magnum ที่แปลว่า...ไอติม

magnum ที่แปลว่า...ไอติม

last updateLast Updated : 2025-12-12
By:  เรติมาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
40Chapters
533views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะจีบน้องชายของอดีตเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูกันไปแล้ว ‘แมคนั่ม’ เลยต้องหาวิธีเข้าหา ‘จอมทัพ’ ด้วยตัวเอง โดยที่ ’นักรบ’ พี่ชายของจอมทัพไม่รู้

View More

Chapter 1

บทที่1

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
40 Chapters
บทที่1
บทที่ 1เช้าที่แสนน่าเบื่อเหมือนทุกๆ วัน ผมนั่งรถมากับพี่นักรบ พี่ชายสุดสวาทขาดดิ้นเพียงคนเดียวของตัวเองแบบเซ็งๆ หลังจากที่เพิ่งโดนบ่นไปชุดใหญ่เรื่องตื่นสาย ด้วยเหตุผลง่อยๆ ว่ามัวแต่นอนดูซีรีส์จนดึกดื่นของตัวเอง เพราะวันนี้พี่แกมีเรียนเช้า ซึ่งผมก็มีเรียนเช้าด้วยนั่นแหละแต่คนมันติดไงคุณเข้าใจอารมณ์คนติดซีรีส์ไหมล่ะ?“ไม่ต้องมาทำหน้าเป็นตูดแบบนี้เลย ผิดก็ยอมรับว่าผิดสิวะ แมนๆ อะ” พี่แกว่าแล้วอะไรคือไม่แมนวะครับ?การที่ผมโดนพี่มันบ่นเรื่องดูซีรีส์แล้วตื่นสาย ผมควรยิ้มหน้าระรื่นเหรอ?“อะไรคือไม่แมนวะพี่ พี่จะให้ผมยิ้มหน้าบานแล้วบอก ขอบคุณครับสำหรับคำชมงั้นสิ”“ยอกย้อน”“อธิบายมั้ย?”“บ้านกูเรียกเถียงคำไม่ตกฟาก”“ก็บ้านเดียวกันป่ะวะ”“หุบตูดไปเลย กูไม่มีสมาธิขับรถ” นี่ปากโว้ย! ไม่ใช่ตูด!การได้ต่อปากต่อคำกันในทุกๆ เช้า ถือเป็นเรื่องปกติไปแล้วของบ้านเรา นี่ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยใช่ไหม? ผมชื่อ จอมทัพ ส่วนพี่ชายของผม ชื่อพี่นักรบครับ เรามีกันสองคนพี่น้อง เลยสนิทกันจนแทบจะตบหัวเล่นกันได้เลยแต่เป็นพี่นักรบนะ ที่ตบหัวผมเล่นน่ะ อย่างดีผมก็แค่พูดจากวนประสาทเขาเล่นก็เท่านั้นแหละแต่ทั้งหมดทั้ง
Read more
บทที่2
บทที่2ผมเดินมายังใต้ถุนคณะ ซึ่งเป็นที่รวมตัวของกลุ่มผม ที่ประกอบไปด้วย ไอ้กาว แค่คนเดียวงงในงง?ก็กลุ่มหมายถึงคนมากกว่าหนึ่งคนไง ซึ่งกลุ่มเราก็จะมีผมกับไอ้กาวแค่สองคน ไม่ใช่ไม่มีใครคบหรอก ความจริงก็รู้จักกับเพื่อนคนอื่นๆ อยู่หลายคนแหละ แต่ไอ้กาวนี่สนิทสุดแล้ว เพราะมาจากโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่มัธยม“มึงตื่นสาย” คำทักทายแรกจากมันครับ“แสนรู้ขนาดนี้ เป็นหมาเหรอครับคุณกาว”“ดูจากเบ้าหน้า และก็เบ้าตามึงแล้ว ก็เดาไม่ยากหรอกครับ”เออ ไอ้นี่มันแสนรู้ หูตั้ง หางกระดิกจริงๆ ยอมใจมันเลย“กูนอนดึก”“ดูซีรีส์ชัวร์”“พูดอีกก็ถูกอีก”“ถ้ามีแข่งแฟนพันธ์แท้จอมทัพนิเทศ ปี1 กูว่ากูได้แชมป์ชัวร์”“จริงจังขนาดนั้น?”