로그인กันต์ไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือคัดค้านใดๆ กับจำนวนเงินมหาศาลนั้น เพราะในสายตาของเขา ชีวิ
เมื่อเปิดประตูเพนเฮาส์เข้ามา มือหนาก็กระชากเสื้อสูทที่คลุมร่างบางอยู่ออก โยนทิ้งไปทันที ก่อนจะรั้งท้ายทอยมนเข้ามารับจุมพิตที่แสนจะดุดัน เร่าร้อน ริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากอิ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานและรสชาติของแอลกอฮอล์ที่หลงเหลืออยู่ในโพรงปาก ดูดดึงเกี่ยวพันจนหญิงสาวหายใจแทบไม่ทัน“อื้อออ... พี่กันต์...” ปานวาดครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับอ่อนระทวยและตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับย่นกันต์ถอนริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ฟันคมขบเม้มและดูดเม้มอย่างแรงจนเกิดรอยรักสีแดงช้ำเด่นชัดขึ้นมาหลายจุด เพื่อตีตราจองและลบรอยสายตาของผู้ชายคนอื่นที่บังอาจมามองผิวเนื้อของเธอ“พี่กันต์... วาดเจ็บ... อ๊ะ!” หญิงสาวสะดุ้งเฮือก เมื่อมือหนารูดซิปด้านหลังของชุดเดรสสีแดงออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากชุดที่รัดรูปนั้นให้ร่นลงมากองอยู่ที่เอวบาง เผยให้เห็นบราเซียสีดำลูกไม้ครึ่งเต้าที่ดันความอวบอิ่มให้ล้นทะลักอ
เวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน การฝึกงานของปานวาดสิ้นสุดลงด้วยผลการประเมินระดับยอดเยี่ยม และในที่สุดเธอก็เรียนจบคว้าใบปริญญามาครองได้อย่างภาคภูมิใจ สมดั่งที่เคยวาดฝันเอาไว้ และแน่นอนว่าทันทีที่หญิงสาวก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัย ‘อากันต์’ หรือ ‘พี่กันต์’ รองประธานหนุ่มผู้คลั่งรัก ก็ไม่รอช้าที่จะสานต่อคำสัญญาที่เคยให้ไว้งานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ระดับประเทศถูกเนรมิตขึ้นอย่างรวดเร็วและสมบูรณ์แบบที่สุด สมเกียรติสะใภ้เพียงคนเดียวแห่งตระกูลภัทรเทพ เหลือเวลาอีกเพียงแค่สามวันเท่านั้นก็จะถึงวันลั่นระฆังวิวาห์... ทว่าค่ำคืนนี้ กลับเป็นค่ำคืนที่ว่าที่เจ้าบ่าวอย่างกันต์ต้องนั่งหน้าตึงและกระวนกระวายใจที่สุดในรอบปี!ณ ไพรเวทคลับสุดหรูใจกลางย่านทองหล่อ ซึ่งถูกปิดโซนวีไอพีเพื่อจัดงานปาร์ตี้สละโสด (Hen Night) ให้กับว่าที่เจ้าสาวคนสวย งานนี้แก๊งเพื่อนสาวนำทีมโดย‘ถุงแป้ง’ เพื่อนรักเพื่อนซี้ เป็นโต้โผใหญ่ในการจัดงาน และพวกเธอก็ได้ทำการจับปานวาดมาแปลงโฉมชนิดที่ว่า ถ้าอากันต์มาเห็นจะต
หวังจะดับไฟหึงของผู้ชายตรงหน้า แต่ทว่า... ความน่ารักและกลิ่นหอมกรุ่นจากซอกคอของเธอ กลับยิ่งสาดน้ำมันเข้ากองไฟตัณหาของชายหนุ่ม กันต์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยประกายความปรารถนาที่ลุกโชนจนปิดไม่มิด“บทลงโทษของคนดื้อ... ที่บังอาจทำให้สามีหึงจนแทบคลั่ง มันไม่ได้จบลงแค่คำขอโทษหรอกนะปานวาด” สิ้นคำรามสั่นพร่า ริมฝีปากหยักก็โฉบลงมาบดขยี้กลีบปากอิ่มอย่างดุดันและหิวกระหาย จุมพิตของเขาในครั้งนี้ไม่ได้มีความอ่อนหวานทะนุถนอมเหมือนเช่นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน เรียกร้อง และตะกรุมตะกราม ราวกับจะลงทัณฑ์ให้เธอหลาบจำ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงจนเกิดเสียงน่าอายดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด“อื้ออ... พี่กันต์...” ปานวาดครางประท้วงในลำคอ สองมือเล็กพยายามผลักอกแกร่งเพื่อขออากาศหายใจ แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือเดียวแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะ ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้หอบหายใจ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมา
