยชินเพราะไม่มีวันไหนที่นางไม่หลับไปทั้งน้ำตา มีสิ่งที่เปลี่ยนไปคือคำสั่งของไท่หยางที่สั่งการลงมาต่อจากนี้เขาไม่ให้นางไปปรนนิบัติเช่นเคยแต่ให้นางไปทำงานที่หลังจวนแทนนั่นคือการซักผ้า เหมือนจะเป็นงานสบายแต่ก็หนักหนาสำหรับนางอยู่มากจางอวิ๋นหลิงมิได้เอ่ยปากบ่นแต่อย่างไร อย่างน้อยก็ดีกว่าการให้นางไปพบเจอไท่หยาง

นางเดินตามแม่บ้านซูเป็นผู้ดูแลหลังจวนและคอยสั่งงานให้สาวใช้แต่ละคนได้ทำ ทว่าไป๋หนิงซินมิได้มาทำงานเช่นเดียวกันนางเพราะงานของนางคืออยู่ในโรงครัว แม้จะห่วงอวิ๋นหลิงแต่ก็ขัดคำสั่งของท่านแม่ทัพมิได้ แม่บ้านซูพาอวิ๋นหลิงเดินมาถึงธารน้ำหลังจวนเป็นสถานที่ไว้สำหรับซักผ้า น้ำใสจนเห็นแผ่นหินเสียงน้ำไหลผ่านเมื่อได้ยินทำให้จิตใจของนางเริ่มสงบไม่ขุ่นมัวหัวใจ

“งานของเจ้าคือการซักผ้าพวกนี้ รีบทำเสียก่อนที่แสงแดดของวันจะหมดลง ข้าขอกำชับเจ้าอีกอย่างอย่าคิดแม้แต่จะกระโดดน้ำหนีเพื่อปลิดชีพตนเองเพราะสิ่งนั้นจะทำให้ข้าถูกลงโทษไปด้วย หากเจ้าอยากทำงานนี่อย่างสงบสุขอย่าแม้แต่คิดเชียวล่ะ ”

“เจ้าค่ะ” อวิ๋นหลิงจ้องมองกองผ้าที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ เริ่มจัดการทันที แต่ว่าเมื่อเริ่มลงมือซักผ้าที่ลำธาร นางก็รู้สึกถึงความยากลำบากที่ต้องเผชิญ ดินโคลนเปียกที่ติดมาบนผ้าไหนจะไม้ที่นางใช้ฟาดไม่ถนัดมือจนเจ็บบวมแดงขึ้นมา มือที่นุ่มและเรียวงามบัดนี้เริ่มพองแดงจากการทำงาน จนกองผ้าที่กองท่วมหัวเริ่มลดน้อยลงเรื่อย แม้จะเหนื่อยล้าร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากแรงที่ต้องใช้ แต่จางอวิ๋นหลิงก็ยังคงตั้งใจซักผ้าไปเงียบๆ

ทว่าไม่นานก็มีเสียงซุบซิบจากสาวใช้ในจวนดังขึ้น สาวใช้กลุ่มหนึ่งยืนมองจางอวิ๋นหลิงจากที่ไกลๆ พวกนางมองดูอย่างหัวเราะเยาะกับสถานการณ์ของนางที่เคยเป็นคุณหนูผู้สูงส่ง แต่กลับกลายเป็นเชลยที่ต้องทำงานหนักยิ่งกว่าทาสในตอนนี้

“เห็นไหมล่ะ นั่นคุณหนูจาง อดีตคุณหนูที่เคยมีฐานะ ตอนนี้เป็นแค่สาวใช้ซักผ้าเท่านั้น” เสียงหนึ่งกระซิบขึ้นในกลุ่ม

“ก็สมควรแล้วนะนางเป็นเชลยจะอยู่สุขสบายได้อย่างไรเล่า พวกเราได้ทำงานหนักอยู่แล้วทำไมนางจะไม่ต้องทำบ้าง? ” อีกเสียงหนึ่งเสริม

