บทที่6 ไม่ใช่แฟน

บทที่6 ไม่ใช่แฟน

ติ๊งต่อง!

              เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง ไคเลอร์จึงลุกจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสูงของธีร์ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

               “ควีนอยู่ไหน” ธีร์ถามเสียงเรียบ สายตากวาดผ่านเจ้าของห้องไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งดื่มและพูดคุยกันอยู่ด้านใน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขารู้สึกไม่ค่อยชอบใจนักที่ควีนต้องมานั่งอยู่ท่ามกลางวงสังสรรค์ของคนที่เธอแทบไม่รู้จัก

              ธีร์ชักสีหน้าใส่ไคเลอร์เล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปด้านใน แล้วก็พบคนที่ตัวเองมารับนอนหลับอยู่บนโซฟา

              ไคเลอร์มองตามไป ‘หลับอีกแล้วเหรอวะ’ เขาเองก็ไม่ทันได้สังเกตว่าควีนหลับไปตั้งแต่เมื่อไร

               “ตัวเล็ก ตื่นเร็ว” ธีร์นั่งลงข้างโซฟา มือหนาแตะแขนเล็กเบา ๆ เพื่อปลุกคนที่กำลังหลับ

               “อือ...” ควีนขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

               “พี่ธีร์มาแล้วเหรอคะ”

               “ครับ” ธีร์ตอบสั้น ๆ พลางเอื้อมมือไปเก็บหนังสือเรียนที่วางอยู่ข้างตัวของควีนใส่กระเป๋าให้อย่างคุ้นเคย

               “แล้วนี่มึงจะพาน้องไปไหน” ไคเลอร์ถามขึ้น

               “ห้องไอ้ธาม กูมีคีย์การ์ดสำรอง” ธีร์ตอบ ก่อนพยักหน้าให้คนตัวเล็กลุกขึ้น

               “แล้วมึงจะไปไหนต่อ” คำถามต่อมาทำให้ธีร์หันกลับมามองพร้อมกับหมวดคิ้ว

               “ไม่ไปไหน กูก็อยู่เป็นเพื่อนควีนจนกว่าเคทกับไอ้ธามจะกลับ”

               “ดีเลยค่ะ” ใบหน้าหวานพลันสดใสขึ้นทันที มือเล็กยกขึ้นเกาะแขนธีร์อย่างสนิทสนม

               “พี่ธีร์ติวหนังสือให้ควีนด้วยนะคะ”

              ไคเลอร์เหลือบมองมือเล็กที่เกาะอยู่บนท่อนแขนของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ‘สนิทกันดีเหลือเกินนะ’

              ควีนกับธีร์รู้จักกันมานาน เพราะธีร์ ธาม และเคทเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยประถม สำหรับควีนแล้ว ฝาแฝดทั้งสองคนแทบไม่ต่างจากพี่ชายแท้ ๆ ยิ่งตอนนี้เคทกับธามคบหากัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็ยิ่งแน่นแฟ้นจนแทบจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว

               “มานี่” เสียงทุ้มดังขึ้น

ไคเลอร์ดึงแขนเล็กให้ขยับเข้ามาหาตัวเอง มือหนาก็แตะลงบนหน้าผากมน ก่อนเลื่อนมาอังแก้มนิ่มอย่างถือวิสาสะ

               “อืม ไม่ร้อนแล้ว” เขาพึมพำ ก่อนเดินไปหยิบถุงยามายื่นให้

               “เอาไปด้วย” การกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติของเจ้าตัว กลับทำให้เพื่อนหลายคนในห้องมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

              ไคเลอร์เนี่ยนะ จับหน้าผาก เช็กไข้ เตรียมยาให้คนอื่น แถมยังทำเหมือนเป็นเรื่องปกติที่ทำเป็นประจำอีกต่างหาก

               “ตัวเล็กไม่สบายเหรอ” ธีร์ถาม

              เขาไม่ได้แปลกใจกับการกระทำของไคเลอร์มากนัก เพราะรู้ดีว่าสองคนนี้รู้จักกันมานานและสนิทกันมากพอสมควร ถึงแม้ว่าเวลาเจอหน้ากันจะชอบกัดกันตลอดก็เถอะ

               “มีไข้นิดหน่อย” ไคเลอร์เป็นฝ่ายตอบแทน

               “…” ธีร์พยักหน้ารับ

               “งั้นกูพาน้องกลับเลยแล้วกัน ขอบใจมึงมาก”

               “…แต่คราวหลังถ้าน้องอยู่ด้วย มึงไม่ควรพาเพื่อนมาตั้งวงดื่มแบบนี้นะ” ธีร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนปรายตามองกลุ่มคนด้านหลัง

น้ำเสียงไม่ได้แข็งกร้าว แต่ฟังยังไงก็รู้ว่ากำลังตำหนิ

              ไคเลอร์ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจนิด ๆ ที่ถูกต่อว่า เขาไม่ได้เป็นคนชวนพวกมันมาสักหน่อย พวกมันมากันเองต่างหาก

               “พี่ไค ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานดังขึ้นก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากตอบโต้ธีร์

