บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์

บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์

วิลเลียสมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นอกจากเรื่องอัศจรรย์อย่างการมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นแล้ว เขาก็ไม่ได้เตรียมใจมาเจอกับเรื่องอัศจรรย์อย่างเชื่อ เวทมนต์ หรือพลังพิเศษอะไรเทือกนี้เลยจริง ๆ

“โห อย่างกับโลกเวทมนต์”

“ของเก่าน่ะ จะทำอะไรเราก็ต้องขออนุญาตสิ” เซรอนพลิกเปิดหน้าหนังสือ ตัวหนังสือแบบที่เขาไม่เคยเห็นปรากฎขึ้นมากมาย ก่อนจะละไปเปิดอีกเล่มที่บอกว่าเป็นคำแปล

“นายถือเล่มนั้นไว้นะ ฉันจะอ่านจากเล่มนี้ให้นายฟัง” เซรอนขยับเอียงคัมภีร์ฉบับแปลให้คนตัวเล็กได้เห็นเนื้อหาไปพร้อม ๆ กันด้วย

“...เมื่ออดีตปัจจุบันมาบรรจบ เหตุทำนบศิลาพินาศยับ กายาธาตุสูญสิ้นยินสดับ เพลงพิษขับโรคาบุกผลาญเผา”

“เดี๋ยว ๆ ที่อ่านมาไม่เห็นจะแปลแล้วตรงไหน” เซรอนถอนหายใจพลางพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นฉันจะแปลอีกทบนึงให้ฟังก็แล้วกัน ต่อนะ ที่ว่ามานั้นเป็นผลจากสมดุลแห่งมหาธาตุทั้งสี่วิบัติ ตราบจนกว่า …ตราบจนกว่าผู้ถูกเลือกจะจุติลงมาบนผืนโลกที่แห้งแล้งนี้ เขาผู้ที่วิปริตผิดจากผู้อื่น เป็นผู้มีชะตาเกิดมาเพื่อพลิกฟื้นแผ่นดินและลบล้างจิตอันดำมืดของผู้ที่หลงมัวเมาในบาปทั้งเจ็ด ยามหนึ่งจะเกิดกาลหมุนเปลี่ยน แลกเวียนจิตวิญญาณ และกำเนิดอัลฟ่าผู้มีชะตาต้องกัน แต่หากไร้สิ้นคู่แห่งชะตาฟ้าที่กำหนด ก็ไม่อาจยื้อจุดจบที่กำลังคืบคลานมาในเงามืดได้ ประมาณนี้” เซรอนว่า “มันเป็นคำพยากรณ์วันสิ้นโลก”

“คือโลกนี้กำลังจะแตกเหรอ?” เขาถาม

“ก็... แต่ไม่มีใครเชื่อหรอก”

“หือ? ทำไมเป็นอย่างนั้น?”

“คัมภีร์นี้...เหล่าวสาวกว่ากันว่ามันเกิดขึ้นจากอำนาจเทพที่สื่อจิตกับนักพยากรณ์โบราณผู้เป็นท่านหนึ่ง แต่พอเวลาผ่านไปก็ลือกันว่านักพยากรณ์ผู้นั้นต่างหากที่เล่นมนต์ดำจนจิตวิปริตไม่ได้สื่อจิตอะไรทั้งนั้น ส่วนคัมภีร์นี้ก็เป็นเพียงเรื่องแต่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนต์นั่น มันถูกตกทอดผ่านสาวกแห่งเทพมาช้านานก่อนวิหารจะพังทลายไปเมื่อร้อยปีก่อน พอมีโอกาศกระทรวงการศึกษาจึงได้ทำเรื่องขอแปลคัมภีร์เล่มนี้จากพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองโอวา”

“แล้วมันเป็นอย่างไรต่อ”

“ฉันได้ยินเรื่องของคัมภีร์โบราณมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครรู้ความหมายในเล่ม จนเมื่อ15ปีก่อน ที่มีนักแปลจากทั่วแคว้นมาร่วมกันแปลภาษาเทพโบราณ ออกมาเป็นเนื้อความที่ฉันเล่าให้นายฟัง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ”

