LOGINChapter 8
“เอาตะกร้าใบเวาเชอร์กับเช็คมาให้คุณ เฮ้ย! ท่านรองเซ็นอนุมัติค่ะ เป็นเอกสารขออนุมัติด่วนค่ะ” ไลลาเดินตัวแข็งทื่อถือตะกร้าเช็คไปวางไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้ถอยห่างจากโต๊ะทำงานเลยด้วยซ้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เพียงไม่นานก็มีแพทย์หญิงคนหนึ่ง หล่อนดูดีมากเดินเข้ามาในห้องทำงานของรองประธาน
“พี่หมอธีโอคะ ริสาทำอาหารเช้ามาฝากค่ะ”
“หนูมานี่สิ” ธีโอดึงแขนไลลามายืนข้าง ๆ ก่อนที่จะดึงหญิงสาวมานั่งบนตักแกร่ง เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอระหงแล้วกระซิบบอกไลลาว่า “ช่วยฉันเล่นละครหน่อย”
“นี่ใครคะ” ริสาเอ่ยถามธีโอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อจู่ ๆ ธีโอดึงเด็กฝึกงานไปนั่งบนตัก มิหนำซ้ำธีโอยังนัวเนียเด็กฝึกงานต่อหน้าต่อตาเธออีกด้วย
“เมียของฉันเอง” ธีโอตอบริสา โดยที่หมอหนุ่มจ้องมองใบหน้าสวยไม่วางตาราวกับโดนมนตร์สะกดไปชั่ววูบ ยิ่งได้กลิ่นกายหอมละมุนใกล้ ๆ ธีโอจึงอดใจไม่ไหวที่จะก้มหน้าเอาริมฝีปากหยักทาบจูบปากเล็กอย่างดูดดื่ม ทั้งที่เช้าวันเสาร์ตกลงกันว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก
“อื้อ ~” ไลลาเอามือดันใบหน้าหล่อเหลาให้ผละออก เพราะเขาจูบอย่างร้อนแรง จนเธอหายใจไม่ทัน
“เขินเหรอ ฮื้ม ~” ธีโอบีบแก้มนุ่มหญิงสาวเบา ๆ ทำเหมือนหยอกเย้าแฟนสาว
“...?” นักแสดงตุ๊กตาทอง ไลลาต่อว่าเขาในใจ ที่จู่ ๆ รองประธานก็ดึงเธอมาเล่นละครหลอกตาผู้หญิงของเขา ทั้งที่เธอยังไม่ตกลงที่จะช่วยเขาเลยด้วยซ้ำ
“ทำอะไรกันคะเนี่ย” ตอนนี้ริสาตาร้อนเป็นไฟด้วยความริษยาที่ธีโอจู๋จี๋กับเด็กฝึกงานไม่เกรงใจเธอเลยสักนิด
“ถ้าเธอไม่ได้ตาบอด ก็น่าจะเห็นว่าฉันจูบเมีย และการจูบเมียก็ทำให้ฉันอิ่มอกอิ่มใจโดยไม่ต้องกินข้าวเช้า ฉะนั้นอาหารของเธอเก็บไว้กินเองเถอะ”
“คุณป้ากนก อนุญาตให้พี่มีเมียแล้วเหรอคะ?” ริสากำมือแน่น เพราะนังเด็กนี่สินะ เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่สนใจเธอ ทั้ง ๆ ที่วันศุกร์ เธอเดินทางไปกรุงเทพฯ ทางผู้ใหญ่กำชับให้ธีโอคอยดูแลเธออย่างดี แต่เขากลับไม่ใส่ใจเธอเลยสักนิด อีกทั้งยังทิ้งเธอให้อยู่กับลูกค้ารายใหญ่ โชคดีที่ลูกค้ารายใหญ่เป็นเพื่อนของเธอ ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยวที่โดนธีโอทิ้งไว้ที่คลับ แต่มันก็น่าเสียดายตรงที่คืนนั้นจับเขาทำผัวไม่สำเร็จ เพราะเขาไหวตัวทันว่าโดนมอมยา จนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด และที่ริสาไม่ได้ตามเขาออกไป เพราะคิดว่ายังมีโอกาสอีกเยอะ แต่สิ่งที่คิดไว้กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อวันนี้เขาบอกกับเธอว่ายัยนักศึกษาฝึกงานเป็นเมียของเขา ทั้งที่ผ่านมาเธอรู้ว่าเขาโสดมาโดยตลอด
