LOGINตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาต้องครางฮือในลำคออย่างขัดใจ นิรินพยายามจะพลิกตัวหนีแสงกวนประสาทนั้น แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่หัวเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำๆ ทำให้เธอต้องนิ่วหน้า อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ คอแห้งผากเหมือนทะเลทรายซาฮาร่า... นั่นคือความรู้สึกแรกหลังจากที่เธอเริ่มได้สติ
หญิงสาวปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงสว่างภายในห้อง เพดานห้องสีขาวคุ้นตาทำให้เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยเธอก็รอดชีวิตกลับมาถึงเตียงนอนนุ่มๆ ของตัวเองได้.....แต่เดี๋ยวนะ...ความรู้สึกเย็นวาบที่ท่อนล่างทำให้นิรินชะงัก เธอรีบก้มลงสำรวจตัวเองทันที แล้วดวงตากลมโตที่เคยงัวเงียก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า! เสื้อยือตัวเล็กเข้ารูปหายไปไหน! ทำไมตอนนี้เธอสวมเสื้อยืดสีดำตัวโคร่ง แถมท่อนล่าง... ท่อนล่างยังเหลือแค่อันเดอร์แวร์ลูกไม้ตัวจิ๋วสีดำเพียงตัวเดียว!
"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!" นิรินดีดตัวลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยความตกใจสุดขีด แต่ก็ต้องยกมือกุมหัวตัวเองอีกรอบเพราะโลกหมุนคว้าง เธอพยายามเค้นสมองนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ร้านเหล้า... กิ่ง... แก้วช็อต... แล้วจากนั้น... จากนั้นภาพก็ตัดไปดื้อๆ!
"ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน... นังกิ่งเหรอ..หรือว่าฉันเมาจนจำไม่ได้ว่าเปลี่ยนเอง?" นิรินพึมพำกับตัวเองอย่างสับสน มือเรียวสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดเพื่อสำรวจร่างกายตัวเองอย่างหวาดระแวง โชคดีที่ไม่มีร่องรอยบุบสลายหรือความเจ็บปวดใดๆ ที่บ่งบอกว่าเธอถูกล่วงละเมิด แต่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อยืดตัวนี้มันไม่ใช่กลิ่นของกิ่งแน่ๆ ขณะที่กำลังสับสนอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง และข้างๆ กันนั้นมีกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กวางแปะอยู่
นิรินเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา
‘ตื่นแล้วก็กินน้ำซะนะเจ้ เมื่อคืนอ้วกใส่ผมจนหมดไส้หมดพุง เสื้อตัวนี้ผมให้ยืมใส่ไปก่อน ซักคืนผมด้วยล่ะ... จาก หมาเด็กที่เจ้อ้วกใส่’ ข้อความยียวนกวนประสาทพร้อมลายมือหวัดๆ ทำให้นิรินเบิกตากว้าง เลือดในกายเย็นเฉียบ... ไอ้เด็กเปรต! ไอ้ชีต้าห์! หมายความว่าเมื่อคืน... ไอ้เด็กนั่นเป็นคนพาเธอกลับมาส่งที่หอ? แถมยัง... เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วยเนี่ยนะ!