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปานวาดในวัยยี่สิบสองปี เติบโตเป็นหญิงสาวที่สวยสะพรั่งและเพียบพร้อมในทุกด้าน เธอเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ของคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยชื่อดัง และในช่วงเทอมสุดท้ายนี้ เธอจะต้องผ่านการฝึกงานเพื่อเก็บหน่วยกิตก่อนจบการศึกษาด้วยความมุ่งมั่นที่อยากจะเรียนรู้งานและแบ่งเบาภาระของผู้ชายที่เธอรัก ปานวาดจึงตัดสินใจขอเข้ามาฝึกงานที่โรงแรมในเครือ ‘ภัทรเทพ’ ของเขานั่นเอง แต่ทว่า... หญิงสาวกลับตั้งกฎเหล็กขึ้นมาหนึ่งข้อ นั่นคือ ‘ห้ามเปิดเผยสถานะคู่หมั้น’ อย่างเด็ดขาด เพราะเธออยากฝึกงานเหมือนนักศึกษาทั่วไป ไม่อยากให้พนักงานคนอื่นอึดอัดหรือให้สิทธิพิเศษแก่เธอแน่นอนว่าคนหวงเมียอย่าง ‘อากันต์’ หรือ ท่านรองประธานหนุ่ม คัดค้านหัวชนฝาในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับลูกอ้อนและสายตาปริบๆ ของภรรยาเด็กในความอุปการะอยู่ดี เช้าวันจันทร์ที่สดใส ปานวาดสวมชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเป๊ะ เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวประทับตรามหาวิทยาลัย และกระโปรงทรงสอ
““ตั้งใจเรียนนะครับคนดี... เลิกเรียนแล้วโทรหาพี่นะ พี่จะมารับไปทานข้าวเย็น” เขาก้มลงกระซิบข้างหู พร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มใสฟอดใหญ่กลางสายตาผู้คนนับร้อย ทำเอาปานวาดเบิกตากว้างด้วยความตกใจและเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก“พี่กันต์! คนเยอะแยะนะคะ ไม่อายเด็กมันหรือไง” เธอแหวใส่เสียงเบา หน้าแดงลามไปถึงลำคอ“ไม่อายครับ... ให้พวกนั้นมันรู้ไว้แหละดีแล้ว ว่าห้ามมายุ่งกับคนของพี่” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโบกมือลาและยืนรอจนกระทั่งเธอเดินเข้าไปในตึกเรียนจนลับสายตา เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของปานวาดดำเนินไปอย่างราบรื่น เธอเป็นเด็กเรียนดี กิจกรรมเด่น และมีเพื่อนสนิทอย่าง ‘ถุงแป้ง’ ที่สอบติดคณะเดียวกันคอยเป็นคู่หูอยู่เสมอแน่นอนว่าความสวยระดับดาวคณะของเธอทำให้มีรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นหลายคนพยายามเข้ามาขายขนมจีบ แต่ทุกคนก็ต้องล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเจอรัศมีอำมหิตและบอดี้การ์ดส่วนตัวระดับรองประธานโรงแรม
เขาจับมือเล็กที่ไขว้กันอยู่ออกอย่างนุ่มนวล เพื่อให้สายตาได้ชื่นชมความงดงามที่เขาเป็นเจ้าของได้อย่างเต็มที่ "สวยมาก... วาดสวยและเซ็กซี่จนพี่แทบจะคลั่งตายอยู่แล้วรู้ไหม" ชายหนุ่มก้มลงประทับรอยจูบอันร้อนแรงและดุดันที่ริมฝีปากอิ่ม เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหอมหวานอย่างหิวกระหาย สองมือหนาเลื่อนมากอบกุมความอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกจากบราเซียลูกไม้ บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นอย่างเมามันส์จนปานวาดต้องแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่าน"อื้อ... พี่กันต์..." เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาเมื่อเขาละริมฝีปาก เลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอและเนินอกขาวผ่องฟันคมขบกัดผ่านเนื้อผ้าลูกไม้สีดำบางเบา หยอกล้อกับยอดถันสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตา ความเปียกชื้นจากปลายลิ้นที่ซึมผ่านลูกไม้ ทำให้ปานวาดรู้สึกวาบหวิวและทรมานจนแทบยืนไม่อยู่ เธอต้องยกมือขึ้นขยุ้มเส้นผมของเขาเพื่อหาที่ระบายความเสียวกระสัน กันต์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น วางเธอลงบนเบาะกำมะหยี่สีแดงเข้มอย่างนุ่มนวลภาพของห