“ฉันจะมีเมีย ฉันไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร แต่ไหน ๆ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าฉันมีเมียเป็นตัวเป็นตน เธอก็เลิกยุ่งวุ่นวายกับผัวชาวบ้านสักที”
“ถึงพี่ธีโอจะบอกว่าเด็กฝึกงานเป็นเมียพี่ แต่พี่กับหล่อนยังไม่ได้แต่งงานกันหรือจดทะเบียนสมรสกันซะหน่อย ฉะนั้นการที่พี่ประกาศปาว ๆ ว่ามีเมียแล้ว ไม่สามารถที่จะทำให้ริสาเลิกรักพี่ได้หรอกค่ะ เพราะยังไงคุณป้ากนกก็ต้องเลือกริสาเป็นเมียแต่งของพี่” ริสาพูดจบก็เดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์เสีย
“ผู้หญิงห่าอะไรวะ หน้ามึนฉิบหาย” ธีโอบ่นไล่หลังริสาอย่างไม่ชอบใจนัก ขนาดเขาจัดฉากว่ามีเมียแล้ว ริสาก็ยังไม่เลิกตามตื๊อ มิหนำซ้ำยังเพ้อจะเป็นเมียแต่งของเขาอีก
เมื่อไลลาได้ยินเขาพูดแบบนั้น ไลลาจึงรีบลุกขึ้นจากตักของเขาทันที
“หนูอยู่ดี ๆ ของหนู คุณก็หาศัตรูมาให้หนูจนได้ ต่อไปถ้าจะใช้หนูเป็นไม้กันหมาผู้หญิงของคุณ คุณก็ควรให้หนูตอบตกลงก่อนนะคะ”
“ก็แค่แสดงเป็นเมียปลอม ๆ ปะ จะซีเรียสอะไรนักหนา ออกไปได้แล้วไป”
“...” ไลลาได้แต่กำมือแน่นเก็บความโกรธไว้ในใจ เขาขอให้เธอช่วยแท้ ๆ แทนที่จะพูดขอบคุณบ้างสักคำ แต่นี่นอกจากจะไม่ขอบคุณแล้ว เขายังพูดแย่ ๆ ใส่เธออีก เขานี่มันนิสัยตัวเงินตัวทองชัด ๆ
Chapter 15รุ่งเช้าวันอังคาร07.00 น.“ปะป๊าขา ปะป๊าเพิ่งเป็นพ่อของหนูเมื่อวานนี้เอง แต่เช้าวันนี้ปะป๊าหน้าตาคล้ายหนูแล้ว”น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังเจื้อยแจ้วออกมาจากห้องแต่งตัวทำให้ไลลารู้สึกตัวตื่น เมื่อลืมตาตื่นถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง หญิงสาวจึงกวาดตามองสำรวจห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งห้องโทนสีดำ แต่มองสำรวจห้องได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของสามีกำมะลอตอบกลับลูกสาวของเธออย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ลูกสิครับต้องหน้าคล้ายปะป๊า เพราะปะป๊าเกิดก่อนหนู”หลังจากไลลาได้ยินธีโอตอบกลับใบชา หญิงสาวจึงลุกขึ้นนั่งและลงจากเตียง