บทที่ 6 หอสมุดกลาง

บทที่ 6 หอสมุดกลาง

เดินผ่านฝูงชนมาพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง

“ที่นี่ไง” เซรอนว่าพลางดึงวิลเลียสให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังบังร่างบางจนมิด ในขณะที่มีแสงจากเครื่องหน้าประตูสาดมาแสกนที่แถบสีขาวบนแขนเสื้อด้านซ้ายของเซรอน แล้วมีเสียงสังเคราะห์ดังขึ้น

“นักศึกษาชั้นปีที่สอง เอกดาราศาสตร์ เซรอน เกรดดิก”

เซรอนเดินโดยใช้ร่างบังวิลเลียสผ่านหน้าประตู ก่อนจะปล่อยมือจากเขาแล้วหันมาส่งยิ้มทะเล้น

“เรียบร้อย”

“นี่คือการลักลอบพาคนนอกเข้ามาใช่ไหม”

“ก็นายไม่มีรหัส ฉันไม่มีทางเลือก” วิลเลียสพยักหน้าเข้าใจก่อนมองความยิ่งใหญ่ของหอสมุด บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบโถงสูงทะลุผ่านไปยังชั้นบนสุดจนมองแทบไม่เห็นปลายทางทำให้เขาแทบอ้าปากค้างในความอลังการของที่นี่

“เอาไว้อ่านทั้งชาติได้เลยนะเนี่ย” เซรอนฟังเว่อร์วังนั้นก็ขำออกมาอีก “ใครจะไปอ่านหมดกันล่ะ” เซรอนว่าพลางเดินนำวิลเลียสขึ้นบันไดไป

“ที่นี่เป็นหอสมุดหลวงของแคว้นเซเลสเทีย หนังสือหายากจะถูกเก็บเอาไว้ที่นี่ รวมไปถึงเอกสารลับ หรือแม้แต่ของเก่าเมื่อครั้งบรรพบุรุตก็ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่เช่นกัน แต่ก็มีสิทธิการเข้าถึงต่างกันกัน ไม่ใช่ทุกคนจะอ่านหนังสือทุกเล่มได้หรอกน่า” เซรอนเดินนำไม่ได้มีท่าทีเร่งรีบมากนัก เดินด้วยท่วงท่าที่สบาย ๆ อย่างคุ้นชินกับสถานที่เป็นอย่างดี

“เอ่อ รุ่นพี่คะ” ทั้งคู่ชะงักเมื่อมีเด็กสาวคนหนึ่งออกมายืนขวางหน้าเขาทั้งสองพลางก้มหน้างุด

“เอ่อ ...คือ” เธอคนนั้นยืนกำชายเสื้อจนยับย่นเหมือนคนที่กำลังรอบความความกล้าบางอย่าง

“ครับ?” เซรอนถามกลับแต่เธอก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมา “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เซรอนถามย้ำจนเธอยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“รุ่นพี่เซรอนมีเวลา... สักครู่ไหมคะ?” วิลเลียสมองทั้งสองคนสลับไปมาก่อนลอบอมยิ้มออกมา

เหมือนในซีรีย์แป๊ะ รุ่นน้องแอบชอบรุ่นพี่ มาดักรอในที่ที่อีกฝ่ายมาประจำเพื่อสารภาพรัก อะไรกันเนี่ย คนไม่มีประสบการณ์ได้แต่มองพลางยิ้มอ่อนออกมาคนเดียวด้วยความอิน

“เอ่อ..”

“ไปสิ ๆ ฉันรอได้” วิลเลียสบอกเมื่อเซรอนมีท่าทีลังเล

“ได้ครู่นึงนะ” เซรอนตอบ เด็กสาวจึงยิ้มออกก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะที่มีหนังสือกองอยู่เต็มไปหมด วิลเลียสได้แต่ยืน เดินมาดูด้วยสีหน้างุนงง สารภาพรักทำไมต้องพามาที่โต๊ะหนังสือ

“คือ ได้ยินมาว่ารุ่นพี่เรียนเอกดาราศาสตร์และชำนาญเรื่องดวงดาวมาก เลยอยากสอบถามบางอย่างกับรุ่นพี่ค่ะ”

เอ้า! ถามเรื่องเรียนหรอกเหรอ แล้วเสียเหมือนจะมาสารภาพรักเลย ปั๊ดโธ่!

