บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนา

บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนา

คำตอบของเซรอนทำเอาเขาค้างไปเช่นกัน “สวย” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินใครชมเขาว่าสวยเลยสักครั้ง และเขาก็ห่างไกลจากคำนั้นโดยสิ้นเชิง

“เอ่อ”

เซรอนค้างไปกับภาพตรงหน้า ราวกับร่างเล็กของวิลเลียสถูกโอบล้อมไปด้วยเวทมนต์เฉพาะตัวบางอย่าง ที่ร่ายออกมาสะกดสายตาเขาไม่ให้ละไปจากแผ่นหลังที่มีเส้นผมเงินยาวหล่นละลาดไหล่เล็กเนียนละเอียด และเมื่อประกอบกับซีกหน้าอ่อนเยาว์ที่หันมา มันยิ่งทำให้ภาพจิตกรรมภาพนี้สมบูรณ์แบบจนเขาเผลอเอ่ยคำนั้นออกมา

“เอ่อ ฉันหมายถึง พิสทิลของนายงดงามมาก” เซรอนรีบแก้ต่างและซ่อนซีกแก้มที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างลืมตัว

“มีจริง ๆ สินะ”

“เป็นเช่นนั้น เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าสิ่งที่คิดนั้นเป็นจริงดังว่า”

“มีกระจกไหม?” วิลเลียสนึกอยากเห็นร่างของตัวเองบ้าง เซรอนจึงเดินไปหยิบกระจกออกมาจากลิ้นชักเก็บของมา เขาทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกบานกระจกนั้นขึ้นดู

ภาพใบหน้าที่ปรากฎขึ้นในกระจกทำเอาเขาตกใจไม่น้อยแต่ก็เก็บอาการนั้นเอาไว้จนมิด

ดูเด็กจัง

“นายคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ ในกระจกนี่ฉันดูเด็กชะมัด”

“ถ้านับจากข่าวลือฉาว เราน่าจะอายุเท่ากัน” เซรอนทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ

“เท่ากัน? แต่ทำไม...”

“เป็นลักษณะพิเศษของโอเมก้าน่ะ ร่างกายของโอเมก้าจะแตกต่างไปจากคนอื่น ๆ อย่างชัดเจน มักจะตัวเล็กดูน่ารักและงดงามกว่าคนทั่วไป ถ้ามีโอกาสออกไปนอกเมืองนายอาจจะได้เจอโอเมก้าคนอื่น ๆ ...ทันทีที่ได้พบนายจะสามารถจำแนก ทั้งอัลฟ่า เบต้าและโอเมก้าได้ง่ายดายเชียวล่ะ เพียงแต่โอเมก้าชายเช่นนายหายากเกินกว่าจะเดินเจอได้ตามท้องถนน”

“โอเมก้าเพศชายจะดูเหมือนเด็กผู้หญิงแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า?”

“ไม่หรอก อาจมีเพียงนายที่งดงามขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเส้นผมและนัยน์ตาของนายที่ทำให้นายดู... น่าหลงใหลกว่าคนอื่น ๆ”

วิลเลียสฟังคำอธิบายจากเซรอนพลางพิจารณาใบหน้าของตัวเองไปด้วยใจที่แสนจะเหลือเชื่อ จากหนุ่มผิวเข้มร่างกายกำยำ บัดนี้กลับมาอยู่ในร่างที่มีแววตากลมโตสีม่วงอ่อน ประกายเงินทุกครั้งที่ต้องแสงแดด ริมฝีปากอิ่มบางได้รูป และเขาไม่แปลกใจแล้วที่เซรอนจะเผลอบอกว่าเขาสวย เพราะเขาเองยังเผลอหลงในใบหน้านี้อยู่ไม่น้อย

เกิดใหม่ได้สวยโคตร

ในขณะนั้นเอง เซรอนได้คว้าเข้าที่ชายเสื้อที่ขาดวิ่นขึ้นมา

“ใช่จริง ๆ นี่คือลายปักรูปเถาองุ่นทองคำ ตราประจำตะกูลฟรอส และมีเพียงคนในสายเลือดเท่านั้นที่จะสวมใส่เครื่องนุ่งห่มที่ปักลายพวกนี้” เซรอนกล่าวพลางมองวิลเลียสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“นาย... ถูกใครทำร้ายมากันแน่?”

