ตอนที่ 4 ไม่เคย

*คำเตือน: เนื้อหาในตอนนี้การใช้ความรุนแรง การทำร้ายร่างกาย

“ชำระเงินเรียบร้อยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” เอิงเอยเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด สายตาของเธอยังคงทอดมองไปยังประตูกระจกบานใหญ่ ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพ่อของเธอจะออกมาจากห้องผ่าตัดเลย

“...” หญิงสาวมองไปยังนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัดอย่างหมดแรงโดยที่เธอไม่ทันสังเกตเลยแม้แต่น้อยว่ามีใครอีกคนกำลังจ้องมองมาที่เธอ

“...”

“พ่อของเธอเส้นเลือดในสมองแตกครับ”

“เพราะแบบนี้เธอถึงได้ต้องการเงิน” เซนต์พึมพำออกมาในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางที่นั่งอยู่ห่างออกไปไกลพอสมควร

“เฮียไม่เข้าไปเหรอ...” เพชรเอ่ยถามลูกพี่ของตัวเองออกมาด้วยความสงสัย ปกติแล้วนายเหนือหัวของเขาไม่เคยสนใจชีวิตความเป็นอยู่ของผู้หญิงคนไหน แต่อยู่ดีๆ กลับบอกให้เขาตามเธอมา และพอรู้ว่าเธอมาที่โรงพยาบาลใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีเขาก็ตามมาถึงที่นี่

“ทำไมกูต้องเข้าไป” พูดจบร่างสูงก็หันหลังเดินกลับไปยังรถหรูของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล

“เอ้า!! ก็เฮียตามมาถึงนี่...”

หลายชั่วโมงต่อมา

แอ๊ดดดด!!

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกร่างบางเดินเข้าไปภายในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ หญิงสาวมองไปทางซ้ายทีขวาทีก่อนที่เธอจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่นั่งรอเธออยู่ก่อนแล้วบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขกของเขา

“เธอมาสายไปห้านาที” ตาคมค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมามองหน้าสวยของคนตัวเล็กที่หยุดยืนอยู่ห่างจากเขาไปพอสมควร ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกมาเสียงเรียบ

“คะ คือฉันขอโทษค่ะ”

“ของของเธออยู่ที่ไหน”

“พรุ่งนี้ฉันจะไปเอามาค่ะ” หญิงสาวตอบคำถามของชายหนุ่มกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“มานี่”

“ค่ะ” เอิงเอยทำตามที่ชายหนุ่มบอกทุกอย่าง ตั้งแต่วินาทีที่เธอรับเงินของเขามา เธอก็รู้ดีว่าชีวิตของเธอต่อจากนี้ไปมันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป

“ว๊ายยย! คุณจะทำอะไรค่ะ” เอิงเอยร้องออกมาด้วยความตกใจทันทีที่แขนเรียวของเธอถูกชายหนุ่มกระชายเข้าหาตัวเขาอย่างแรง จนเธอเสียหลักล้มลงไปนั่งอยู่บนตักแกร่งของเขา

“หึหึ ฉันจ่ายเงินให้เธอเป็นล้าน เธอจะให้ฉันนั่งมองหน้าสวยๆ ของเธออย่างเดียวรึไง” เซนต์เอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ ในขณะที่มือหนายังคงลูบไล้เอวบางอย่างแผ่วเบาอย่างจงใจจะยั่วยวนคนตัวเล็กในอ้อมกอด

“อะ เอ่อถ้าอย่างนั้นฉันขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ”

“เชิญ...ห้องนอนของเธออยู่นั่น”

“แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะคะ”

“เธอไม่จำเป็นต้องใส่”

“...”

“รีบไปก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ”

“ไปแล้วค่ะ”

“...” เซนต์มองตามแผ่นหลังบางวิ่งหายเข้าไปในห้อง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินตามเธอเข้าไปในห้อง ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกก่อนที่เขาจะพาดมันลงบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล

ติ้ง!! ติ้ง!! ติ้ง!!

‘เอิงนอนรึยังครับ’

‘เจอคุณพ่อแล้วใช่ไหม’

‘ฝันดีนะครับ’

เซนต์อ่านข้อความตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ริมฝีปากของเขากลับแสยะยิ้มร้ายออกมา ก่อนที่มือหนาจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะตรงหน้า ในขณะที่มืออีกข้างของเขาเอื้อมไปหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก

“คุณ!!”

“เข้ามาได้ยังไงค่ะ” เอิงเอยร้องเรียกร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ มือหน้ากำผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบอกอวบอิ่มของตัวเองเอาไว้แน่น หญิงสาวมองไปยังชายหนุ่มที่ในตอนนี้มีเพียงกางเกงยีนส์สีเข้มเท่านั้นที่เขายังคงสวมใส่อยู่ หน้าท้องเป็นล่อนสวยได้รูปของเขาทำให้หัวใจด้วยน้อยๆ ของคนตัวเล็กสั่นระรัว

“ที่นี่บ้านของฉัน ฉันจะเข้าหรือออกห้องไหนมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน”

“...”

“ตอนนี้เธอเองก็เป็นของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้”

“...” เอิงเอยเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอีกครั้ง พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ อย่างยอมจำนน สิ่งที่เขาพูดออกมามันคือเรื่องจริง เรื่องจริงที่เธอเป็นฝ่ายเสนอตัวให้กับเขาเอง

“เอิงเอย...เธอรู้ไหมฉันเกลียดอะไรมากที่สุด” ชายหนุ่มเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเธอ

“ฉันไม่รู้ค่ะ”

“ฉันเกลียดการถูกหักหลังที่สุด ถ้าเธอยังอยากมีชีวิตที่สงบสุขอยู่ก็อย่าได้คิดที่จะแทงข้างหลังฉัน”

“...”

“ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปยุ่งกับใคร และยิ่งไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับคนของฉัน”

“ฉันเข้าใจค่ะ” หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่เธอจะตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเคยมีผัวมาแล้วกี่คน แต่ต่อจากนี้ไปเธอขะเป็นของของฉันแค่คนเดียว”

“ฉันยะ...อื้อออออ” เอิงเอยยังไม่ทันพูดจบร่างบางของเธอก็ถูกชายหนุ่มดึงเข้าหาตัวของเขาโดยที่เธอเองไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางกระแทกเข้ากับกายแกร่งอย่างจัง ทำให้มือบางเผลอผลักอกของเขาออกอย่างลืมตัว แต่เพราะเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

“อะ อื้ออออ” รสจูบดุดันและดิบเถื่อนของเขาทำให้คนตัวเล็กแทบลืมหายใจ เขาทำราวกับว่าต้องการจะสูบชีวิตของเธออย่างไงอย่างงั้น มือบางทุบลงกับอกแกร่งของชายหนุ่มแรงขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย

“อื้อออ เจ็บ”

มือหนาออกแรงบีบเค้นอกอวบอิ่มแรงขึ้นจนเต้าขาวเนียนแดงตามรอยสัมผัสของนิ้วของเขา ในขณะที่แขนแกร่งอีกข้างยังคงกอดรัดเธอเอาไว้แน่น ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มร้ายออกมาก่อนที่เขาจะจับร่างบางหันหลังพร้อมกับกดเธอลงกับกระจกกั้นโซนภายในห้องตรงหน้า

“คุณจะทำอะไรคะ” เอิงเอยพยายามหันกลับมาถามเขาในขณะที่ใบหน้าสวยยังคนแนบอยู่กับกระจกบานใหญ่

“เงียบน่า” ชายหนุ่มเค้นเสียงออกมาจากลำคอแกร่ง เขารวบมือบางทั้งสองข้างของหญิงสาวก่อนที่เขาจะหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่า มุมปากหน้ายกยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนที่เข้าจะใส่กุญแจมือที่ข้อมือบางทั้งสองข้าง

“คุณ!!” เอิงเอยรับรู้ได้ในทันทีว่าอะไรคือสิ่งที่มันกำลังพันธนาการมือทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้

“เธอไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม เธอมีหน้าที่ทำให้ฉันพอใจ...”

“จำใส่หัวของเธอเอาไว้” ริมฝีปากหนาของเซนต์กระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาที่ข้างหูของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะกัดเบาๆ ที่ติ่งหูของเธอ ริมฝีปากหนาดูดเม้นลำคอขาวเนียน ลิ้นร้อนของเขาโลมเลียลงมาที่ไหล่มน ทุกสัมผัสที่หนักหน่วงจากเขาทิ้งรอยแดงเอาไว้บนผิวกายเนียนนุ่มของเธอ

“อะ อื้อ คุณเซนต์!!” เอิงเอยร้องเรียกร่างสูงออกมาด้วยความตกใจทันทีที่ผมหนานุ่มของเธอถูกมือหนาของเขากระชากอย่างแรง เขาฉุดกระชากเธอออกมายังห้องนอนด้านนอก

“ฉะ ฉันเจ็บ อะ อ๊ายยย” ร่างบางของเธอถูกชายหนุ่มผลักลงกับเตียงอย่างแรงก่อนที่เขาจะตามเข้าไปกดแผ่นหลังบางลงจนใบหน้าสวยแนบชิดกับที่นอนหนานุ่มตรงหน้า

“อย่าทำเป็นไม่เคย ฉันไม่หลงกลคนอย่างเธอหรอกนะ”

“อะ เบาๆ ค่ะ” เอิงเอยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดบริเวณข้อมือบางที่ถูกับกุญแจมืออย่างแรง ทำให้ผิวขาวเนียนของเธอถลอกเป็นวงกว้างพร้อมกับมีเลือดซึมออกมา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเขาได้เห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าของเธอก็ยิ่งทำให้เลือดภายในกายของเขาสูบฉีดอย่างน่าประหลาด

“หึหึ” เสียงหัวเราดังออกมาจากลำคอแกร่งของเขา มือหนาปลดกางเกงยีนส์ตัวเก่าของตัวเองออก เขารู้สึกปวดหนึบบริเวณความเป็นชายที่ขยายใหญ่เกินมาตฐานชายไทยทั่วไป ในตอนนี้เขาต้องการเธอมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาบีบเค้นสะโพกงามของเธออย่างหลงใหล ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาภายในอาณาเขตของเขา สายตาคมก็ไม่เคยละไปจากเธอได้อีกเลย

แชะ!!

ชายหนุ่มส่งภาพลงไปในกลุ่มไลน์ของเขากับผองเพื่อน ก่อนที่เขาจะโยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ราคาแพงในมือทิ้งไปอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“คุณเซนต์คะ” เอิงเอยร้องเรียกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเสียงเรียกของเธอเลยแม้แต่น้อย

สวบบบบ!!

“กรี๊ดดดดดดด / อะ โอ้วววว อย่าเกร็ง” เอิงเอยกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ชายหนุ่มเหนือร่างของเธอก็รู้สึกปวดร้าวไม่ต่างกัน

“นี่เธอยัง...” เซนต์เอ่ยถามออกมาอย่างหัวเสีย มือหนากำเอวบางของหญิงสาวเอาไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดของตัวเอง

“ไม่เคยเหรอวะ”