บทที่2

หลังจากวิ่ง 4 คูณร้อยมาไม่รู้นานเท่าไหร่แล้ว เชนก็พาเธอมาถึงร้านขายของเก่าแห่งหนึ่ง เชนยังคงได้แต่หอม ขณะที่หญิงสาวแต่งตัวดีคนนั้นหันมามองเขานิ่ง แล้วเอ่ยเรียบเรื่อยว่า

 "ฉันชื่ออลิศ ลี ถ้าไม่อยากมีปัญหา อย่าบอกใครเรื่องวันนี้" สายตาเด็ดเดี่ยวจากดวงตาคู่สวยบอกเขาว่า คำพูดของเธอเมื่อครู่นั้น เธอเอาจริงแน่นอน

นาทีนี้ เชนไม่รู้หรอกว่า เขาเพิ่งจะช่วยหัวหน้าแก๊งมาเฟีย ฮ่องกง เจ้าของธุรกิจ โรงแรมแห่งใหญ่ บนฝั่งเกาลูน ผู้กำลังเป็นข่าวใหญ่ในแวดวงธุรกิจและแวดวงอาชญากรรมอยู่ในขณะนี้

“ผมไม่บอกใครหรอกน่า ว่าแต่ผมช่วยคุณแบบนี้แล้ว ผมจะซวยหรือเปล่า”

“คงไม่หรอก พวกมันคงยังไม่ทันเห็นหรอกว่าใครเป็นคนช่วยฉันเอาไว้ ขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วยเหลือ ฉันไปก่อนล่ะ” พูดจบเธอก็วิ่งหายไปอีกทางหนึ่ง ยังดีนะ ที่เธอยังมีมารยาท รู้จักขอบคุณเขา ไม่ใช่พอปลอดภัยแล้วก็สะบัดตูดหนีหายน่ะ 

เฮ้อ หวังว่าเขาจะไม่ต้องเจอเหตุการณ์บ้าๆ แบบนี้อีกนะ  เชนบอกตัวเอง แล้วออกเดินกลับมาตามถนนสายเล็กในซอยที่สามารถเดินทะลุมายังหอพักของเขาได้

          กลับมาถึงบ้าน ก็พอดีแม่โทรมาบอกว่า พ่อบ่นปวดท้องอีกแล้ว แต่ก็ดื้อไม่ยอมไปหาหมอ ลูกที่อยู่คนละจังหวัดกับพ่อแม่อย่างเขาจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากปลอบใจแม่ไปว่า พ่อก็เป็นอย่างนี้แหละ หัวดื้อไม่มีใครเกิน

“แล้วนี่แม่กินอะไรรึยัง” 

“กินแล้วล่ะ นี่ก็ต้มข้าวต้ม เอายาธาตุน้ำขาว ธาตุน้ำแดง ให้พอกินแล้วล่ะ กินเสร็จก็เข้านอนเลย” 

“ครับ แม่คอยดูอาการพ่อดีๆละกัน ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นค่อยพาพ่อไปหาหมอนะครับ เดี๋ยวจะเป็นอะไรมากไปกว่านี้” 

“จ้ะลูก ว่าแต่เชน พอจะมีเงินให้แม่สัก500ไหม เพื่อพรุ่งนี้ได้พาพ่อไปหาหมอน่ะลูก วันนี้ทั้งวัน ขายของไม่ดีเลย ยังไม่ได้ทุนที่ลงไปเลยด้วยซ้ำ” น้ำเสียงแม่เต็มไปด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ เศรษฐกิจขาลงก็อย่างนี้ ยิ่งชายแดนยังมีปัญหาคาราคาซังอีก ไม่แปลกหรอกที่แม่จะขายของไม่ดี

“เดี๋ยวผมโอนให้นะแม่ พรุ่งนี้แม่ค่อยไปกดละกันนะครับ” เชน ถอนหายใจเบาๆ หรี่ตาลง พลางนึกถึงเงินก้อนในบัญชีที่มีอยู่ไม่กี่พัน น้ำพักน้ำแรงที่เพิ่งได้รับจากการไปทำงานพิเศษที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งเมื่อคืนวานที่ผ่านมา 

“แม่ก็ไม่อยากรบกวนลูกหรอกนะ แต่ เฮ้อ มันไม่มีจริงๆนี่นา ทำไงได้”

“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมเข้าใจ แม่ไปนอนเถอะครับ ผมขออาบน้ำก่อน พอดีเพิ่งกลับมาถึงหอน่ะครับ” เขารอให้แม่วางสายไปก่อน แล้วจึงผลักประตูเข้าห้องไป 

ที่จริงครอบครัวเขา ก็มีพี่น้องตั้ง 3 คน พ่อแม่ ขายผลไม้รถเข็นหาเงินส่งเสียลูกให้มีการศึกษาดีๆ ได้ พอได้งานดีๆ มีครอบครัว ใหม่ ก็ต่างทิ้งให้พวกท่านที่เริ่มแก่ชรา พึ่งพาตนเองตามอัตภาพปีใหม่ สงกรานต์ไม่เคยกลับมาบ้าน เงินรายเดือนไม่เคยส่งเสียพ่อแม่ คงมีเพียงลูกชายคนเล็กอย่างข้าวเท่านั้น ที่ทำงานส่งเสียตัวเอง เรียนไปด้วย ส่งเสียพ่อแม่ไปด้วย ชีวิตลูกกตัญญูอย่างเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ให้เรียนจบก่อนเถอะเชนสัญญากับตัวเองเลยว่า เขาจะทำทุกอย่างให้พ่อแม่สุขสบายเสียที หลังจากที่ต้องลำบากตรากตรำมานาน

          แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับลูกกตัญญูอย่างเขาแบบไม่ปราณีเอาซะเลย...

เมื่อวันหนึ่ง แม่โทรมาหาเขาทั้งเสียงร้องให้ลอดมาตามสาย ทำเอาเขาที่เพิ่งตื่นนอน รีบดีดผึงจากพี่นอนแทบไม่ทัน ทั้งที่เพิ่งกลับมาจากทำงานเสิร์ฟเครื่องดื่มในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง และเพิ่งได้นอนเมื่อตอนฟ้าใกล้สางนี้เอง

          “เชน พ่อ พ่อเข้าโรงพยาบาลลู” 

     “ว่าไงนะครับ แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

          “ก็อาการปวดท้องเดิมเดิมนั่นแหละลูก แต่คราวนี้พอทั้งอาเจียน ทั้งถ่ายเป็นเลือด จนต้องมาโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่า เป็นเนื้องอกในลำไส้ ต้องรีบผ่าตัดด่วน แล้วมันต้องใช้เงินมากเหลือเกินลูกเอ๊ย”