วิลเลียสมองสบแววตานั้นก็พาเอาในอกสั่นไหวไปด้วยความกังวลอย่างไม่อาจห้าม ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นมาจากข้างใน เขาสัมผัสได้ว่าร่างนี้กำลังเสียใจ แต่เขาไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร

“ฉันมั่นใจว่านายจะต้องเป็น วิลเลียส ฟรอส บุตรชายคนโตในข่าวลือนั่นแน่ แต่ทำไมฟรอสจึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ ทั้งที่เก็บมันเป็นความลับมาได้ตั้งนานหลายสิบปี”

“ไม่รู้สิ” เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่รู้แม้กระทั่งสิ่งที่อีกฝ่ายฝากฝังไว้

‘ช่วยแก้ไขมันที’ วิลเลียส ฟรอส ... นายต้องการให้ฉันช่วยแก้ไขอะไรกันนะ

ในหัวของเขาตอนนี้เมไปด้วยความสงสัยมากมายว่าถ้าช่วยได้สำเร็จ ร่างนี้จะว่างเปล่าหรือถูกเอาคืนไป วิญญาณของเขาจะเป็นอย่างไรต่อ จะดับสลายไปแบบที่ใคร ๆ บอกว่าเป็นการไปสู่สุขติเลยหรือเปล่า

วิลเลียสติดอยู่ในภวังค์ที่ตัวเองสร้างขึ้นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รูตัวอีกทีก็หันมาเจอสายตาประหลาดของเซรอนที่ใช้มองมา

“ทำไมจ้องฉันแบบนั้น?” เซรอนมีท่าทีลังเลใจไม่น้อย ก่อนจะตอบ

“ฉันรู้สึกคาใจบางอย่าง เพราะนายดันดูเหมือนใครบางคน”

“ใครบางคน?”

“อืม ใช่ นายดูเหมือนคนในหนังสือเล่มหนึ่ง”

“หือ?”

“ฉันจะพาไปดู แต่ก่อนอื่นเราจะต้องแต่งตัวให้นายใหม่ แบบนี้มันดูสะดุดตาผู้คนมากเกินไป ยิ่งวันนี้มีงานเปิดประตูโรงเรียนด้วยคนจะยิ่งเยอะ”

ว่าจบเซรอนก็จัดการนำเสื้อผ้าในตู้ออกมาให้เขาเปลี่ยน แต่เพราะสัดส่วนที่แตกต่าง เขาจำเป็นต้องพับทั้งแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น ก่อนอีกฝ่าจะส่งหมวก ผ้าพันคอ และแว่นตาดำมาให้เขา โดยให้เหตุผลว่าทั้งสีผมและสีตาของเขามันเด่นเกินไป

“เซรอน... นี่คือไม่เด่นแล้วใช่ไหม?” เขาถามออกไปหลังจากสวมทุกอย่างลงตามที่เซรอนให้

“มันก็... เด่นนน้อยลงมานิด แต่ฉันว่าใช้ได้ อย่างน้อยเครื่องแบบนักเรียนนี้ก็ปกปิดกลิ่นโอเมก้าของนายได้บ้าง”

“นี่เหรอ?” เขาหยิบเสื้อที่อีกฝ่ายว่าขึ้นมาดม

“มันเป็นชิ้นที่มีเอาไว้ใส่ช่วงที่อัลฟ่าหรือโอเมก้าเข้าใกล้ช่วงพิเศษน่ะ” เซรอนตอบก่อนจะเดินนำออกจากห้องพักไป

ระหว่างทางทำให้วิลเลียสตระหนักแล้วว่าโรงเรียนสเตรย์บิลที่ว่า ยิ่งใหญ่สมกับเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดจริง ๆ

“ว่าแต่ นายไม่มีเรียนหรือไง?” เขาแอบเห็นว่าเซรอนชะงักไปนิดก่อนตอบออกมาเบา ๆ

“อันที่จริงก็มีเรียนนะ แต่เป็นแค่วิชาปรุงยา ฉันได้คะแนนเต็มมาตลอด ขาดแค่คาบเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอก”

“ปรุงยา? ไหนว่าเรียนเอกดาราศาสตร์?”