จางอวิ๋นหลิงได้ยินเสียงเหล่านั้น แต่ก็ไม่ได้หันไปสนใจ ความรู้สึกขมขื่นในใจของนางไม่ได้เพิ่มขึ้นจากคำพูดเหล่านั้น สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางในตอนนี้มันก็ไม่ต่างจากการที่ชีวิตถูกทำลายไปแล้วทุกอย่าง จางอวิ๋นหลิงแค่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จ โดยไม่ให้เสียงพวกนั้นมารบกวนจิตใจ

แต่แล้ว ขณะที่จางอวิ๋นหลิงกำลังซักผ้าอยู่ที่ลำธาร กลับมีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ในมือของสาวใช้คนนั้นถือผ้าที่ซักเสร็จเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับท่าทางที่ดูเจ้าเล่ห์

“คุณหนูจางเจ้าค่ะ ทำไมไม่ซักผ้าให้สะอาดล่ะคะ?” สาวใช้คนนี้ถามด้วยเสียงอ่อนหวาน แต่กลับแฝงไปด้วยความหมิ่นประมาท

จางอวิ๋นหลิงไม่ตอบอะไร เพียงแค่เอามือหยิบผ้าออกมาซักอีกครั้ง โดยไม่ยอมพูดอะไรเลย

สาวใช้คนนั้นเห็นเช่นนั้นก็แสดงท่าทีไม่พอใจ เดินไปข้างหลังแล้วใช้เท้ากระทืบผ้าที่จางอวิ๋นหลิงเพิ่งซักเสร็จจนมันยับเยิน จากนั้นจึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดว่า “ซักใหม่เสียที ผ้าไม่สะอาดเลย”

คำพูดและการกระทำของสาวใช้ทำให้จางอวิ๋นหลิงรู้สึกเจ็บปวดใจ ทว่าไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของนาง นางเพียงแค่เงียบและทำตามคำสั่งของสาวใช้อย่างไม่มีคำค้าน นางรู้ดีว่าไม่ว่าจะตอบโต้ไปอย่างไร ก็ไม่มีอะไรที่จะช่วยให้ชีวิตของนางดีขึ้นได้

จางอวิ๋นหลิงยอมรับชะตากรรมนี้อย่างไม่โต้แย้ง แม้จะถูกทำร้ายและดูถูกเพียงใด แต่สิ่งที่นางต้องการคือความสงบในใจ แม้จะไม่มีสิ่งใดเป็นไปตามที่คาดหวัง แต่นางยังคงเลือกที่จะอดทนต่อไป แม้จะเป็นแค่การอยู่รอดในโลกที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการถูกกระทำอย่างไร้ความเมตตา ยิ่งนางตอบโต้สาวใช้พวกนี้คงไม่หยุดกระทำไว้เพียงเท่านี้แน่ และการใช้ชีวิตของนางต่อจากนี้คงพบเจอแต่เรื่องยุ่งยากในทุกวัน

ครั้นนั้นไป๋หนิงซินทำงานเสร็จเดินตามมาดูอวิ๋นหลิงด้วยความเป็นห่วงและเห็นทุกอย่างที่นางถูกกระทำ ทำให้นางไม่พอใจรีบเข้าไปต่อว่าและห้ามปรามในสิ่งที่พวกนางกำลังกลั่นแกล้งอวิ๋นหลิงอยู่

“พวกเจ้าทำอะไรนาง รังแกแม้กระทั่งสตรีที่ไม่มีทางสู้อย่างนั้นหรือ ? ความเป็นคนของพวกเจ้าไปไหนกันหมดความเมตตาไม่มีเหลืออยู่เลยหรือไงกัน”

“แล้วเจ้าเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับนางเชลยผู้นี้กัน นางเป็นนายหญิงของเจ้าอย่างนั้นรึ ? ทำไมข้าจะกลั่นแกล้งนางไม่ได้”

“เจ้ามันใจทรามต่ำช้าเสียจริง มิน่าสามีของเจ้าถึงหนีไปมีสตรีอื่นเพราะปากของเจ้านี่เอง”

