Novels by ลายลักษณ์ ม.

บทที่ 40 สัญญาณเทพ “แล้วมันทำไมเหรอ?”อีเทอร์ถามขึ้นมากลางปล้อง เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ยังไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่เกิดขึ้น เซรอนจึงเป็นฝ่ายหันไปมองวิลเลียสก่อนจะอธิบายแทน“จำได้ไหม ตอนที่เราเล่าเรื่องให้โนซานฟังที่หมู่บ้านฟอร์มิส ว่าฉันกับวิลเลียสเจอกันได้อย่างไร”อีเทอร์นึกย้อนกลับไป ภาพในความทรงจำผุดขึ้นชัดเจน เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับวิลเลียส รวมถึงอุบัติเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายความจำเสื่อมเขาจึงพยักหน้ารับนิ่ง ๆ “ได้”“ฉันสงสัยว่า…วิลเลียสอาจไม่ได้ประสบอุบัติเหตุธรรมดา” เซรอนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่เป็นการลอบฆ่า จากคนในตระกูลเดียวกันเอง”“หา!?”“การที่เราเจอคนแบบนั้น…” วิลเลียสเอ่ยขึ้น เสียงแผ่วแต่สั่น “มันอาจหมายความว่าทางนั้นรู้แล้วว่าข้ายังไม่ตาย”หัวใจในอกของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้ดี...ความหวาดกลัวที่แล่นวูบขึ้นมาไม่ใช่ของเขาทั้งหมด แต่มันคือความทรงจำ ความรู้สึกของ “เจ้าของร่างเดิม” ที่ตอบสนองต่อสัญลักษณ์นั้นโดยอัตโนมัติ ความกลัว ความเศร้า และความอัดอั้นที่ราวกับมีน้ำตาเอ่อล้นอยู่ข้างใน บีบรัดจนเขาต้องก้มมองอกของตัวเองอย่างเผลอตัวไม่ต้องกลัวนะ…ฉันจะอยู่ข้

บทที่ 39 เถาองุ่นทองคำ“ไม่รู้ว่าตอนนี้ทางคุณโนซานจะเป็นอย่างไรบ้างนะ”วิลเลียสเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวเข้าสู่ตลาดท่าเรือที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แม้ฟ้าจะมืดสนิทแล้ว แต่แสงตะเกียงและเสียงเรียกลูกค้ากลับทำให้ที่นี่ครึกครื้นกว่าช่วงเช้าที่พวกเขาเดินทางมาถึงเสียอีก“นั่นสิ” เซรอนมองไปรอบ ๆ ก่อนพูดต่อ “แต่ครั้งนี้เราคงกลับแบบเดิมไม่ได้แล้ว ไม่มีเรือขนส่งที่จะออกไปยังรัฐแคโรในเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นทางเดียวคือจ้างเรือไปกันเอง จะได้ไม่เสียเวลา”ทั้งวิลเลียสและอีเทอร์พยักหน้าเห็นด้วย เวลานี้ดึกแล้ว เรือที่ยังออกได้ก็คงมีแต่เรือของชาวบ้านเท่านั้น“เอ่อ…เซรอน” วิลเลียสหันไปเรียกเสียงลังเล “ขอฉันไปเดินซื้อของในตลาดก่อนได้ไหม พอดีมีของที่อยากได้”“ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ?” เซรอนหันมามองทันที พวกเขาเพิ่งผ่านเหตุเฉียดตายมาแท้ ๆ อีกฝ่ายยังจะคิดถึงเรื่องเดินตลาดอีกวิลเลียสอ่านสีหน้าออก จึงรีบขยับเข้าไปจับแขนเสื้อของเพื่อนตัวสูงแล้วส่ายเบา ๆ อย่างออดอ้อน “เอาน่า…พวกนั้นก็โดนต้อนกลับไปหมดแล้วนี่ เดินตลาดที่แคโรก็ไม่ได้ แล้วก็...”สายตาอ้อนวิงวอนถูกส่งมาเต็มกำลัง จนเซรอนขนลุก รีบปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วถามเสียงแข็ง “แล