“มีอะไรเกี่ยวกับมึงที่กูไม่รู้มั่งถามหน่อย นอกจากพี่นักรบแล้วก็กูนี่แหละรู้จักมึงดีกว่าใคร” มึงดูภูมิใจนะไอ้กาว โคตรจะไร้สาระเลย“เออ มึงสบายใจกูก็ดีใจ” เอาที่มึงสบายใจเลยครับเราสองคนนั่งคุยเล่นกันได้แป๊บเดียว ก็พากันเข้าเรียนในคลาสแรก กว่าจะเลิกเรียนอีกทีก็กินเวลาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว พวกเราเลยพากันไปหาอะไรกินกันที่โรงอาหารกลาง เพราะเบื่อกับข้าวที่คณะเต็มที ในระหว่างทางที่จะไปโรงอาหารอย
Read more
บทที่3
บทที่3สิบนาทีต่อมา ผมเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับข้าวหมูแดงร้อนๆ หนึ่งจาน น่ากินสัดๆ เลยครับ แล้วก็ปล่อยให้ไอ้กาวไปซื้อข้าวมันไก่ของมันบ้างนี่ถ้าได้นมสดเย็นๆ อีกสักแก้วก็คงจะดี ในระหว่างที่ผมกำลังจะลุกไปซื้อนมสดที่ร้านน้ำ อยู่ดีๆ แก้วนมสดเย็นๆ ก็ถูกวางไว้ตรงหน้าผมเฉยเลย ส่วนคนที่เอามาวางไว้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย ไอ้รุ่นพี่ที่เพิ่งกวนตีนผมเมื่อตะกี้ก่อนมากินข้าวนั่นแหละ“กูซื้อมาให้ ถ้ามึงไปเองวันนี้คงไม่ได้แดกข้าว” มันรู้ได้ไงวะว่าผมกำลังจะไปซื้อน้ำ“พี่เป็นใครวะ แล้วรู้จักผมได้ไง แล้วอีกอย่างหนึ่งคือพี่ต้องการอะไรจากผมหรือเปล่าเนี่ย”“ถามอะไรเยอะแยะวะ ซื้อมาให้ก็แดกๆ ไปเถอะ อย่าถามมาก”อ้าว ก็กูสงสัยนี่หว่า แล้วการปรากฏตัวของมึงก็ชวนสงสัยด้วย อยู่ๆ ก็เข้ามาหาแบบงงๆ กูก็เลยงงไง“พี่ก็ตอบผมมาสิว่าพี่เป็นใคร รู้จักผมได้ไง”“กูชื่อแมค ส่วนรู้จักมึงได้ไงเนี่ยกูไม่ขอตอบ”“อ้าว”“กูไปล่ะ” พูดจบมันก็เดินจากไปตามสไตล์ของมันอยู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็จากไปเฉยๆ แบบนี้ จะไม่ให้กูงงได้ไงวะ“เมื่อตะกี้มึงคุยกับใครวะจอม เห็นหลังไวๆ ” ไอ้กาวที่เพิ่งกลับมาเอ่ยถามขึ้น“ก็รุ่นพี่ที่เราเพิ่งเจอก่อนมากิน
Read more
บทที่4
บทที่4วันนี้ก็เหมือนกับทุกๆ วัน หลังจากที่พี่นักรบส่งผมที่หน้าคณะ เราต่างคนก็แยกย้ายกันเข้าเรียน พี่นักรบเรียนอยู่สถาปัตย์ปี 3 คณะของเราสองคนบอกเลยว่าโคตรไกล วันๆ แทบไม่ได้เจอกันหรอก นอกจากตอนเช้า กับตอนกลับบ้านเท่านั้นแต่ก็ดีนะ ขืนอยู่ใกล้กัน มีหวังผมไม่เป็นอันเรียนกันพอดี เพราะพี่มันต้องมาเฝ้าผมทั้งวันแน่ แล้วผมก็จะกลายเป็นเด็กอนุบาลที่ต้องมีผู้ปกครองมาคอยเฝ้าที่โรงเรียนชัวร์แต่ถึงตัวไม่ได้มาเฝ้า พ่อเจ้าประคุณก็โทรหาสามเวลาหลังอาหารนะครับ บางทีผมก็คิดนะ ว่าทำไมพี่มันไม่มีแฟนเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาบ้าง จะได้เลิกตามผมแบบทุกวันนี้เสียทีปึก!โคตรเจ็บ“ไม่มีใครบอกเหรอ ว่ามึงควรจะมองทางมากกว่าจอมือถือ เวลาเดิน”เสียงคุ้นๆผมเงยหน้ามองสิ่งกีดขวาง ที่เพิ่งจะทำให้ผมเจ็บตัวเมื่อตะกี้ เพราะชนเข้ากับอกแกร่งของคนตรงหน้าอย่างแรงโจทย์เก่า!“ยุ่ง”เดินหนีแม่งเลย ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับมัน“มึงไม่คิดจะขอโทษกูหน่อยเหรอ โดน ทับ”ผมหยุดชะงักทันที ไม่ใช่อะไร ผมกำลังสงสัยคำว่า ‘โดนทับ’ ที่มันพูด แถมเน้นทุกคำอีกต่างหากไอ้พี่แมคมันไม่เคยมาแบบปกติกับเขาเลย แถมวันนี้ยังมีคำแปลกๆ มาให้งงอีก“อะไรคือโดนท