              ควีนยิ้มให้เจ้าของห้อง ก่อนหันไปทางคนอื่น

               “พี่ ๆ คะ ควีนกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

              ควีนยกมือไหว้ ก่อนโบกมือลาเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมธีร์ มือเล็กยังคงเกาะแขนคนพี่อย่างสนิทสนม ไคเลอร์มองตามหลังของทั้งคู่จนกระทั่งบานประตูปิดลง

               “น้องแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ” เสียงเพ้อของจอมทัพทำลายความเงียบ

               “จริงของมึง เด็กอะไรวะ ทำอะไรก็น่ารักไปหมด” เจตต์พยักหน้าเห็นด้วยอีกคน

               “ปล่อยเด็กมันไปได้ดีเถอะ อย่าทำให้อนาคตอันสดใสของน้องดับวูบเพราะพวกมึงเลย” แนนที่นั่งเงียบเก็บข้อมูลอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

               “สาบานเลยนะเว้ย ถ้ากูได้น้องควีนเป็นแฟน กูจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดี” จอมทัพยกมือขึ้นทำท่าสาบานจริงจัง

               “พวกมึงหยุดพูดถึงน้องแบบนี้ได้แล้ว” น้ำเสียงเข้มของไคเลอร์ดังแทรกขึ้นทันที ทำให้ทุกคนหยุดพูดลงแล้วหันมามองไคเลอร์กันเป็นตาเดียว

               “น้องยังเด็ก อีกอย่างไอ้เคทมันหวงน้องจะตาย ถ้ามันรู้ว่าพวกมึงพูดอะไรแบบนี้ พวกมึงได้ตายกันหมดแน่”

               “โอ๊ย กูพูดแค่ในห้องนี้ไหมวะ” จอมทัพบ่น พูดนิดพูดหน่อยไม่ได้เลยล่ะ บางทีเขาก็รู้สึกว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันกำลังหวงน้องควีน

              ไคเลอร์ไม่ได้ตอบ เพียงยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มอย่างหงุดหงิด ตอนนี้เขารู้สึกรำคาญจอมทัพเอามาก ๆ  อยากไล่มันออกจากห้องซะตอนนี้เลย

               “ว่าแต่สองคนนั้นเป็นแฟนกันหรือเปล่า” คำถามของแนนทำให้มือที่กำลังยกกระป๋องขึ้นดื่มชะงักไปเล็กน้อย

               “ใคร!” เสียงเข้มถามสวนขึ้นทันที

                “ก็น้องควีนกับคนที่มารับไง ดูน่ารักหนุบหนับเหมือนแฟนกันเลย” แนนตอบ

               “นั่นสิ เพื่อนไคดูหวงน้องควีนอยู่เหมือนกันนะ เข้ามาก็ไม่สนใจใครเลย มองหาแต่น้อง” เอ็มม่าเสริมขึ้น เธอเห็นด้วยกับแนน ดูยังไงสองคนนี้ก็ฟิวแฟนและเธอก็ชอบใจกับความสัมพันธ์ของสองคนนั้นมาก ๆ

              ไคเลอร์นิ่งไปชั่วขณะ ภาพมือเล็กที่เกาะแขนธีร์ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีเหตุผล

               “ไม่ใช่แฟน! เป็นแค่พี่ชาย” คำตอบหลุดออกจากปากเร็วกว่าที่คิด แม้จะตอบออกไปแบบนั้น แต่ความจริงเขาเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากนัก กับธีร์เขาก็รู้จักกันแค่ผ่าน ๆ เจอกันทักทาย พูดคุยกันตามปกติแค่นั้น ไม่ได้มีการไปสังสรรค์หรือไปเที่ยวด้วยกันแต่อย่างใด

               “สอบเสร็จเราไปเที่ยวกันหน่อยดีไหม”

              เอ็มม่ารีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นสีหน้าของไคเลอร์เริ่มไม่สบอารมณ์หลังถูกถามเรื่องควีนซ้ำ ๆ อีกอย่างเธอเองก็ไม่อยากได้ยินชื่อเด็กสาวคนนั้นอีกแล้วเหมือนกัน พอเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาทีไรเธอรู้สึกเหมือนความสนใจถูกแย่งไปจนหมด

               “ฉันเห็นด้วยกับเอ็มม่านะ พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้ว” แนนยกมือสนับสนุนทันที

               “ก็ดีเหมือนกัน สอบเสร็จก็ได้ไปปลดปล่อยสักหน่อยก็คงดี” จอมทัพพยักหน้าอีกคน

               “กูเอาด้วย” เจตต์เสริม

               “ไคล่ะ ไปด้วยกันไหม” เอ็มม่าหันมาถาม เมื่อเหลือเขาเพียงคนเดียวที่ยังไม่ตอบตกลง

               “มึงต้องไปนะเว้ย ขาดมึงไปไม่สนุกพอดี” เจตต์รีบพูดดัก ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยแทบจะพร้อมกัน

               “แล้วกูชวนเพื่อนไปด้วยได้ไหมวะ” ไคเลอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยถาม

               “ได้ดิ ไปหลายคนยิ่งสนุก ชวนน้องควีนไปด้วยก็ได้นะ กูไม่ติด” จอมทัพตอบทันที ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

               “มึงนี่นะ” ไคเลอร์ปรายตามองจอมทัพอย่างเอือม ๆ