เซรอนเดินเข้าไปดูสิ่งที่นักเรียนหญิงหยิบออกมาให้ดู มันเป็นแผ่นสแกนท้องฟ้าที่มีดาวอยู่เต็มไปหมด

“ฉันไม่แน่ใจว่าดวงที่ตั้งในตำแหน่งของกลุ่มดาว เวล คาเอล เคลื่อนที่หรือไม่”

“อย่างไรนะ ดวงไหน!” เซรอนดูตกใจไม่น้อย ก่อนจะรีบถามข้อมูลจากเด็กสาวเพิ่ม เธอจึงรีบชีไปบนดวงที่ส่องสว่างที่สุด

“ดวงนี้ค่ะ ดาวซีเอล ฉันสำรวจกลุ่มดาวตามปกติเหมือนที่ชอบทำทุกวัน ดาวดวงนี้ไม่เคยมีประวัติเคลื่อนที่หรือย้ายตำแหน่งมาก่อน แต่เมื่อคืน...” เซรอนมองดาวดวงนั้นนิ่งแล้วพยักหน้าตอบเด็กสาวพลางเอ่ยเสียงเข้ม

“เป็นเช่นนั้น ดาวดวงนี้ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิม”

“ใช่ไหมคะ ทีแรกก็คิดว่าคิดไปเองเลยมาหาข้อมูลตำนานดวงดาวที่นี่ พอดีกับรุ่นพี่ผ่านมาเลยอยากสอบถามเพื่อความแน่ใจ แต่ถ้ารุ่นพี่ก็บอกเช่นนี้แบบนี้จะเกิดเรื่องใหญ่อะไรไหมเปล่าคะ” เด็กสาวถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เซรอนเองก็ไม่ต่างกัน

“เธอเฝ้าดูท้องฟ้าอยู่ตลอดใช่ไหม?”

“ค่ะ ดูทุกคืนค่ะ”

“ฉันอยากให้คอยสังเกตดูกลุ่มดาว และดาวดวงนี้เป็นพิเศษ ดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก หลังจากนี้นำเรื่องนี้ไปรายงานกับศาสตราจารย์วิลโอล่าที่ภาคดาราศาสตร์ ฉันตอบไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ แต่เฝ้าระวังเอาไว้ก่อนดีกว่า”

“ค่ะรุ่นพี่! ขอบคุณมากนะคะ” เด็กสาวรับคำก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงคิ้วเข้มของเซรอนที่ขมวดมุนจนวิลเลียสอดที่จะถามออกไปไม่ได้

“มีอะไรหรือเปล่า?” เซรอนหันมาตามเสียงหน้าเครียด

“การเคลื่อนที่ย้ายตำแหน่งของดวงดาว มันไม่ปกติ”

“ทำไมเหรอ?”

“เมื่อสองปีก่อน มีดาวดวงหนึ่งเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกัน ตอนนี้ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น” เซรอนว่าก่อนจะหันมามองเขาแต่ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากหนานั้นราวกับเขากำลังคิดอะไรอยู่ วิลเลียสเพียงพยักหน้ารับ เขาไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้สักนิด รู้จักกลุ่มดาวเพียงกี่กลุ่ม เช่นกลุ่มดาวลูกไก่ หรือไม่ก็กลุ่มดาวนายพรานเท่านั้น

“แหม ทีแรกนะคิดว่านายจะถูกสารภาพรักเสียอีก” วิลเลียสว่า

“สารภาพรัก?”

“ใช่ สารภาพรัก” วิลเลียสตอบทวนคำเมื่อเซรอนทำสีหน้าไม่เชื่อ

“มันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายแบบนั้น” เซรอนว่าพลางเดินนำออกไปโดยมีวิลเลียสวิ่งตามมาถามคำถามเจื้อยแจ้ว

“ทำไมล่ะ ไม่เห็นเข้าใจ?”

“ความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายขนาดนั้น ทุกวันนี้คนเราก็แค่สืบพันธุ์ไปตามหน้าที่ มีเพียงสายใยความสัมพันธ์เท่านั้นที่มีอยู่จริงในยุคนี้” เซรอนตอบออกมาราวกับพูดเรื่องปกติทั่วไป ทั้งที่คำที่เอ่ยมามันไม่ปกติเอาเสียเลยในความคิดของวิลเลียส

“เดี๋ยว ๆ คนที่นี่เค้าไม่ตกหลุมรักกันเหรอ?”

“ใช่ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าตกหลุมรัก” วิลเลียสตกใจจนตาโต “แล้วพ่อแม่ คบกันได้อย่างไรล่ะ?”

“หน้าที่ไง บอกไปแล้วนี่ ...มาทางนี้เดินละวัง ๆ ด้วย” เซรอนร้องเตือนเมื่อวิลเลียสเอาแต่ยิงคำถามจนเดินไม่ดูทางเกือบชนกับชั้นหนังสือเข้า

“มีแบบนี้ด้วย... ว่าแต่นายมาที่นี่บ่อยสินะ ดูคุ้นชินกับทางเดินมาก ทั้งที่มันชวนให้หลงขนาดนี้”

“มาบ่อย ฉันชอบอ่านเรื่องราวเก่า ๆ น่ะ ทางนี้” เซรอนเดินวนเข้าไปยังซอกหนังสือเก่าที่ส่งกลิ่นเฉพาะของกระดาษที่ผ่านกาลเวลามานาน ก่อนจะเดินไปยังห้อง ๆ หนึ่ง วิลเลียสทันได้ยินเสียงระบบแว่วมาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามหลังมาทัน

ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยตำราเก่าบางเล่มก็ดูเหมือนคัมภีร์เวทมนต์ที่เขาเห็นในภาพยนตร์

“เก่าน่าดูเลยนะ”

เซรอนเดินตรงเข้าไปหยิบหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งออกมาส่งให้วิลเลียส เขารับไปพลางมองอย่างพิจารณา

“หนังสืออะไร หน้าปกไม่เห็นเขียนอะไรไว้เลย” เซรอนยิ้มให้เขาก่อนบอกออกมาเต็มคำ “นี่เป็นคัมภีร์พยากรณ์เก่าแก่ สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน ในนั้นเต็มไปด้วยภาษาโบราณที่นักภาษาศาสตร์เรียกมันว่าภาษาเทพ การที่นายจะเปิดมันออกนายต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

วิลเลียสมองเซรอนด้วยความสงสัย และคนตัวสูงก็ไม่ปล่อยให้เขาสงสัยนาน อีกฝ่ายหันไปหยิบหนังสือแบบเดียวกันออกมาอีกเล่ม

“นี่เป็นฉบับที่รวบรวมนักภาษาศาสตร์ที่เก่งที่สุดแปลมันออกมา แต่สิ่งที่นายต้องดูมันอยู่ในคัมภีร์เล่มจริงนี้” เซรอนไม่รอให้เสียเวลา เขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปลดปลอกออกเผยหัวปากกาหัวแล้งแหลมคมสะท้อนเข้าในตา

“เฮ้ย! จะทำอะไร” วิลเลียสร้องท้วงแต่ไม่ทันการ ปลายแหลมนั้นถูกเจ้าตัวกดลงบนปลายนิ้วจนเลือดสีสดไหลออกมา

“ถ้าเราจะอ่านคัมภีร์นี้ เราต้องจ่ายค่าอ่าน” ว่าจบปลายนิ้วที่มีเลือดซึมก็ถูกกดลงบนปกเก่าของคัมภีร์เล่มหนา ก่อนสิ่งอัศจรรย์จะเกิดขึ้น ลวดลายบนปกค่อย ๆ ปรากฎขึ้นเป็นรูปวาดของเทวดาที่กางปีสลายอยู่บนผืนน้ำที่มีคลื่นเล็ก ๆ กระเพื่อมไหวอย่างเป็นธรรมชาติ

“โอ้ พระนายช่วย” วิลเลียสอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“น่าสนุกใช่ไหมล่ะ”

To be continued...............