"กรี๊ดดด! ไอ้เด็กบ้า! ไอ้โรคจิต!" นิรินขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง ความอับอายและความโกรธตีรวนขึ้นมาจุกที่คอหอย ภาพลักษณ์พี่ระเบียบสุดเนี้ยบที่เธออุตส่าห์สั่งสมมาตั้งสามปี พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กเมสเซนเจอร์ดังขึ้น ขัดจังหวะการสติแตกของเธอ นิรินคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาเปิดดู และเมื่อเห็นชื่อคนส่ง ข้อความนั้นก็เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น
Cheetah CH: [ส่งวิดีโอ]
Cheetah CH: ตื่นยังเจ้ มีของดีมาให้ดู นิรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวกดเพลย์วิดีโอนั้นด้วยความหวาดระแวง... และสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ก็ทำให้เธอแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ
ในคลิปเป็นภาพของเธอเอง... ในสภาพเมาเละเทะหมดสภาพ ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาแดงก่ำกำลังเกาะหลังชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ แถมยังพ่นคำด่าสารพัดสัตว์ออกมาไม่หยุดหย่อน โชคดีที่เพื่อนเขาถ่ายไว้ได้ทันก่อนจะแยกกันไปส่งกิ่ง
"ไอ้เด็กบ้า... กล้าดียังงายยย มาขยิบตา... ฮึ่ยยย พี่ระเบียบนะเว้ยยย..." แล้วภาพก็ตัดมาตอนที่เธอโดนพยุงอยู่ในห้องน้ำ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบอ้วก และวินาทีที่น่าอายที่สุดคือตอนที่เธอยกมือขึ้นไปลูบคลำหน้าท้องเปลือยเปล่าของไอ้เด็กชีต้าห์ พร้อมกับยิ้มหวานเยิ้มแล้วครางว่า
"อื้อ... อุ่นจัง..."
“ติ๊ด” ! นิรินกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันที มือทั้งสองข้างสั่นระริก ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบจะระเบิด นี่มันคลิปแบล็กเมล์ชัด ๆ ! ไอ้เด็กเปรตนี่มันร้ายกาจกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก มันจงใจถ่ายคลิปตอนที่เธอเมาไร้สติเอาไว้แบล็กเมล์เธอ!
"แกตายแน่... ไอ้ชีต้าห์!" หญิงสาวกัดฟันกรอด แววตาที่เคยสับสนและอับอายเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น
เธอสะบัดผ้าห่มทิ้ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สนแล้วว่าอาการแฮงก์จะทำร้ายแค่ไหน ตอนนี้ความอยากฆ่าคนมันมีมากกว่า! บรรยากาศในโรงอาหารของคณะนิเทศศาสตร์ช่วงพักเที่ยงคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาที่ลงมาหาข้าวกินและจับกลุ่มคุยกันเสียงดังขรม แต่สำหรับนิรินแล้ว เสียงเหล่านั้นไม่ได้เข้าหูเธอเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ถูกจัดทรงมาอย่างเนี้ยบกริบ (เสื้อตัวเมื่อคืนถูกโยนลงตะกร้าซักไปแล้วเรียบร้อย) กำลังเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในโรงอาหารด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับนางยักษ์ แผ่รังสีอำมหิตจนรุ่นน้องปีหนึ่งหลายคนที่นั่งอยู่แถวนั้นต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา
"ไอ้ริน! มึงใจเย็น ๆ ก่อนได้ไหมวะ คนมองกันทั้งโรงอาหารแล้วเนี่ย"
กิ่ง เพื่อนสนิทที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินตามมาพยายามรั้งแขนนิรินเอาไว้ แต่ก็สู้แรงความโกรธของเพื่อนไม่ได้
"มึงปล่อยกูกิ่ง! วันนี้ถ้ากูไม่ได้เอาเลือดไอ้เด็กเปรตนั่นออกล้างเท้า กูจะไม่ยอมหยุดเด็ดขาด!" นิรินสะบัดแขนออก สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อหาเป้าหมายและแล้วเธอก็เจอมัน... ชีต้าห์กำลังนั่งหัวเราะร่วนอยู่กับกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนมุมสุดของโรงอาหาร สภาพของเขาวันนี้ก็ยังคงคอนเซปต์ 'หล่อแต่ซกมก' เหมือนเดิม เสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย แต่กลับดูดีอย่างน่าหงุดหงิด
นิรินไม่รอช้า เธอสาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปหาเขาทันที! “ปัง!”
ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนอย่างแรงจนเพื่อนของ ต้าห์สะดุ้ง ทุกคนในโต๊ะเงียบกริบ หันมามองรุ่นพี่หน้าตึงด้วยความตกตะลึง มีเพียงต้าห์คนเดียวเท่านั้นที่ยังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้สบาย ๆ ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน
"อ้าว เจเจ้... หายแฮงก์แล้วเหรอครับ นึกว่าจะนอนซมไปยันเย็นซะอีก" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายเสียงใส ลอยหน้าลอยตาจนน่าหมั่นไส้
"ลบ คลิป เดี๋ยว นี้!" นิรินเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องหน้าเขาเขม็ง บุกไปเอาเรื่องถึงที่ เพื่อนในกลุ่มของชีต้าห์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก "คลิปอะไรวะไอ้ต้าห์?"
"อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอก คลิปตลก ๆ ทั่วไปน่ะ" ชีต้าห์หันไปตอบเพื่อนหน้าตาย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับนิริน แววตาของเขาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
"แต่คลิปนี้ผมหวงมากเลยนะเจ้ ถ่ายมากับมือ จะให้ลบทิ้งง่าย ๆ ได้ไง"
"แกต้องการอะไร!" นิรินตวาดแหว ไม่สนใจแล้วว่าใครจะมอง
"เงินเหรอ? อยากได้เท่าไหร่บอกมา!" ชีต้าห์หัวเราะเบา ๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ ชันศอกขึ้นบนโต๊ะแล้วเท้าคางมองหน้าเธอ
"โห ระดับเจ้จะเอาเงินฟาดหัวผมเหรอครับ ไม่เอาอะ... ผมไม่ได้ขาดแคลนเงินขนาดนั้น"
"แล้วแกจะเอาอะไร!" ชายหนุ่มทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ ริมฝีปากหยักขยับยิ้มกว้างกว่าเดิม ยื่นคำขาดที่ทำเอานิรินแทบจะพ่นไฟออกมา
"เลี้ยงข้าวผมเดือนนึง แลกกับลบคลิป"
"ฮะ?! ว่าไงนะ!" นิรินเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง กิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ถึงกับอ้าปากค้าง "ก็ฟังชัดแล้วนี่ครับ... เลี้ยงข้าวกลางวันผม ทุกวัน เป็นเวลาหนึ่งเดือน แลกกับการที่คลิปเด็ดของเจ้จะไม่หลุดไปถึงมือเพจคิวบอยคณะ หรือกรุ๊ปไลน์รุ่นพี่ปีสี่" เขากระซิบเบา ๆให้ได้ยินกันสองคน แล้วยักคิ้วให้หนึ่งที
"ข้อเสนอนี้แฟร์สุด ๆ แล้วนะเจ้ คิดดูดี ๆ ภาพลักษณ์พี่ระเบียบสุดโหดที่อุตส่าห์สร้างมา... จะยอมให้พังเพราะคลิปอ้วกแตกแถมลวนลามรุ่นน้องเหรอครับ?" นิรินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธออยากจะกระโดดบีบคอไอ้เด็กเปรตตรงหน้าให้ตายคามือ แต่ความจริงที่ว่าคลิปนั้นมันทำลายล้างภาพลักษณ์ของเธอได้แบบย่อยยับ ก็ทำให้เธอต้องพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้สุดความสามารถ
"แก.. ไอ้หน้าด้าน! แกมันฉวยโอกาส!" นิรินด่ากราดเสียงสั่น
"จะด่าก็รีบด่านะครับ เพราะถ้าเจ้ไม่ตกลง ผมอาจจะเผลอมือกดแชร์คลิปนี้ลงสตอรีไอจีก็ได้น้า... อุ๊ย มือมันสั่น ๆ แฮะ" ชีต้าห์แกล้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" นิรินรีบตะครุบมือเขาเอาไว้แน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ด "ก็ได้! ตกลง! ฉันจะเลี้ยงข้าวแกหนึ่งเดือน! แต่แกต้องสัญญาว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องคลิปนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด และหลังจากครบหนึ่งเดือน แกต้องลบคลิปต่อหน้าฉัน!"