บทที่ 37 ลอบทำร้าย ทั้งสามกลับมายังฝั่งของแผ่นดินใหญ่ด้วยความรู้สึกหดหู่กับเหตุการณ์ก่อนหน้า ภาพเหล่านั้นยังคงติดตา รอยยิ้มที่ค่อย ๆ โดนแผดเผาจนกลายเป็นเพียงฝุ่นผงลอยไปในอากาศ วิลเลียสอยากจะคิดว่าเขาตาฝาด แต่มันไม่ใช่“ไม่เป็นไรน เราแค่ต้องทำมันให้สำเร็จเผื่อพวกเขาด้วยเท่านั้นเอง” เซรอนกล่าวปลอบใจรถม้าคันเดิมออกเดินทางทันทีที่คนทั้งสามขึ้นประจำที่ เส้นทางขากลับนั้นยังคงเป็นทางเดิมแต่ต่างจากขามาตรงที่พวกเขาต้องพึ่งแสงไฟจากตะเกียงเพื่อนำทางหากแต่รถม้าของพวกเขานั้นออกตัวไปได้ไม่นานก็เกิดสิ่งผิดปกติ กึก ตึง!มันเป็นเสียงของทหารที่ล่วงตกลงไปจากรถ พร้อมกับรถที่ส่ายสะบัดไปมาอย่างเสียการควบคุมไปชนเข้ากับกองฟางจนคนด้านในล้มระเนระนาดไปกองรวมอยู่ที่มุมเดียว“เกิดอะไรขึ้น!!”“คุ้มกันท่านโซเบริลและสหาย!!” เสียงของทหารตะโกนก้องอยู่ด้านนอก ประตูรถม้าถูกกระชากออก ปรากฏใบหน้าเปื้อนเลือดของทหารนายหนึ่งที่ละล่ำละลักพูดออกมาอย่างรีบร้อน“ท่านโซเบริลขอรับ เราโดนโจมตีรีบออกมาก่อนเถอะขอรับ!”ทุกคนตกอยู่ในอารามตกใจครู่หนึ่งก่อนจะรีบดึงสติแล้วรีบคว้าข้าวของออกมาจากรถม้า ถึงได้เห็นว่าทหารอีกนายนอนเจ็บอยู่บ

บทที่ 38 เชื่อมโยง“ไอ้หนู ข้ารับค่าจ้างมาแค่จับแกไปคนเดียว” ชายชุดดำตะโกนลั่น เสียงกร้าวปนหัวเราะเย้ย “คนอื่นข้าจะฆ่าทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าไม่อยากให้โอเมก้านี่ตาย ก็รีบทำตามที่บอก!”“อย่านะ เซรอน!” วิลเลียสร้องขึ้นทันที เสียงสั่นด้วยความตระหนก “ปล่อยให้มันพาอีเทอร์ไปไม่ได้!”เขาส่งสายตาวิงวอนไปหาเพื่อน แม้ในหัวจะยังคิดไม่ออกว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่แน่ชัดคือ...เขาจะไม่ยอมให้อีเทอร์ถูกลากกลับไปสู่ขุมนรกนั้นเด็ดขาดอีเทอร์มองภาพตรงหน้าด้วย สีหน้าลำบากใจของเซรอน…แววตาหวาดกลัวของวิลเลียส…ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นเพราะเขา ถ้าไม่มีข้า…เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้นความคิดนั้นผุดขึ้น ตอนนี้ตัวเขากลับกลายเป็นตัวปัญหาเข้าจนได้อีเทอร์ก้าวออกมา ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างไปตรงหน้าเซรอน เซรอนชะงัก มองมือคู่นั้นด้วยดวงตาสั่นไหว“แต่...”“จะปล่อยให้วิลเลียสเป็นอันตรายงั้นเหรอ เซรอน” เสียงของอีเทอร์นิ่ง ไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย เซรอนสบตาเขา มองเข้ามาในตาของอีเทอร์ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาปล่อยให้วิลเลียสตายไม่ได้และยอมส่งตัวอีเทอร์ไปไม่ได้เช่นกัน“มัดเถอะ” อีเทอร์พูดย้ำ “ฉันไม่เป็นไร”อีเทอร์พูดย้ำอี

