ตอนที่ 2 ฉันมีศักดิ์ศรี

“คะ”

“คิดว่าชนฉันแล้วเธอจะหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ” เซนต์เอ่ยถามออกมาเสียงเรียบในขณะที่ตาคมยังคงจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น จริงๆ เขาไม่ได้สนใจเงินเดิมพันธุ์พวกนั้นเลยสักนิด แต่ที่ทำให้เขาสนใจก็คือผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขาต่างห่าง ใครๆ ก็บอกว่าเธอไม่ง่าย เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะยากสักเท่าไหร่กันเชียว

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ และก็ขอโทษคุณไปแล้วไงค่ะ” เอิงเอยเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้าอีกครั้งด้วยความสงสัย เธอมั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้มีท่าทีที่ไม่ดี เธอขอโทษเขาด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ ที่เดินไม่ดูทางเอง

“ก็จริงของเธอ เธอขอโทษฉันแล้วนี่...”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วคุณช่วยหลีกทางให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากจะเดินไปทางนั้นค่ะ”

“นอนกับค่ะ”

“คะ!!” เอิงเอยชะงักนิ่งงั้นไปทันทีกับประโยคที่เขาเอ่ยออกมา ก่อนหน้านี้เธอเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาบ้างแล้ว แต่เขาเป็นคนแรกเลยที่เข้ามาบอกกับเธอตรงๆ แบบนี้

“คืนนี้”

“คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ”

“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องไปหน่อยเลย เธอเป็นเด็กอายุสามขวบรึไง”

“ฉันเข้าใจค่ะ แต่ฉันคงทำอย่างที่คุณต้องการไม่ได้” เอิงเอยพยายามคุมอารมณ์ของตัวเอง เธอบอกกับเขากลับไปอย่างใจเย็น ยิ่งสายตาที่เขามองมาที่เธอราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รอให้เขากระดิกนิ้วเรียกก็พร้อมจะมาปรนเปรอเขาเธอก็ยิ่งรู้สึกรังเกลียดเขา

“...”

“หนึ่งแสนสำหรับคืนนี้”

“คุณชื่อเซนต์ใช่ไหมคะ”

“...”

“คุณคงจะมีผู้หญิงมากมายที่พร้อมจะเข้าหา แต่คุณควรต้องรู้ไว้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะเป็นแบบนั้นโดยเฉพาะผู้หญิงอย่างฉัน” เอิงเอยเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงเรียบ เธอยังคงจ้องมองเข้าไปในตาของเขาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย

“หึหึ ห้าแสน”

“คุณ!!”

“แค่นอนอ้าขาให้ฉันเอาครั้งเดียวได้ตั้งห้าแสน...”

เพียะ!!

เซนต์ยังไม่ทันพูดจบใบหน้าของเขาก็หันไปตามแรงตบจากมือเล็กของคนตัวเล็กตรงหน้า เสียงมือบางกระทบกับแก้มเนียนของชายหนุ่มดังสนั่น การกระทำของทั้งคู่ทำให้นักศึกษาที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว

“ฉันมีศักดิ์ศรี และเงินของคุณซื้อฉันไม่ได้” พูดจบร่างบางก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาสนใจใครอีกเลย

“หึหึ น่าสนใจจริงๆ” มือหนาลูบลงที่แก้นเนียนของตัวเองเบาๆ ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปจากเขา มุมปากหนาค่อยๆ ยกยิ้มร้ายออกมา ‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าบนโลกใบนี้จะมีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้’

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้ม่อนมึงเห็นอย่างที่กูเห็นปะวะ”

“กูเห็นเต็มสองตาเลยว่ะ...บนโลกนี้จะมีสักกี่คนกันวะที่กล้าตบไอ้เซนต์”

“มึงจะยกธงขาวยอมแพ้เลยปะวะ” ขุนพลเดินเข้ามาขวางเซนต์เอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามคนตรงหน้าออกมาอย่างไม่ได้จริงจังเท่าไหร่นัก เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนรักของเขามีนิสัยอย่างไร คนที่ชอบการเอาชนะอย่างเซนต์ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ อย่างแน่นอน เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

“เริ่มนับหนึ่ง” พูดจบเซนต์ก็เดินตรงไปยังรถหรูของตัวเองที่จอดอยู่บริเวณลานจอดรถข้างคณะวิศวกรรมด้วยสายตาที่เรียบเฉย

2 วันต่อมา...