เดินไปตามเสียงพูดของใบชาและธีโอที่กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลินในห้องแต่งตัวที่อยู่ภายในห้องนอนใหญ่และเมื่อหญิงสาวเดินมาถึงกรอบประตูห้องแต่งตัว ไลลาจึงหยุดเดินและยืนดูภาพอบอุ่นตรงหน้า ที่ใบชานั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง โดยที่ธีโอยืนเปียผมให้ใบชาด้วยความตั้งใจที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ไลลามองเงาสะท้อนบนกระจก พลางคิดในใจว่า ทั้งคู่หน้าตาคล้ายกันจริง ๆ ด้วย นี่ถ้าใบชาไม่พูดขึ้นเธอก็คงไม่ได้สังเกต ซึ่งในขณะที่ไลลากำลังมอง ตา คิ้ว จมูกปากของทั้งคู่ ใบชาก็ทั
Chapter 14“แก่แดดนะเรา จะมาเป็นสงเป็นโสดอะไรกัน ฟันน้ำนมยังหลุดออกจากปากไม่หมดเลย” ไลลาอดไม่ได้ที่จะใช้มือบีบแก้มลูกสาวด้วยความมันเขี้ยว ที่ลูกสาวของเธอใช้คำพูดคำจาเกินเด็กวัยสามขวบไปมาก“ปะป๊าขา หม่ามี้ว่าหนูแก่แดด” ใบชาฟ้องธีโอ จนไลลารู้สึกอึ้งแล้วอึ้งอีกที่ลูกสาวของเธอสนิทกับธีโออย่างรวดเร็วถึงขนาดกล้าฟ้องเขาแล้ว“หม่ามี้ก็แค่หยอกหนูน่ะลูก ปะ ๆ งั้นเดี๋ยวป๊าพาไปดูห้องนอนของหนูดีกว่าเนอะ” ธีโอพูดเอาใจเด็กน้อย ก่อนจะจับมือเล็กของใบชาและไลลาพาเดินเข้าห้องนอนใหญ่ จากนั้นก็เดินทะลุประตูเชื่อมกลางไปอีกห้อง เพื่อพาใบชามาดูห้องนอนที่เขาจะยกให้เป็นห้องนอนของใบชา“หนูชอบห้องนี้ไหมลูก”“หนูไม่ชอบสีดำเลยค่ะปะป๊า หนูชอบห้องสีชมพู มันดูสดใส น่านอนค่ะ” “งั้นคืนนี้หนูนอนกับหม่ามี้ก่อนนะคะ” ไลลารีบพูดขึ้นทันที ตอนแรกคิดว่าการเป็นเมียกำมะลอของเขามันจะง่าย แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะเขาไม่เพียงแค่จ้างเธอมาเป็นเมียกำมะลอเพื่อหลอกคนที่บ้านของเขา แต่ทว่าเขายังหลอกลูกสาวของเธออีกด้วย และหนักยิ่งไปกว่านั้นเมื่อใบชาเชื่อธีโอแบบสนิทใจว่าธีโอกับเธอนั้นเป็นแฟนกันจริง ๆ ถึงขนาดจัดแจงให้เธอกับธีโอนอนด้
Chapter 13“การผ่าตัดสมองผ่านไปได้ด้วยดีครับ แต่คนไข้มีสภาวะไม่รู้สึกตัว เปอร์เซ็นต์การฟื้นของคนไข้มีเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ซึ่งทางเราต้องบอกญาติตามตรงว่าคนไข้มีความเสี่ยงสูงที่จะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา” คำพูดของแพทย์ที่บอกอาการบาดเจ็บของเหมราชยังหลอนอยู่ในหัว จนทำให้ไลลาร้องไห้ออกมาด้วยความกังวลใจ เพราะกลัวว่าพี่ชายของเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก“หม่ามี้ร้องไห้ทำไมคะ” ใบชาเอ่ยถามด้วยความตกใจพร้อมกันนั้นเด็กน้อยก็ยกมือเช็ดคราบน้ำตาให้คุณแม่ของเธอ“หม่ามี้สงสารพ่อเหมค่ะ” “โอ๋ ๆ ไม่ต้องร้องไห้นะคะ คุณลุงบอกหนูว่าพ่อเหมก็แค่นอนหลับ เดี๋ยวพ่อเหมก็ตื่นค่ะ” ใบชาปลอบใจคุณแม่ของเธอด้วยความไร้เดียงสา ก่อนที่จะหันไปหาตัวช่วยที่ตอนนี้กำลังขับรถอยู่ “คุณลุงขา ช่วยยืนยันกับหม่ามี้หน่อยสิคะ ว่าพ่อเหมก็แค่นอนหลับ”“อย่าเครียดไปเลยนะ ฉันได้ย้ำกับทีมแพทย์ให้เฝ้าดูแลอาการของเหมราชอย่างใกล้ชิด เหมราชจะต้องฟื้นอย่างแน่นอน” ย้อนกลับไปสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ หลังจากธีโอพาสองแม่ลูกขับรถออกจากไร่องุ่นวัชรากุล เขาก็พาไลลากับใบชาแวะไปที่โรงพยาบาล ซึ่งเมื่อไปถึงโรงพยาบาล ทางทีมแพทย์ได้ผ่าตัดเสร็จแล้ว และย้ายเหมร
Chapter 12“มึงนั่นแหละอยากตายเหรอ!?” ธีโอจ้องมองเสี่ยแก่ด้วยแววตาแข็งกร้าวพร้อมกับดึงปืนออกจากเอว แล้วยกปลายกระบอกปืนจ่อขมับเสี่ยแก่อย่างรวดเร็ว ทำให้ลูกน้องของเสี่ยแก่รีบยกปืนจ่อมาที่ตัวของธีโอ“ถ้าไม่อยากให้ไอ้แก่นี่สมองเละ! พวกมึงสองตัวโยนปืนทิ้งซะ” ธีโอขู่ลูกน้องของเสี่ยแก่ที่เล็งปลายกระบอกปืนมาที่เขา“เฮ้ย!! เอาปืนลงสิวะ มึงไม่เห็นมันเอาปืนจ่อหัวกูเหรอ!?” เสี่ยแก่ตะคอกใส่ลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อพลาดท่าให้เด็กเมื่อวานซืนเอาปืนจ่อหัวตน ทั้งที่ไม่เคยมีใครทำกับตนแบบนี้มาก่อน“ครับเสี่ย” ลูกน้องเสี่ยโยนปืนทิ้งลงพื้น“ทีนี้มึงก็บอกกูมาไอ้แก่ มึงมาที่นี่ทำไม?” ธีโอถามเสี่ยแก่น้ำเสียงดุดัน“กูมาเคลียร์กับไอ้เหมราช กูจะมายึดไร่มัน มันกู้เงินกูห้าล้านบาทมาสามปีแล้ว แต่มันไม่เคยจ่ายดอกเบี้ยสักบาท” เสี่ยเอ่ยบอกธีโอ แล้วหันไปบอกลูกน้อง “เอาสัญญามาให้มันดูดิ” เมื่อเสี่ยแก่สั่งแบบนั้น ลูกน้องก็รีบยื่นสัญญาเงินกู้ให้ธีโอได้ดูทันที“กูจะมั่นใจได้ยังไงว่าสัญญาเงินกู้ที่มึงให้กูดูเนี่ย มึงไม่ได้ปลอมแปลงสัญญาขึ้นมาเอง”ไลลาที่ลงมาจากรถ ตั้งแต่ธีโอเอาปืนจ่อหัวเสี่ยแก่ เมื่อได้ยินธีโอพูดแบบนั้น
Chapter 11“ตะโกนทำไมเนี่ย” ธีโอเอ่ยถามไลลาด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะเผลอคิดเรื่องลามก แต่เขาก็ไม่ได้ขับรถโดยประมาทเลยสักนิด“ก็คุณธีโอขับรถเลยทางยูเทิร์นไปโรงเรียนแล้วน่ะสิคะ”“อ้าวเหรอ?”“ป่านนี้ลูกของหนูนั่งรอแย่แล้ว” เมื่อได้ยินไลลาบ่น แล้วทำหน้าเซ็ง ธีโอก็ปรายตามองหญิงสาวแว็บหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า...