ชีต้าห์ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แววตาของเขาเปล่งประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ดีครับเจ้! งั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลยละกัน..." เขาผายมือไปทางร้านข้าวแกงที่คิวยาวที่สุดในโรงอาหาร
"ผมหิวแล้วอะเจ้... ไปต่อคิวซื้อข้าวขาหมูเนื้อหนังพิเศษใส่ไข่สองฟองให้ผมหน่อยสิ อ้อ! อย่าลืมซื้อน้ำแดงมะนาวโซดามาให้ด้วยนะ!" นิรินยืนอึ้ง มองไอ้เด็กเปรตที่กำลังสั่งการเธอฉอด ๆ ราวกับเธอเป็นคนรับใช้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนแทบจะแตกออกมา ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กเปรต! หนึ่งเดือนนี้ฉันจะทำให้แกกินข้าวไม่ลงเลยคอยดู!
หญิงสาวสะบัดหน้าพรืด เดินกระแทกเท้าปึงปังตรงไปยังร้านข้าวขาหมูด้วยความแค้นใจ ทิ้งให้ชีต้าห์นั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มขบขัน... การมี 'เจเจ้หน้าย่น' มาคอยเป็นสปอนเซอร์ (จำใจ) เลี้ยงข้าวทุกวันแบบนี้... ชีวิตเฟรชชี่ของเขามันชักจะน่าสนุกขึ้นมาซะแล้วสิ!
กาลเวลาหมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาพของเด็กปีหนึ่งจอมกวนประสาทที่คอยตามป่วนพี่ระเบียบหน้าตึงในวันนั้น กลายเป็นเพียงความทรงจำสีจางที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ชวนให้ยิ้มตามได้เสมอ ปัจจุบัน 'ชีต้าห์' เรียนจบและก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัว ชายหนุ่มสลัดคราบ 'เด็กเปรต' ทิ้งไปจนหมดสิ้น กลายเป็นผู้ชายวัยทำงานที่หล่อเหลา ภูมิฐาน และมีความรับผิดชอบสูงเขาและนิรินช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัว จับมือกันฝ่าฟันอุปสรรคและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างกันสองปี ไม่เคยเป็นอุปสรรคสำหรับความรักของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ชีต้าห์ไม่ทำตัวงี่เง่าหรือเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ตรงกันข้าม เขากลับกลายเป็นเสาหลักที่แสนมั่นคง คอยดูแลเอาใจใส่นิรินอย่างดีเยี่ยมในทุกๆเรื่องไม่ว่าเธอจะทำงานกลับดึกแค่ไหน เขาก็จะคอยทำกับข้าวอุ่นๆรอรับคอยนวดไหล่ที่ปวดเมื่อย และคอยเป็นเซฟโซนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุดเสมอ ความรักที่เขามีให้เธอมันเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน จนความคลั่งรักนั้นกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของทั้งคู่ไปแล้วและวันนี้... ก็เป็นวันที่ชีต้าห์วา
"มะ... ไม่... อื้ออ... ไม่ได้หึง!" นิรินยังคงปากแข็ง กัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์"ปากแข็งนักนะ... ได้ งั้นผมจะทำให้เจ้ครางจนกว่าจะยอมรับ!"ชีต้าห์สอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในความคับแน่นที่เปียกชุ่มรวดเดียวสองนิ้ว! นิรินสะดุ้งเฮือก เมื่อความแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามา ชายหนุ่มเริ่มขยับนิ้วเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วและรุนแรง รีดเค้นทุกความรู้สึกเสียวซ่านให้ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทานได้ ปลายนิ้วของเขากระแทกโดนจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ จนร่างบางเกร็งกระตุก"อ๊า! ต้าห์! อื้ออ... ยะ... อย่าแกล้ง... ซี๊ดดด... พี่เสียว..." นิรินส่ายหน้าไปมา น้ำตาแห่งความซาบซ่านเอ่อล้นหางตา เธอพยายามจะขยับสะโพกหนี แต่ก็ถูกมือหนายึดเอวคอดเอาไว้แน่นเมื่อเห็นว่านิรินใกล้จะถึงฝั่งฝัน ชีต้าห์กลับจงใจถอนนิ้วออกกะทันหัน! ความรู้สึกวูบโหวงและค้างคาทำเอานิรินแทบขาดใจ เธอครางฮือ ลืมตาที่ฉ่ำเยิ้มขึ้นมองหน้าผู้ชายใจร้ายด้วยความขัดใจ"ทำไมหยุด... อื้อ... ต้าห์... พี่ทรมานนะ..." หญิงสาวเว้าวอน เสียงแหบพร่า"ก็เจ้ยังไม่ยอมสารภาพนี่นา... พูดมาสิครับคนสวย ว่าเจ้หึงผม เจ้เป็นของผมคนเดียวพูดมา แล้วผมจะให้รางวัล" ชีต้าห์ยิ้มร้ายกาจ
"ปัง!"ประตูห้องชุดสุดหรูในคอนโดมิเนียมของนิรินถูกเหวี่ยงปิดและกดล็อกอย่างแน่นหนาด้วยฝีเท้าของคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ ชีต้าห์ก้าวเดินดุ่ม ๆ ฝ่าความมืดเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟ ชายหนุ่มโยนร่างบางของสาวออฟฟิศลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างไม่ออมแรง แม้ฟูกจะนุ่มแค่ไหนแต่แรงเหวี่ยงก็ทำให้นิรินจุกจนต้องนิ่วหน้า"โอ๊ย! ไอ้ต้าห์ ฉันเจ็บนะ! โยนลงมาได้..." นิรินแหวใส่ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ของหมาเด็กที่ตอนนี้กลายร่างเป็นหมาป่าจ่าฝูงก็โถมตัวลงมาคร่อมทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้แผงอกกว้างและท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างแสงสลัวจากไฟถนนภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังถมึงทึง นัยน์ตาคมกริบของชีต้าห์วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะและความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวแก้มของเธอจนนิรินต้องลอบกลืนน้ำลาย ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมปนเปกับความตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง"เจ็บสิดี จะได้จำ!" ชีต้าห์กดเสียงต่ำตวาดใส่ "ผมเคยบอกเจ้แล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปทำตัวน่ารัก หรือไปควงแขนยิ้มหวานให้ผู้ชายคนไหนอีก โดยเฉพาะไอ้พี่แทนนั่น! เจ้เห็นคำพูดผมเป
“ขอโทษนะครับพี่แทน...” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดลึกและเย็นเยียบจนน่าขนลุก “พอดี 'แฟนผม' เขามีธุระด่วนต้องไปเคลียร์กับผม... ตอนนี้ และ เดี๋ยวนี้!”พูดจบ ชีต้าห์ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธหรือตั้งตัว เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของ นิริน ออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ปลิวหวือหลุดจากการควงแขนพี่แทน มาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาทันที“อ๊ะ! ไอ้ต้าห์! ปล่อยนะ! ฉันจะไปคุยงานกับพี่แทน แกจะมาลากฉันทำไม!”นิรินแหวใส่ พยายามสะบัดมือออก แสร้งทำเป็นโวยวายทั้งที่ในใจลึกๆ แอบสะใจที่เห็นไอ้เด็กเปรตหน้าตึงเป็นตูดและหึงจนควันออกหู“คุยงานหรือคุยอะไร! ไปกับมันเหรอ? ฝันไปเถอะเจ้!” ชีต้าห์ตวาดเสียงสั่น ไม่สนมารยาทหรือสายตาใครหน้าไหนทั้งสิ้น เขาช้อนร่างบางของนิรินขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นปุยนุ่น!“กรี๊ด! ปล่อยนะไอ้เด็กบ้า! คนมองเต็มไปหมดแล้ว ฉันใส่กระโปรงอยู่นะ อายเขา!” นิรินดิ้นขลุกขลัก ทุบหลังเขาดังอั้ก ๆ แต่ชีต้าห์กลับก้าวเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ลานจอดรถอย่างไม่สะทกสะท้าน มือหนาของเขาตีเข้าที่สะโพกผายอย่างไม่เบานัก เป็นการปราม ทิ้งให้พี่แทนและแก๊งเด็กปีหนึ่งยืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องหลัง ลืมภาพรุ่น