“นังไป๋หนิงซินเจ้ากล้าดียังไงมาพูดถึงเรื่องนี้วันนี้ข้าจะต้องเอาเลือดปากของเจ้าออกมาให้ได้เพื่อสั่งสอนเจ้า” พูดจบนางกระโจนเข้ากระชากหัวของไป๋หนิงซินแต่มีหรือที่ไป๋หนิงซินจะยอมนางต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองทันที ครานั้นอวิ๋นหลิงเริ่มเห็นท่าไม่ดีเป็นเพราะนางไป๋หนิงซินจึงได้โต้เถียงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือนางไม่ได้ให้เรื่องนี้ทำให้ไป๋หนิงซินได้รับโทษจึงเข้าไปห้ามปราม

“ทั้งสองหยุดเถอะ ไป๋หนิงซินข้าเองที่ยอมทำโดยไม่ปริปากไม่ว่าพวกนางจะทำอันใดข้ายอมได้ทั้งนั้น หยุดตบตีกันเถอะนะ”

“เฮอะ ! ดูสินางทำราวกับว่าเป็นคุณหนูผู้แสนอ่อนหวาน ฮ่า ฮ่า พวกเจ้ามาจับตัวนางเพื่อสั่งสอนเร็วเข้า” สาวใช้ที่ดึงผมของไป๋หนิงซินอยู่เริ่มเรียกหาสหายสองคนที่ยืนพูดคุยกันอยู่เมื่อครู่

“เจ้ามันเสียสติแล้วหรือไง พวกนี้ไม่ปล่อยเจ้าไปต่อให้เจ้าอยู่อย่างเงียบ ๆ หรอกนะ พวกเจ้าอย่าคิดจะแตะต้องตัวนางมิเช่นนั้นอาจจะถูกท่านแม่ทัพลงโทษเอาได้นี่ข้าเตือนพวกเจ้าแล้วนะ”

“แหม ๆ นังไป๋หนิงซินแกนะเอาอะไรมาพูดนางเป็นเพียงเชลย ข้าสั่งสอนมีแต่ท่านแม่ทัพจะชอบใจ” พูดจบสาวใช้เริ่มมารุมตบตีอวิ๋นหลิง นางไม่ทันตั้งตัวถูกตบเข้าที่ใบหน้าจนเกิดเป็นรอยนิ้วเป็นริ้ว ๆ

เพี้ยะ !! อวิ๋นหลิงหน้าชาใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดแต่กระนั้นนางกลับไม่ตอบโต้ หากถูกตบตีจนตายเช่นนี้นางจะไม่ต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายและสมปรารถนาของนาง แต่เมื่อจ้องมองไปยังไป๋หนิงซินที่พยายามต่อสู้เพื่อนาง นางเริ่มสมเพชตนเองมากกว่าเดิมที่ให้คนอื่นมาเป็นห่วง ทั้งมือทั้งเท้าของสาวใช้ที่รุมตีนางยามนี้นางเริ่มระบมไปทั้งร่างกาย ครานั้นเองที่นางและไป๋หนิงซินกำลังหมดแรงกำลังเสียงดังกึกก้องตะโกนออกมาสนั่นหวั่นไหวทำให้สาวใช้ทั้งสามคนรีบผละมือแลเดินออกห่างกายของอวิ๋นหลิงใบหน้าพลันเปลี่ยนสี

“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!!!” อวิ๋นหลิงเงยหน้าไปมองเจ้าของเสียงเข้มขรึมดุดันราวกับจะฆ่าคนได้ยิ่งเห็นแววตาของเขาที่จ้องเขม็งไปยังสาวใช้ที่ยืนอยู่ต่อหน้า นางค่อย ๆ พยุงตัวยืนขึ้นแม้จะเจ็บไปทั้งตัว

“ทะ...ท่านแม่ทัพมาที่หลังจวนเช่นนี้มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”สาวใช้ที่เป็นหัวโจก เอ่ยถามเสียงสั่นไม่ต่างจากร่างกายของนางยามนี้