ตงกงบูรพาคืนบัลลังก์

ศักราชเจิ้นกวน พระจักรพรรดิถังไท่จง (หลี่ซื่อหมิน) ขึ้นครองราชย์ปีที่ 8 หลังจากการก่อกบฏไม่สำเร็จ ของหลี่เฉิงเฉียน จึงถูกจองจำอยู่ในตำหนักตงกง เพราะไม่อยากสร้างความบอบช้ำทางจิตใจเพิ่มเติมให้แก่ ไท่ซ่างหวง และเพราะความรักที่มีให้แก่ ฮองเฮาจ่างซุนจึงงดโทษประหารชีวิต เป็นเนรเทศไปชายแดนแทน อีกทั้งฮองเฮาจ่างซุนยังขอประทานอนุญาตให้เลื่อนการเนรเทศออกไปชั่วคราว เพราะหลี่เฉิงเฉียนได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการเป็นตายเท่ากัน ราษฎรทั้งใน และนอกเมืองหลวงต่าง ก้นด่าสาปแช่งอยากให้หลี่เฉิงเฉียนตายในเร็ววัน แต่ด้วยความเป็นมารดาผู้เฝ้าถนอมเลี้ยงดู หลี่เฉิงเฉียนมาตั้งแต่เล็กยากทำใจ ปล่อยให้โอรสถูกเนรเทศทั้งสภาพเช่นนั้น 

พระตำหนักคุนหนิง ตำหนักประทับสำหรับฮองเฮาจ่างซุน ตำหนักที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนวิจิตรบรรจง  แต่งแต้มสีสันด้วยมวลพฤกษานานาพันธุ์ ดั่งตำหนักแห่งสรวงสวรรค์ แต่สำหรับฮองเฮาจ่างซุนแล้ว ตำหนักนี้ช่างว้าเหว่เดียวดาย ในฤทัยหม่นหมองยิ่งนัก พระองค์นั่งเอนกายอยู่ภายในตำหนัก ดวงตาเหม่อลอยทอดมองออกไปด้านนอก

“ ฝ่าบาทเสด็จ !!” 

เสียงขันทีป่าวประกาศ แจ้งเตือนถึงผู้มาเยือนตำหนักคุนหนิง ฮองเฮาจ่างซุนตื่นจากภวังค์ รีบเข้ามารับเสด็จพระสวามีโดยพลัน 

“ ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี ” 

ฮองเฮาจ่างซุน นำนางกำนัล และ ขันทีน้อยใหญ่ ยอบกายทำความเคารพต่อหลี่ซื่อหมินโอรสสวรรค์ 

“ ตามสบายไม่ต้องมากพิธี ”

เมื่อโอรสสวรรค์กล่าวจบ ก็เข้าประคองฮองเฮาของต้นขึ้น พร้อมกับพากันเดินเข้าตำหนัก ประทับนั่งโต๊ะกลางตำหนักทั้งสองพระองค์ หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตร แววตาของฮองเฮาจ่างซุนก็รู้ว่าในใจนั้นเป็นกังวลเรื่อง หลี่เฉิงเฉียน ทำได้เพียงจับมือคนรัก พร้อมปลอบประโลม และให้คำมั่น

“ เจิ้น รับปากว่าจะให้ หลี่เฉิงเฉียน พักรักษาตัวภายในตำหนักตงกง เป็นเวลา 2 ปี  มัน!! จะถููกปลดเป็นสามัญชนธรรมดา หากภายใน 2 ปี ยังไม่หายให้ส่งเนรเทศทันทีไม่มีข้อยกเว้น ”

หลี่ซื่อหมิน กล่าวคำมั่น ด้วยอารมณ์เดือดดาล พร้อมกับลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากตำหนักคุนหนิง ด้วยสีหน้าถมึงทึง 

“ ขอบพระทัยฝ่าบาท ”

ฮองเฮาจ่างซุน ก้มลงหมอบกราบ ส่งเสด็จพระสวามี ด้วยน้ำตาอาบสองแก้ม

ด้วยบัญชาแห่งโอรสสวรรค์ ราชโองการที่ทำให้ต้าถัง สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น คงหนีไม่พ้น การจองจำ หลี่เฉิงเฉียน ในตำหนักตงกง เป็นเวลา 2 ปี ถอดยศถอดตำแหน่งเป็นสามัญชนคนธรรมดา พ้นสองปีแล้วให้เนรเทศไปชายแดน ไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ลับหลังโอรสสวรรค์ ด้วยกลัวอาญาแผ่นดิน 

หลี่เฉิงเฉียนถูกนำตัวออกจากคุกหลวง สู่ตำหนักตงกง เวลานี้ตำหนักตงกงถูกสั่งปิดตาย ไม่ให้ใครเข้าออกภายในตำหนัก ยกเว้นขันทีผู้ทำหน้าที่ส่งอาหาร และหมอหลวงผู้ได้รับอนุญาต ให้เขามารักษาได้เดือนละ 1 ครั้งนอกนั้นต้องได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้เท่านั้น

ณ ตำหนักตงกง ตำหนักประจำองค์รัชทายาท สถานที่ที่เคยงดงามโอ่โถง คลาคล่ำไปด้วยนางกำนัล ขันทีน้อยใหญ่ เดินกันพลุกพล่าน มาบัดนี้กับเงี่ยบเหงาไร้ผู้คน เหมือนดังภาพฝันสลายดั่งหมอกควันในพริบตา 

“ แอ๊ดดด !! ” 