“เป็นวิชาเลือกน่ะ”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว แล้วนี่เรากำลังจะไปไหนกัน” เซรอนหันมาก่อนจะมองเขาดุ ๆ

“เฮ้ บอกให้ใส่เอาไว้ไง” มือหนายื่นมาขยับผ้าพันคือขึ้นให้บดบังใบหน้าและขยับแว่นที่เขาเลื่อนขึ้นลงมาสวมให้เรียบร้อย

“มันหายใจลำบากนี่” วิลเลียสบ่น แต่ก็ยอมทำตาม

“อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วอดทนหน่อย”

“สรุปพาไปที่ไหน?”

“หอสมุดกลาง ระวัง!” เซรอนรีบคว้าตัวเขาหลบคนที่เดินสวนจนไหล่เขากระแทกเข้ากับอกของอีกฝ่าย “บอกแล้วว่าวันนี้คนเยอะ นายเดินก็ต้องคอยระวังด้วย พัดหลงไปจะยุ่ง”

“เข้าใจแล้วน่า ปล่อยได้แล้ว” วิลเลียสตอบหน้ายุ่ง รู้สึกพิลึกนิดที่ถูกโอบโดยผู้ชายตัวสูงแบบนี้เป็นครั้งแรก

“ขอโทษ ฉันแค่ตกใจ”

“ไม่เป็นไร คนก็เยอะจริง ๆ นั่นแหละ ฉันขอจับนายไว้ก็แล้วกัน” วิลเลียสว่าพลางยื่นมือไปจับชายแขนเสื้อของเซรอนเอาไว้หมิ่น ๆ เซรอนยกยิ้มขึ้นก่อนจะคว้ามือเขาให้จับข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่นแทน

“จับแค่นั้น เกิดโดนฝูงนักเรียนเบียดเข้าก็ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ จับแบบนี้จะได้ไม่หายไปไหน” เขาว่าพลางส่งยิ้มปนเสียงขำอย่างเอ็นดูไปให้ วิลเลียสจึงกระชับจับเอาไว้แน่นตามที่บอก ก่อนจะออกเดินไปตามแรงจูงของคนด้านหน้า มุมนี้ทำให้เขาเห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายเต็มตา แผ่นหลังกว้างรับกับส่วนสูง ทำให้ร่างตรงหน้าดูสูงโปร่ง แม้นายตัวจะบอกว่าเบต้าเป็นเพียงคนธรรมดาไม่โดเด่นอย่างอัลฟ่าหรืองดงามแบบโอเมก้า แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเซรอนจัดว่าเป็นหนุ่มหน้าตาดีทีเดียว ยิ่งยามที่ผมสั้นประบ่านั่นพริ้วไปตามลม บวกกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ประจำตัวยิ่งทำให้เซรอนเต็มไปด้วยมาดของชายอบอุ่น

เฮ้อ คิดถึงวิวตอนที่เขาสูงประมาณนั้นจัง

“นี่วิลเลียสเห็นทางนั้นไหม” เซรอนอหันมาชวนให้เขามองไปยังกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่สวมหมวกปีกกว้างแล้วมีชายผ้าทิ้งลงมาพาดบนไหล่

“นั่นเป็นนักเรียนจากรัฐโอวา บ้านเกิดฉันเอง”

“ชุดของพวกเขาดุดีมากเลยนะ”

“ใช่ เพราะเราชำนาญเรื่องเครื่องนุ่งห่ม และการตัดเย็บมาก ที่นั่นเต็มไปด้วยศิลปินมากมาย ไม่ใช่แค่เรื่องแฟชั่นนะ ศิลปะด้านอื่น ๆ เองก็เก่งมาก”

“เครื่องแบบนั่น บ่งบอกตัวตนได้ดีเลยนะ” วิลเลียสว่า ก่อนจะถูกชวนให้ดูคนอื่น ๆ ต่อ

“ส่วนทางนั้นเป็นเด็กจากรัฐยูท่าห์ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ นายลองเดาดูสิว่ารัฐนี้เก่งเรื่องอะไร” คนตังสูงโยนคำถามมาให้ เขาจึงมองเครื่องแบบนักเรียนที่คล้ายกับชุดทหารราวกับเป้นองค์ชั้นสูง