Read more
บทที่5
บทที่5ผมเข้าเรียนในคลาสแรกด้วยอารมณ์ที่เซ็งสุดๆ หลังจากที่แยกกับไอ้รุ่นพี่ปีสามนั่นมา และผมก็คิดว่าผมคงจะอารมณ์เสียไปทั้งวันเป็นแน่“น้องจอมทัพ” เสียงของใครบางคน ทำให้ผมต้องหยุดเดิน หลังจากที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเรียนกับไอ้กาวเมื่อตะกี้“อ้าวพี่วุ้น มีอะไรหรือเปล่าครับ” พี่วุ้น คือรุ่นพี่ปีสามของคณะผมเอง“วันนี้น้องจอมทัพว่างหรือเปล่าคะ หรือต้องไปธุระที่ไหนต่อ”“ไม่ครับ ผมไม่ได้จะไปไหนต่อ”“คือพี่มีเรื่องจะให้ช่วยนิดหน่อย”“เรื่องอะไรเหรอครับ”“คือว่าวันนี้พี่กับเพื่อนอีก 2 คน มีนัดกันตอนเย็น ก็เลยอยากให้น้องจอมทัพบอกนักรบให้ตามไปเจอพวกพี่หน่อย” พี่วุ้นบอกธุระของตัวเองยาวเหยียด แต่ผมงงตรงที่ทำไมต้องให้พี่นักรบตามไปด้วยนี่แหละ“คืออย่างนี้ พี่กับนักรบเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมแล้ว แต่พอเข้ามหาลัยแล้วเรียนกันคนละคณะก็เลยมีเวลาเจอกันน้อย นี่พี่ก็เพิงรู้ว่าน้องจอมทัพเป็นน้องชายของนักรบ” พี่วุ้นคงเห็นผมทำหน้างงๆ เลยอธิบายต่อ“อ๋อครับ”“น้องจอมทัพช่วยบอกนักรบหน่อยนะ วันนี้ห้าโมงเย็นเจอกันที่ร้านเดิม”“ได้ครับพี่วุ้น ยังไงวันนี้พี่นักรบก็ต้องมารับผมอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะบอกให้”“ขอบใจมากนะจ
Read more
บทที่6
บทที่6“ก็ตั้งแต่ปาล์มมันไปเรียนที่อังกฤษไง อุ๊บ!” พูดจบพี่วุ้นก็รีบเอามือปิดปากตัวเอง เหมือนเผลอพูดอะไรผิดออกไป ส่วนพี่นักรบสีหน้าก็เปลี่ยนไปแทบจะทันที“กูว่าเราสั่งอะไรเย็นๆ มากินกันดีกว่า แก้ร้อนเนอะ” พี่ต๊อดรีบพูดแก้สถานการณ์ที่เหมือนจะไม่ค่อยดีในขณะนี้แสดงว่ามันต้องมีอะไรเกี่ยวกับคนที่ชื่อปาล์มแน่ๆ“ดีเหมือนกัน กูจะได้รีบกลับ ไม่อยากกลับดึก”“จะรีบกลับทำไมวะนักรบ นานๆ จะเจอกันที อีกอย่างแก๊งเราก็ยังมากันไม่ครบเลย”“มึงหมายถึงใครวะไอ้วุ้น...” เสียงพี่นักรบเงียบหายไปแทบจะทันที ที่สายตาไปเจอเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา เราทุกคนในโต๊ะจึงหันไปมองตามนั่นมัน ไอ้พี่แมค? นี่หว่า“โทษที มาช้าไปหน่อย” พูดจบพี่แมคมันก็นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับพี่นักรบสรุปว่าไอ้พี่แมค คือเพื่อนแก๊งเดียวกับพี่นักรบเหรอวะ ถึงว่า ทำไมมันมีอะไรคล้ายๆ พี่นักรบแทบจะทุกอย่าง“จอมทัพ กลับ!”อยู่ๆ พี่นักรบก็ดึงมือผมให้ลุกขึ้นทำท่าจะกลับเสียดื้อๆ“เดี๋ยวก่อนนักรบ ใจเย็นสิวะ” พี่ต๊อดรีบห้าม“กูไม่อยากร่วมโต๊ะกับคนอื่น ไว้ค่อยนัดเจอกันใหม่แล้วกัน” พี่นักรบมันจะกลับท่าเดียว“ไอ้แมคไม่ใช่คนอื่น มันเป็นเพื่อนรั