แสงแดดสีส้มอมแดงในยามเย็นสาดส่องกระทบตัวตึกคณะนิเทศศาสตร์ นิรินในชุดพนักงานออฟฟิศสุดเนี้ยบ กำลังก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่มาส่งถึงหน้าคณะ วันนี้เธอเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่าปกติ จึงตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ 'แฟนเด็ก' ที่เพิ่งขึ้นปี 3 หมาด ๆ ซึ่งไลน์มาบอกว่ากำลังนั่งทำโปรเจกต์กลุ่มอยู่ใต้ตึกตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แม้เธอจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานและมีภาระหน้าที่รับผิดชอบมากขึ้นจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชีต้าห์ก็ยังคงราบรื่น (แม้จะมีตีกันบ้างตามประสาคนปากแข็ง) ชีต้าห์เติบโตขึ้นมาก เขาทำหน้าที่แฟนได้ดีเยี่ยมจนไร้ที่ติ คอยขับรถรับส่งเธอไปทำงานเสมอ แต่วันนี้... นิรินอยากจะเป็นฝ่ายมาหาและเอาใจเขาบ้างหญิงสาวเดินกึ่งวิ่งเข้าไปที่ลานม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แต่ทว่า... รอยยิ้มที่เตรียมมาเซอร์ไพรส์กลับต้องค่อย ๆ หุบลงและเลือนหายไป เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพบาดตาบาดใจที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวใหญ่ ชีต้าห์ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ โชว์มัดกล้ามเนื้อแขนแกร่งที่ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว กำลังนั่งเป็นจุดศูนย์กลางของกลุ่มรุ่นน้องปีหนึ่ง และที่นั่งเ
นิรินเบิกตากว้าง หันซ้ายหันขวามองรถคันข้าง ๆ ด้วยความตื่นตระหนก แม้ฟิล์มจะมืด แต่เธอก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี“ฟิล์มรถไอ้ท็อปมืดจะตายเจ้ มองจากข้างนอกเข้ามาไม่เห็นหรอก” ชีต้าห์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมวาวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างง่ายดาย “อีกอย่าง... รถติดสนิทขนาดนี้ ขยับไม่ได้ไปอีกนาน... ปล่อยเวลาทิ้งไปเฉย ๆ มันน่าเสียดายออก จริงไหม?”ไม่รอให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ ชีต้าห์ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองและของเธอออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างจับที่เอวคอดของนิริน ก่อนจะออกแรงยกตัวเธอให้ลอยข้ามคอนโซลกลางรถมานั่งคร่อมทับบนตักของเขาตรงเบาะคนขับ!“ว้าย! ไอ้ต้าห์! พื้นที่มันแคบนะ เดี๋ยวหัวก็โขกหลังคาหรอก!” นิรินร้องเสียงหลง สองแขนผวาโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว กระโปรงทรงสอบสีดำที่แคบอยู่ แล้วร่นขึ้นมาจนถึงขาอ่อน เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ทาบทับอยู่บนหน้าตักแกร่ง ที่ตอนนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างนูนเด่นขึ้นมาทักทายเธอแล้ว“ก็ถ้าเจ้ไม่ดิ้นแรง มันก็ไม่โขกหรอกครับ... ชู่ววว... เงียบสิเจ้ เดี๋ยวรถคันข้าง ๆ ก็ได้ยินเสียงหรอก” ชีต้าห์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่าร