“ขอบคุณมากนะวิน ไว้เจอกันนะหญ้า” เอิงเอยเดินลงมาจากรถของมาวินเพื่อนอีกคนของเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะร่ำลาเพื่อนๆ และเดินกลับเข้าไปในบ้านของตัวเองพร้อมด้วยความแปลกใจ ตอนนี้เกือบจะ 2 ทุ่มแล้วแต่ไฟภายในบ้านของเธอยังปิดสนิทอยู่เลย ซึ่งปกติแล้วเวลานี้คุณพ่อของเธอจะต้องเลิกงานและกลับมารอเธอที่บ้านแล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงยังไม่กลับ...

“...” เอิงเอยรีบเดินเข้าไปหยิบสายชาร์จออกมาชาร์จโทรศัพท์ของตัวเองที่ดับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่รู้ ระหว่างรอโทรศัพท์เธอก็เดินไปหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ก่อนที่เธอจะเดินกลับมายังโทรศัพท์ของตัวเองที่ตอนนี้มีเสียงข้อความดังรั่วขึ้นมาจนน่าแปลกใจว่าใครกันส่งข้อความมาหาเธอเยอะขนาดนี้

“สวัสดีค่ะ มีเรื่องอะไรรึเปล่าค่ะ...” เอิงเอยรีบโทรกลับไปหาเจ้าของเบอร์ที่พยายามติดต่อเธอมาเกือบ 50 สาย หากไม่มีเรื่องด่วนไม่มีทางที่คนเราจะโทรหาใครสักคนถึง 50 สายอย่างแน่นอน

“ใช่คุณเอิงเอยลูกสาวของคุณประทีปรึเปล่าคะ”

“ชะ ใช่ค่ะ” เอิงเอยตอบคำถามของปลายสายกลับไปเสียงสั่น ถึงเธอจะไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร แต่ต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีและอาจจะเกี่ยวกับคุณพ่อของเธออย่างแน่นอน

“คุณประทีปเส้นเลือดในสมองแตก คุณเอิงเอยต้องรีบมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะคะ”

“จะ ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” มือบางสั่นระรัวด้วยความตกในปนหวาดกลัว เธอรีบวิ่งไปยังถนนหน้าปากซอย ก่อนจะเรียกรถแท็กซี่คันแรกที่ขับผ่านเข้ามา

“พี่คะขับให้ไวกว่านี้ได้ไหมคะ”

“นี่ก็ไวแล้วนะหนู”

“พะ พ่อของหนูเส้นเลือดแตกอยู่ที่โรงพยาบาล ฮึกกก ขอร้องล่ะค่ะ” เอิงเอยร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างไม่อาย เธอพยายามขอร้องอ้อนวอนให้คนขับรถขับให้ไวกว่านี้อีกหน่อย อย่างนี้เธอก็อยากไปให้ทันเห็นหน้าพ่อของเธออีกสักครั้ง

“เอ่อได้ เอาวะเป็นไงเป็นกัน” คนขับแท็กซี่เหยียบคันเร่งมิไมล์ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที รถก็ถูกขับเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากไซส์งานก่อสร้างที่คุณพ่อของเธอทำงานเท่าไหร่นัก พ่อของเธอเป็นวิศวกรคุมงานก่อสร้างทุกๆ ท่านทำงานหนักแทบจะไม่พักเลยซักวันทุกอย่างที่ท่านทำก็เพื่อให้เอิงเอยลูกสาวเพียงคนเดียวได้อยู่อย่างสุขสบาย

