เด็กเปรตของเจเจ้ วัยรุ่น 18++의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

แดดประเทศไทยตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะลานคอนกรีตหน้าคณะที่ไร้ซึ่งร่มเงาต้นไม้ใหญ่ ไอความร้อนระอุเต้นเร่า ๆ อยู่เหนือพื้นถนน สะท้อนเข้ากับใบหน้าของเหล่านักศึกษาชั้นปีที่ 1 นับร้อยชีวิตที่กำลังยืนเรียงแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนอยู่ในสภาพเหงื่อโทรมกาย ใบหน้าแดงก่ำจากการถูกแดดเผา“ผมสั่งให้พวกคุณจัดแถวให้ตรง! แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง!”เสียงทุ้มต่ำผ่านโทรโข่งจากพี่ว้ากผู้ชาย ทำเอาบรรดาน้องใหม่สะดุ้งเฮือก แต่สำหรับ 'นิริน' นักศึกษาชั้นปีที่ 3 ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง เธอเพียงแค่ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมเบา ๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างพอดีนั้นเรียบตึง ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือความเห็นใจใด ๆนิรินอยู่ในชุดนักศึกษาที่เรียกได้ว่าถูกต้องตามระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อนักศึกษาสีขาวพอดีตัวติดกระดุมถึงเม็ดบนสุด กระโปรงทรงเอสีกรมท่าความยาวระดับเข่า รองเท้าคัตชูสีดำความสูงระดับสามนิ้ว สายตาคมกริบของเธอกวาดมองข้ามศีรษะของน้องปีหนึ่งไปทีละแถว คอยตรวจตราความเรียบร้อยในฐานะ 'พี่ระเบียบ' ประจำรุ่น“แถวที่สาม คนที่ห้า นับจากซ้ายมือ!”เสียงใสแต่เด็ดขาดของนิรินดังทะลุโทรโ

ตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาต้องครางฮือในลำคออย่างขัดใจ นิรินพยายามจะพลิกตัวหนีแสงกวนประสาทนั้น แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่หัวเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำๆ ทำให้เธอต้องนิ่วหน้า อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ คอแห้งผากเหมือนทะเลทรายซาฮาร่า... นั่นคือความรู้สึกแรกหลังจากที่เธอเริ่มได้สติหญิงสาวปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงสว่างภายในห้อง เพดานห้องสีขาวคุ้นตาทำให้เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยเธอก็รอดชีวิตกลับมาถึงเตียงนอนนุ่มๆ ของตัวเองได้.....แต่เดี๋ยวนะ...ความรู้สึกเย็นวาบที่ท่อนล่างทำให้นิรินชะงัก เธอรีบก้มลงสำรวจตัวเองทันที แล้วดวงตากลมโตที่เคยงัวเงียก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า! เสื้อยือตัวเล็กเข้ารูปหายไปไหน! ทำไมตอนนี้เธอสวมเสื้อยืดสีดำตัวโคร่ง แถมท่อนล่าง... ท่อนล่างยังเหลือแค่อันเดอร์แวร์ลูกไม้ตัวจิ๋วสีดำเพียงตัวเดียว!"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!" นิรินดีดตัวลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยความตกใจสุดขีด แต่ก็ต้องยกมือกุมหัวตัวเองอีกรอบเพราะโลกหมุนคว้าง เธอพยายามเค้นสมองนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ร้านเหล้า... กิ่ง... แก้วช

 บรรยากาศใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ในช่วงบ่ายคล้อยค่อนข้างร่มรื่น ลมเย็น ๆ พัดโชยมาเป็นระลอกช่วยคลายความร้อนจากแสงแดดภายนอกได้เป็นอย่างดี นิรินนั่งใช้หลอดเขี่ยน้ำแข็งในแก้วชาเย็นของตัวเองเล่นอย่างเหม่อลอย ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกลับดูเหม่อลอยแปลก ๆ ตั้งแต่หนีเตลิดออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวันก่อน เธอก็พยายามหลบหน้าไอ้เด็กเปรตชีต้าห์มาตลอด แต่ยิ่งหลบ... สัมผัสอุ่นวาบที่เอวและเสียงหัวใจเต้นรัวแรงในมุมมืดนั้นก็ยิ่งตามมาหลอกหลอนจนเธอแทบจะเป็นบ้า! “เป็นไรวะริน นั่งหน้ามุ่ยเป็นตูดหมึกเชียว หรือว่ายังแค้นไอ้เด็กปีหนึ่งนั่นไม่หาย?” กิ่งที่นั่งไขว่ห้างเช็กเรตติง ในโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมาถาม“เปล่า... แค่เหนื่อย ๆ น่ะ” นิรินถอนหายใจยาว ปัดเรื่องฟุ้งซ่านออกจากหัว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้บ่นอะไรต่อ เสียงทุ้มนุ่มนวลของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน“รินครับ” นิรินและกิ่งหันไปตามเสียงพร้อมกัน ก่อนที่กิ่งจะเบิกตากว้างแล้วรีบสะกิดแขนเพื่อนยิก ๆ เมื่อเห็นว่าผู้มาเยื

 แสงแดดยามสายของเดือนพฤษภาคมแผดเผาลงมาบนท่าเรือข้ามเกาะจนพื้นคอนกรีตเต้นระยับ ไอความร้อนระอุผสานกับกลิ่นเค็มของลมทะเลพัดมาปะทะใบหน้าของเหล่านักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์นับสิบชีวิต ที่กำลังยืนเหงื่อตกวุ่นวายอยู่กับการขนย้ายอุปกรณ์ถ่ายทำลงเรือหางยาวลำใหญ่ การ 'ออกกอง' ถ่ายโปรเจกต์หนังสั้นของรุ่นพี่ปี 3 ถือเป็นงานช้างที่ต้องระดมกำลังทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องมาช่วยกันอย่างเต็มพิกัด และแน่นอนว่า 'นิริน' ในฐานะโปรดิวเซอร์ของกองถ่าย ก็ต้องรับบทหนักในการควบคุมความเรียบร้อยทั้งหมด "เฮ้ย! ขาตั้งกล้องอันนั้นน่ะ ระวังหน่อย! อย่ากระแทกแรงสิเดี๋ยวพัง!"เสียงใสที่ตอนนี้เริ่มแหบพร่าตะโกนสั่งการแข่งกับเสียงเครื่องยนต์เรือและเสียงคลื่นนิรินในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นทะมัดทะแมง กำลังยืนถือสมุดจดคิวงาน ใบหน้าสวยที่ถูกรวบผมขึ้นเป็นหางม้าสูงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ แว่นตากันแดดอันใหญ่ถูกดันขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะ เผยให้เห็นคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ "แหมนังริน สั่งงานเป็นเจ๊ดันเลยนะมึง พักกินน้ำก่อนไหม หน้าม

 กระท่อมชาวประมงร้างที่ตั้งอยู่ลึกเข้ามาในดงไม้ไม่ได้อยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าปลอดภัยนัก หลังคามุงจากแหว่งวิ่นไปกว่าครึ่ง จนมีหยาดฝนสาดกระเซ็นเข้ามา ผนังไม้ไผ่ขัดแตะก็ผุพังจนลมพายุสามารถกรีดร้องลอดผ่านช่องว่างเข้ามาได้อย่างง่ายดาย แต่ในวินาทีความเป็นความตายเช่นนี้ พื้นไม้กระดานที่ถูกยกสูงจากพื้นดินและมุมห้องที่ยังพอมีหลังคาคุ้มหัว ก็ถือเป็นสวรรค์สำหรับคนที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราช ปัง! ชีต้าห์ใช้เท้าเตะบานประตูไม้ที่หลุดลุ่ยให้เปิดออก ก่อนจะก้าวฉับ ๆ พาร่างของ  นิรินเข้ามาหลบภัยด้านใน ชายหนุ่มค่อย ๆ วางร่างบางที่กำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรงลงบนแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ ที่มุมห้องอย