“เพราะข่าวเรื่องนักพยากรณ์คนนั้น” เซรอนพยักหน้า

“แต่นายรู้อะไรไหม ฉันระแคะระคายเรื่องนี้ เพราะเรื่องเมื่อสองปีก่อน วันนั้นดาวดวงหนึ่งก็ย้ายตำแหน่งเหมือนกับซีเอล ดาวดวงที่เธอคนนั้นบอก”

“เกิดอะไรขึ้น์” วิลเลียสถามต่อเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเซรอนอีกครั้ง

“สองปีก่อน ในเช้าวันที่ดาวเคลื่อนที่ มีคนติดเชื้อโรคระบาด ที่รัฐบาลตั้งชื่อว่า ‘โรคทมิฬ’ ผู้ติดเชื้อจะไม่รู้ตัวจนกระทั่งเข้าสู่ระยะสุดท้าย...เหมือนมันรอจนธาตุในร่างเสียสมดุล แล้วค่อยกัดกินจากภายใน ผู้ป่วยที่เข้าสู่ระยะสุดท้ายร่างกายจะค่อย ๆ บิดเบี้ยว ซูบผอม ผิวหนังแห้งและดำคล้ายผิวส้มตากแดดที่แข็งกรอบ ก่อนตายมักจะได้ยินผู้ติดเชื้อบอกว่าเขาเห็นท้องฟ้าและพื้นดินเป็นสีดำราวกับตกนรก ซึ่งนั่นหมายความว่าเมื่อมีอาการแสดงออกมาเมื่อไหร่ ก็นับถอยหลังถึงวันตายได้เลย จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีหนทางรักษาหรือป้องกัน ...ซึ่งฉันคิดว่ามันเชื่อมโยงกับคำพยากรณ์”

“มันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้” วิลเลียสพยายามปลอบประโลมคนข้าง ๆ

“ถ้าฉันไม่ได้เจอนายในวันนี้... ก็อาจยังคิดเช่นนั้น” วิลเลียสชี้มาที่ตัวเองทันทีหลังจบคำพรางมองสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลของอีกฝ่ายที่มองมา

“วิลเลียส คัมภีร์นี้กล่าวถึงผู้ถูกเลือก ผู้พิทักษ์ที่จะทำลายคำสาบล้างโลกนั้นได้”

“อ่าฮะ” วิลเลียสยังคงไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการจะสื่ออะไร

“เมื่อคือเกิดเหตุการณ์ซ้ำสอง แล้วนายก็โผล่มา”

“แล้ว?” เซรอนถอนหายใจก่อนพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว

“ผู้ถูกเลือกให้ชีนำชะตาโลก จะมีลักษณะแตกต่างจากคนอื่นทั่วไปอย่างแจ่มชัด ตรงนี้ไง! นาย! นายเป็นโอเมก้าจากตระกูลที่ไม่มีทางผลิตเลือดโอเมก้าได้ด้วยซ้ำ ดูสิ ดวงตาของนายก็พิเศษ สีม่วงประกายเงิน มีใครที่ไหนมีบ้าง มันไม่มีวิลเลียส มีแค่นายฉันมั่นใจ ยิ่งตรงนี้ฟังนะ” เซรอนเรียกให้เขาที่นิ่งอึ้งให้ฟังเขาอย่างตั้งใจ

“คนผู้นั้นจะมีสัญลักษณ์กลับตาลปัด นี่ไงชัดไหม! นายเป็นชายควรมีสัญลักษณ์สเตเมนไม่ใช่พิสทิล สิ่งที่ควรมีนายกลับไม่มี สิ่งที่ไม่ควรมีนายกลับมี!”

สมองของคนตัวเล็กกำลังประมวลผลตามคำพูดของเซรอนไม่ทัน จนกระทั่งเซรอนคว้าคัมภีร์ต้นฉบับไปเปิดหน้าหนึ่งแล้ววางลงบนมือของเขา

“ชัดเจนพอไหม นายเหมือนเขายิ่งกว่าส่งกระจกเสียอีก แม้แต่ตำแหน่งของไฝใต้ตาซ้ายยังอยู่ในตำแหน่งเดียวกันเลย”

“!!!”

To be continued...............