“เธอบ่นฉัน เหมือนกำลังบ่นผัวเลยนะ”“คุณไม่ใช่ผัวของหนูสักหน่อย ใครจะกล้าบ่นคุณล่ะคะ เมื่อกี้หนูบ่นคนเดียวต่างหาก”“ถ้าฉันเป็นผัวเธอ เธอจะบอกว่า...กล้าบ่นฉันงั้นเหรอ?”“อะไรของคุณคะเนี่ย” เมื่อธีโอพูดกำกวมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ไลลาก็ไปต่อไม่เป็น“หึ...” ธีโอหัวเราะในลำคอ “หึอะไรคะ”“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ?”“หนูไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ตอนนี้อยากไปถึงโรงเรียนเร็ว ๆ” ไลลารีบพูดวกมาเรื่องเดิม เมื่อเขากำลังพาพูดนอกเรื่องไปไกล“ได้” ธีโอตอบรับพร้อมกับเอานิ้วเคาะพวงมาลัยรถ เมื่อเห็นข้างหน้าถนนโล่ง เขาจึงเหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว เพียงไม่นานก็ขับมาถึงโรงเรียนอนุบาล Dek-d หลังจากรถสปอร์ตจอดนิ่งสนิทด้านหน้าอาคารเรียน ธีโอก็หันไปมองคนที่นั่งเบาะข้างคนขับ ที่จู่ ๆ เหงื่อแตกพลั่กตามกรอบหน
Chapter 10“ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเธอนักหรอก แต่เพราะสงสารที่เธอจะเดินลงบันไดสิบกว่าชั้น ฉันก็เลยจะพาเธอไปใช้ลิฟต์ผู้บริหารลงไปชั้นล่าง” “อ๋อ ๆ งั้นก็ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” ไลลาขอบคุณเขาทันที พลางคิดในใจว่า ‘ใครจะคิดว่าคนปากหมานิสัยแย่อย่างเขา จู่ ๆ จะมีความรู้สึกสงสารคนอื่นเป็นด้วย’“เดินตามมานี่” ธีโอดึงแขนคนตัวเล็กเข้าลิฟต์ผู้บริหาร ก่อนจะกดแป้นลิฟต์ลงไปชั้นล่าง หลังจากลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่าง ไลลาก็ไหว้ย่อขอบคุณธีโอทันที แต่ในขณะที่เธอจะเดินออกจากลิฟต์ ธีโอกลับพูดขึ้นว่า...“เดินตามฉันมา เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาลรัฐ” “ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ไปส่ง” แม้ก่อนหน้านี้เขาจะนิสัยแย่เหมือนตัวเงินตัวทอง จนคิดไม่ถึงว่าเมื่อเธอกำลังมีปัญหา เขาจะยื่นมือมาช่วยเหลืออย่างมีน้ำใจ ไลลาจึงยอมลดทิฐิออกจากใจและรีบเดินตามเขาออกจากโรงพยาบาลไปที่รถสปอร์ตหรูทันที สิบนาทีต่อมา เมื่อมาถึงโรงพยาบาลรัฐ ไลลารีบลงจากรถ วิ่งไปห้องฉุกเฉินทันที พอมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินก็มีพยาบาลเดินออกมาเรียกหาญาติคนไข้“ญาติคนไข้ของคุณเหมราชมาหรือยังคะ”“หนูมาแล้วค่ะ” ไลลารีบยกมือก่อนจะเดินไปหาพยาบาล“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” พยาบาลผายมือให้ไ