ประตูห้องนอนค่อยๆ เปิดออก ขันทีน้อยกำลังยกสำรับอาหารวางไว้ที่โต๊ะกลมกลางห้อง พร้อมกับค่อยๆ ย่องเข้าไปหาหลี่เฉิงเฉียน สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากขอทาน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่น นอนสลบอยู่บนเตียง 

“ คุณชาย คุณชาย ”  ขันทีร้องเรียก หลี่เฉิงเฉียน เพราะถูกถอดยศ จึงไม่สามารถเรียก รัชทายาทได้อีกแล้ว แต่ขันทีก็ยังคงให้เกียรติหลี่เฉิงเฉียน เพราะการอยู่ในวังหลวงเขาต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา หากทำอะไรผิดพลาดไป แม้เรื่องเล็กน้อยก็อาจมีโทษถึงแก่ชีวิตได้ อีกทั้งแม้เป็นสามัญชน แต่ก็มีมารดาเป็นถึงฮองเฮา ร่างบนเตียงค่อยๆ ขยับพร้อมตอบรับ 

“ น้ำาาา ” เสียงแหบพร่าของหลี่เฉิงเฉียน ระคนความเจ็บปวด ขันทีน้อยรีบรินน้ำชาอุ่นๆ พร้อมประคองหลี่เฉิงเฉียน ให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ค่อยๆ ป้อนน้ำชาเข้าปากทีละนิด

“ อึก ๆ ” หลี่เฉิงเฉียนดื่มน้ำเพื่อดับกระหาย 

“ ดื่มยาที่หมอหลวงสั่งให้ก่อนนะขอรับ อาการจะได้ดีขึ้น ” ขันทีน้อยป้อนยาให้หลี่เฉิงเฉียนดื่ม เมื่อเสร็จธุระแล้ว ขันทีน้อยจัดท่าทางให้หลี่เฉิงเฉียนนอนพักให้สบายมากขึ้น หลี่เฉิงเฉียงนอนหยอดน้ำข้าวต้ม นานอยู่ 3 เดือน จึงพอมีแรงลุกขึ้นมานั่งเองได้ บาดแผลที่ได้รับจากการลงทัณฑ์ ลึกถึงกระดูกบาดแผลทางกายพอรักษาให้หายได้  แต่บาดแผลทางใจนั้นอยากรักษา

วันเวลาผันผ่าน ตำหนักตงกง ที่เคยสวยงามก็มีสภาพไม่ต่างจากตำหนักเย็น ต้นหญ้าขึ้นรกรุงรัง หยากไย่แมงมุมเกาะตามมุมต่าง ๆ ของตำหนัก นกน้อยหลากหลายพันธุ์ เริ่มทะยอยเข้ามาทำรัง เพราะมันสัมผัสได้ว่าที่นี้ไม่มีผู้คนพลุกพล่านมานานแล้ว อีกทั้งการเข้มงวดกวดขันของทหารเฝ้าตำหนัก ยังคงแน่นหนาสัตว์มีพิษนานาชนิดมิอาจเข้าใกล้ 

“ เฮ้อ…. ” เสียงถอนหายใจของหมอหลวงจาง ผู้ได้รับคำบัญชาให้มาตรวจอาการให้หลี่เฉิงเฉียนทุกๆ เดือน อดเป็นห่วงไม่ได้ นี้ก็ผ่านมา 6 เดือนแล้ว บาดแผลทางร่างกายเริ่มสมานกันดีแล้ว จะเหลือก็บาดแผลทางใจ ด้วยไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับความพ่่ายแพ้ ทำให้จิตตกอยู่ในภวังค์เศร้าหมอง กลายเป็นโรคใจยากจะรักษา หากยังคงเป็นอย่างนี้ต่อไปคงอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวปีนี้

วันเหมายันมาเยือน พระราชวังฉางอาน มีการจัดงานสังสรรค์ ขุนนางต่างเข้าเฝ้าหน้าท้องพระโรง เพื่อถวายคำอวยพรแด่โอรสสวรรค์ ตั้งแต่เช้าครั้นยามโหย่ว ( 17:00-19:00 น.) มีการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ ณ พระตำหนักหลินเต๋อ บรรดาแขกรับเชิญ ทั้งเชื้อพระวงศ์ ขุนนางขั้น 5 ขึ้นไป อีกทั้ง ฮูหยินผู้เฒ่าตราตั้ง ฮูหยินใหญ่ บุตร ธิดา ขุนนางต่าง ๆ ที่มาในงานครั้งนี้ ต่างแต่งตัวสวยงาม ภูมิฐานเพื่อให้สมพระเกียรติที่ได้รับเชิญมางานนี้

ในมุม ๆ หนึ่งที่แสงแห่งความรื่นเริงส่องมาไม่ถึง หลี่เฉิงเฉียน นั่งเหม่อลอยพิงเสาอยู่หน้าตำหนักตงกง ได้ยินเพียงเสียงของงานสังสรรค์ นางกำนัล และ ขันทีน้อยใหญ่ ต่างให้ความสนใจ พยายามเข้าใกล้ ตำหนักหลินเต๋อ ให้ได้มากที่สุด ภาพวันวานแห่งความสุขหวนให้คนึงหา ตั้งแต่ครั้งยังเยาว์จวบจนโตเป็นหนุ่ม น้ำตาไหลนองหน้า โรคใจกัดกินเวลาชีวิตของหลีเฉิงเฉียนมาถึงวาระสุดท้ายของเขาแล้ว อากาศวันนี้ช่างเหน็บหนาวเสียเหลือเกิน หิมะเริ่มตกโปรยปรายลงมา เปลือกตาค่อย ๆ หลับลงช้า ๆ พร้อมกับการเปล่งเสียงเบา ๆ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะดับหายไป

“ ท่านแม่ข้าขอโทษ ”