Read more
บทที่7
บทที่7วันนี้ช่วงบ่ายผมไม่มีเรียนเพราะอาจารย์ยกคลาส ผมเลยถือโอกาสนี้เพื่อที่จะไปสืบหาความจริงเรื่องพี่นักรบกับไอ้พี่แมค และไหนจะคนที่ชื่อปาล์มนั้นอีก ว่าจริงๆ แล้วเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ซึ่งคนที่จะให้คำตอบผมได้ดีที่สุดคือ ไอ้พี่แมค แต่ปัญหาคือ ผมไม่รู้ว่าไอ้พี่มันเรียนอยู่คณะไหนนี่แหละ และวันนี้ไอ้กาวก็ไม่มาเรียนเพราะท้องเสียอีกไอ้เพื่อนเวรนี่ไม่เคยอยู่เวลาต้องการความช่วยเหลือเลยจริงๆวันนี้ผมเลยต้องไปสืบและเสือกแค่คนเดียว“อ้าวน้องจอมทัพ เลิกเรียนแล้วเหรอจ๊ะ?” อยู่ๆ พี่วุ้นก็เดินเข้ามาทัก“อ้อ ครับ พอดีวันนี้อาจารย์ยกคลาส”“สบายเลยล่ะสิ”“ครับ คือพี่วุ้นครับ ผมมีเรื่องจะถาม”“เรื่องอะไรจ๊ะ”“คือผมอยากรู้ว่าพี่แมคเรียนคณะไหนเหรอครับ”“แมคเหรอ เรียนคณะเดียวกับนักรบนั่นแหละ น้องจอมทัพมีอะไรหรือเปล่า”“เปล่าครับ แค่ถามเฉยๆ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”ผมมาถึงคณะสถาปัตย์ ด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ก็อย่างที่บอกว่าคณะของผมกับคณะของพี่นักรบอยู่ไกลกันมาก และตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายด้วย แดดกำลังแรงได้ที่เลย ผมเลยหาที่นั่งใต้ถุนตึกเพื่อพักเหนื่อย แต่ก็ต้องหาที่ที่ลับสายตาผู้คนหน่อย เพราะไม่อยากให้
Read more
บทที่8
บทที่8“เป็นเพื่อนในกลุ่มกู”“แล้ว...?”“ก็นี่ไงคำตอบ จากคำถามของมึง”หา! คำตอบมึงสั้นไปไหมพี่?“โห พี่ช่วยขยายความมากกว่านี้หน่อยดิวะ”“นี่กูก็ตอบตรงคำถามแล้วนะ” เออ แต่คือกูอยากได้คำตอบที่กว้างกว่านี้ไง“คราวนี้ก็ตากูแล้วนะ”“จะแลกกับอะไรก็ว่ามา” เพราะตอนนี้กูเซ็งมากบอกเลย“ไอดีไลน์”นี่ผมต้องให้ไอดีไลน์มันทั้งๆ ที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลยแบบนี้เหรอวะ คราวหน้าคงต้องถามเรื่องที่สำคัญและก็ตรงประเด็นกว่านี้หน่อยและ ไม่อย่างนั้นต้องได้ไม่คุ้มเสียแน่ๆ“jomtub” ผมบอกไอดีไลน์พี่มันไปไอ้พี่แมคหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง กดนู่นนั้น แป๊บเดียว เสียงเตือนจากโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมาดูเหมือนกัน เป็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นไลน์ ว่ามีการเพิ่มเพื่อน“magnum”อย่าบอกนะว่าชื่อแมค มันย่อมาจากแมคนั่ม ผมจี้กับชื่ออันหน่อมแน้มของไอ้พี่แมคมากอะ คือลักษณะพี่มันไม่น่าจะมีชื่อน่ารักขนาดนี้ป่ะวะ“มึงยิ้มอะไร?”“เปล๊า!”“กูไม่เชื่อ”“ก็แหม ใครจะไปคิดว่าอย่างพี่จะชื่อไอติมวะ”“กูชื่อแมคนั่ม ที่หมายถึงปืน”“แต่แมคนั่มสำหรับผมมันแปลว่าไอติมนี่หว่า”“กูแนะนำว่ามึงควรเปิดโลกทัศน์ให้กว้