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรีบวิ่งไปติดต่อพยาบาลที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินในทันทีด้วยความร้อนใจ

“ฉันลูกสาวคุณประทีปค่ะ ตอนนี้พ่อของฉันอยู่ที่ไหนคะ”

“คุณหมอค่ะลูกสาวของคุณประทีปมาแล้วค่ะ”

“ฉะ ฉันเองค่ะ”

“คุณพ่อของคุณต้องผ่าตัดด่วนครับ มีภาวะสมองบวมอย่างรุนแรง เมื่อสมองขาดเลือดเนื้อสมองจะบวมและขยายตัว ทำให้สมองถูกกดทับเพื่อลดแรงดันในสมองเราจำเป็นต้องผ่าตัดด่วนครับ”

“งั้นก็ทำเลยค่ะ ช่วยพ่อของฉันด้วยนะคะ” เอิงเอยยกมือหน้าชายวัยกลางคนตรงหน้าพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างหนัก

“ไม่ต้องห่วงครับ”

“เชิญญาติคนไข้มาเซ็นเอกสารทางด้านนี้ค่ะ”

“...” เอิงเอยเดินตามพยาบาลไปยังจุดชำระเงินพร้อมกับยื่นเอกสารยินยอมให้แพทย์ทำการรักษา และเอกสารค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดทั้งหมด

“หนึ่งล้านเลยเหรอคะ แต่คุณพ่อมีประกันใช้ไม่ได้เหรอคะ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้เธอรู้มาว่าพ่อของเธอทำประกันไว้อยู่บ้าง แต่ทำไมในนี้ค่าใช้จ่ายยังคงเต็มจำนวนไม่ถูกหักออกเลย

“เราเช็คเรียบร้อยแล้วค่ะ ทางประกันแจ้งว่าประกันของคุณประทีปขาดไปตั้งแต่เดือนธันวาคมปีที่แล้วค่ะ”

“ฉันขอวางเงินไว้ก่อนห้องแสนได้ไหมคะ แล้วที่เหลือฉันจะรีบหามาให้ค่ะ”

“ได้ค่ะ ชำระเงินทางด้านนี้ค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะ”

“...” มือบางกำมือของตัวเองเอาไว้แน่นเงินเก็บที่เธอมีรวมแล้วไม่ถึง 600,000 บาท ด้วยซ้ำแล้วแบบนี้จะทำอย่างไรดี เธอจะหาเงินเยอะขนาดได้จากที่ไหน เงินมากขนาดนี้ไม่ว่าใครก็คงไม่กล้าให้เธอยืมอย่างแน่นอน แต่ถึงเธอจะรู้อย่างนั้นเธอก็ยังเลือกที่จะรองโทรหาลุงกับป้าของเธอ

“ป้านาค่ะ คือว่าคุณพ่อป่วยเอิงของยืม...”

ตู้ด!! ตู้ด!! ตู้ด!!

“หรือว่าจะยืมวินกับกอหญ้าดีนะ” มือบางกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เพื่อนทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่เธอรักมากๆ ในชีวิตนี้นอกจากคุณพ่อแล้วก็ไม่มีใครที่ดีกับเธอจากใจจริงเท่ากับมาวินและกอหญ้าอีกแล้ว เพราะแบบนี้เธอจะเสียพวกเขาไปเพราะเรื่องเงินไม่ได้เด็ดขาด ‘ลองพยายามด้วยวิธีของตัวก่อนแล้วกัน’

“เหลือทางเลือกเดียวแล้วสินะ” เอิงเอยยืนนิ่งมองไปยังหน้าห้องผ่าตัดที่ยังคงปิดสนิทด้วยสายตาที่วูบไหว มือบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวปนกังวล เธอคิดไม่ออกแล้วว่าถ้าไม่ใช่วิธีนี้จะมีวิธีไหนที่ทำให้เธอได้เงินครึ่งล้านมาในชั่วข้ามคืน

‘แค่นอนอ้าขาให้ฉันเอาครั้งเดียวได้ตั้งห้าแสน...’