“เป็นพวกรัฐทหารหรือเปล่า?” เซรอนหลุดขำออกมาก่อนตอบ “ชัดใช่ไหมล่ะ ถูกต้องพวกเขาเป็นรัฐทหาร และชำนาญเรื่องการขุดเหมืองหาแร่ เด็กทุกคนจึงถูกฝึกให้มีร่างกายแข็งแรงบึกบึนและทนทานต่อภูมิอากาศร้อนและแห่งแล้ง”

“พวกเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่เลยนะ” วิลเลียสออกความเห็น

“ใช่ นั่นเป็นลักษณะเฉพาะของพลเมืองที่นั่น เพราะฉะนั้นพยายามอย่าไปยุ่งด้วยจะดีที่สุด”

“เข้าใจแล้ว แสดงว่าโรงเรียนนี้โด่งดังมากจริง ๆ ถึงได้มีนักเรียนจากหลายรัฐมาดูงานที่นี่มากขนาดนี้”

“ใช่ แคว้นเซเลสเทียน่ะ มีรัฐใต้ปกครองทั้งหมดสี่รัฐ  โรงเรียนนี้ตั้งอยู่ในรัฐเดลา เมืองแห่งการศึกษา มีโรงเรียนมากมายที่นี่ ทุกที่ล้วนมีความชำนาญเฉพาะทาง  มีแลปของนักทดลองมากมายคอยคิดค้นสิ่งใหม่อยู่เสมอ ทั้งนักประดิษฐ์ นักวิชาการ และนักวิทยาศาสตร์ แต่สเตรย์บิลคือยอดน้ำแข็งของการศึกษา”

“งั้นนายคงเรียนเก่งมากเลยถึงสอบติดที่นี่ได้”

“หึ ไม่หรอก แค่นักเรียนธรรมดาทั่ว ๆ ไปเท่านั้น อ้อจำที่บอกได้ไหม เรื่องของรัฐแคโรที่ปกครองโดยตระกูลฟรอส”

“อืม จำได้”

“ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากเมืองเดลา มีเพียงป่าสนและธารน้ำกั้น แต่ป่านั้นส่วนที่แคบที่สุดกว้างถึง 20กิโลเมตรเลยนะ พื้นที่รวม ๆ มีขนาด 150,000 ตารางกิโลเมตรเลยล่ะ”

ป่าสนที่ว่า คงเป็นป่านั้นสินะ

“ว่าแต่เมืองนั้นมีอะไร?”

“อ๋อ แคโรน่ะ นับได้ว่าเป็นเพชรยอดมงกุฎของแคว้นเลย พื้นที่ทองคำเลยล่ะ ดินดี อากาศดี เพาะปลูกพืชผลอะไรก็งอกงาม แถมมีท่าเรือที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด แม้แต่น่านน้ำของรัฐโอวาที่เป็นเกาะยังเทียบไม่ได้เลย”

“แบบนั้นคงไม่แปลกที่ตระกูลนั้นจะเก็บซ่อมฉันเอาไว้”

“ใช่ เป็นตระกูลที่สูงส่ง และสืบสายเลือดอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์มาหลายช่วงอายุ”

“การมีโอเมก้าเกิดมาคงเป็นจุดด่างพร้อยจนไม่มีใครอาจพูดถึง”

“...ฉันเสียใจที่มันอาจเป็นเช่นนั้น แต่ไม่เป็นไร นับจากนี้นายคือเพื่อนฉัน และฉันก็ยินดีเป็นเพื่อนกับนาย นายไม่ต้องห่วงสิ่งใดฉันจะดูแลนายเอง”

“มั่นใจขนาดนั้นเลย” วิลเลียสแกล้งถามพลางมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ เซรอนหลุดขำออกมาพร้อมผลักศีรษะของเขาเบา ๆ

“อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันพูดจริง ทุกวันนี้ฉันก็ไม่ได้มีเพื่อนมากนัก มีนายเพิ่มมา ไม่หนักหนาอะไรนักหรอก”

“อ๋อ เพื่อนไม่คบ” เขาแกล้งว่าลากเสียงยาวอย่างล้อเลียนออกมาอีก จนอีกฝ่ายรีบแย้งขึ้นมาทันควัน

“ใช่ที่ไหน! ฉันยินดีที่จะอยู่เงียบ ๆ ต่างหาก มากคน มากความ”

To be continued...............