Read more
บทที่9
บทที่9“เมื่อคืนมึงแอบเอาขนมเข้าไปกินในห้องใช่ไหม?” พี่นักรบมันเปิดประเด็นขึ้นมา หลังจากที่เราสองคนเข้ามาอยู่ในรถกันเรียบร้อยแล้วซึ่งมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับบ้านเรา การได้ต่อปากต่อคำในตอนเช้ามันคือการเติมพลังก่อนไปเรียนหรา???“ขนมอะไร? ไม่มี๊” เอาเสียงสูงเข้าข่มแม่งเลย“ก็ตอนที่ป้าแม่บ้านไปเก็บขยะที่ห้องมึงเมื่อเช้า กูเห็นมีถุงขนมติดมาด้วย”ตาดีไปอีกพี่กู“.....”“ไง ถึงกับใบ้แดกไปเลย?”ไอ้พี่บ้ามันยังไม่เลิกตอกย้ำ“แล้วถ้ามางอแงร้องปวดฟันให้กูได้ยินนะ ถูจะพาไปให้หมอถอนฟันมึงออกให้หมดปากเลยคอยดู”“ขู่จริง ขู่จัง ถึงผมจะแอบกินขนมตอนดึก แต่ผมก็แปรงฟันหรอกน่า”“ให้มันจริงเถอะ”และยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย ก็ไอ้คนที่เพิ่งได้ไอดีไลน์ผมไปเมื่อวานนี้ไงครับผมรีบเปิดเข้าไปดูทันที เพราะมันแจ้งเตือนว่า‘magnum ส่งรูป’แต่พอผมเปิดเข้าไปดูเท่านั้นแหละสวัสดีวันอังคาร?กวนตีนกว่านี้ก็พี่กูแล้วครับ แต่ไม่สิ เพราะพี่ไอติมแมคนั่มกับพี่นักรบ มันก็กวนตีนพอกันนั่นแหละjomtup > เพื่อนเล่นอ๋อ?magnum > ลามปามและjomtup> พี
Read more
บทที่10
บทที่10พี่นักรบขับรถมาส่งผมที่หน้าคณะ ก่อนจะขับออกไป ผมเดินเข้ามาภายในตึกเพื่อนั่งรอไอ้กาว เพราะนี่เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าซึ่งกว่าจะถึงเวลาเรียนคลาสแรกก็ตั้งเก้าโมง แต่พี่นักรบมันมีเรียนตอนแปดโมง ผมเลยต้องแหกตาตื่นมาพร้อมพี่มัน ด้วยเหตุผลที่ว่ามันไม่อยากให้ผมนั่งแท็กซี่มาเอง“มาเช้าจังวะ”เสียงคุ้นๆ แบบนี้? พอหันไปเห็นว่าเป็นไอ้พี่แมคเท่านั้นแหละ ผมรีบดึงแขนมันให้หลบหลังเสาแทบจะทันที เพราะถ้าพี่นักรบมันเห็นผมอยู่กับไอ้พี่แมคผมซวยแน่ๆ“มึงจะลากกูมาหลบมุมทำไม หรือมึงคิดจะทำอะไรกู?” พี่ไอติมมันหรี่ตามองอย่างกวนตีนสุดๆ“ใครจะไปทำอะไรพี่วะ”“หรือมึงกลัวพี่มึงเห็น ป่านนี้มันไปถึงคณะแล้วมั้ง”เออ นั่นสิ กูนี่ระแวงจนขึ้นสมองเลย“แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่เนี่ย”“กูมาหาเพื่อน เห็นมึงยืนเด๋อๆ อยู่คนเดียวเลยเดินมาทัก” ว่ากูเด๋ออีก“เหรอ งั้นผมไปล่ะ”“เดี๋ยวสิ มึงจะรีบไปไหน”“ไปหาเพื่อน”“เพื่อนมึงยังไม่มาหรอกเช้าขนาดนี้ ไปหาอะไรกินกับกูที่โรงอาหารดีกว่า” พูดจบมันก็ลากผมเดินออกมาจากหลังเสาทันทีคือถามความเห็นกูก่อนไหมพี่?“เฮ้ย! จะลากผมไปไหน ไม่ไป”“ไปกินข้าว กูหิวข้าว”“พี่หิวก็ไปคนเดียวสิวะ ผมจะรอเพื่อน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status