บทที่ 36 ฝากด้วยนะ“เด็กนี่อาจหมายถึงเราก็ได้นะ” เซรอนเอ่ยขึ้นเบา ๆ วิลเลียสพยักหน้ารับช้า ๆ“ก็เป็นไปได้ทั้งหมดนั่นแหละ” เขาว่า “เพราะเรายังไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้ว…เทพเฮย์ดินคิดอะไรอยู่”เขาหันกลับไปมองเทวรูปสูงตระหง่านตรงหน้า ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น“ตอนนี้เรารู้แล้วว่า กษัตริย์ ราชินี อัศวิน และเด็ก สามารถเชื่อมโยงกับธาตุทั้งสี่ของโลกนี้ได้อย่างชัดเจน ต่อไปแล้วอย่างไรต่อล่ะ?”คำพูดนั้นทำให้เซรอนชะงัก ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเงยหน้ามองเทวรูปของเทพเฮย์ดินอีกครั้งมองสี่กรที่แผ่ออกไป“เดี๋ยวนะ…” เซรอนชี้ขึ้นไป “คทา ถ้วย ดาบ แล้วก็เหรียญ…ของทั้งสี่อย่างนั่น มันอยู่ในมือของเทวรูปทั้งหมดเลยไม่ใช่เหรอ”เพียงเท่านั้นเอง สีหน้าวิลเลียสก็เปลี่ยนเป็นซีดลง “อย่าบอกนะว่าเราต้องเอา ของพวกนั้น ลงมา”เขาร้องโอดครวญ “ไม่ไหวนะ เทวรูปสูงตั้งห้าสิบเมตร ของแต่ละชิ้นใหญ่กว่าพวกเราอีก!”เซรอนนิ่งคิด คิ้วขมวดแน่น “ไม่น่าจะใช่”ขณะที่อีกสองคนยังครุ่นคิด อีเทอร์กลับเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเทวรูปอีกครั้ง เขายืนอยู่นิ่ง ๆ มองใบหน้าหินของเทพเฮย์ดินอย่างที่ทำตั้งแต่แรก ราวกับกำลังฟังบางสิ่งที่ไม่มี

บทที่ 35 ปริศนาวิหารทวยเทพทั้งสามกำลังจะก้าวพ้นแนวบ้านไม้เข้าสู่ชายป่าด้านหลังหมู่บ้าน เส้นทางแคบ ๆ ที่ถูกหญ้ารกปกคลุมทอดยาวขึ้นไปตามไหล่เขา เงาไม้สูงทาบทับกันจนแสงแดดส่องลงมาได้เพียงริ้วบาง ๆยังไม่ทันที่วิลเลียสจะก้าวเท้าแรกเข้าไป แรงดึงเบา ๆ ก็มารั้งแขนเขาไว้“อย่าไปเลยนะ…” เสียงเล็กสั่นเครือดังขึ้น เด็กชายคนเดิมยืนอยู่ข้างหลัง มือบางกำแขนเสื้อของวิลเลียสแน่น ใบหน้าแดงเรื่อจากความกลัว ดวงตากลมโตสั่นไหว“มัน…มันน่ากลัว” ว่าจบ เด็กชายก็กระชับมือแน่นขึ้นอีก ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือเดียว วิลเลียสจะหายเข้าไปในป่านั้นทันทีเซรอนที่เห็นภาพนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปขยี้หัวเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู “พูดแบบนี้ แสดงว่ากลัวผีมาเลยสินะเรา”“กลัวครับ!” เด็กชายรีบตอบทันที เสียงแทบจะร้องไห้ “พวกพี่อย่าไปเลยนะครับ”เขากระตุกมือบางที่จับวิลเลียสไว้ซ้ำ ๆ อย่างร้อนรน พลางมองอีเทอร์อย่างหวาดหวั่น วิลเลียสมองท่าทางนั้นแล้วใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว จึงหันกลับมาก้มตัวเล็กน้อย ก่อนจะกุมมือของเด็กชายไว้หลวม ๆ ไม่ได้ดึงออก“พี่ต้องไปหาของนิดหน่อยน่ะ” เขาว่าเสียงนุ่มเพื่อชวนให้เด็กน้อยคลายกังวล เหมือนพี่เล