บทที่3

        “ทะ เท่าไหร่ครับแม่” น้ำ เสียงเขาสั่นเครือ ลมหายใจสะดุดกับอุปสรรคทางการเงินที่กำลังร่วงใส่หัวเขาโครมใหญ่

          “ค่าผ่าตัดกับค่ายารวมแล้ว แสนนึงลูก ยาต้องนำเข้า แถมยาบางตัว สิทธิ์รักษาพยาบาล ก็ใช้ไม่ได้ ถ้าไม่มีเงินจ่ายโรงพยาบาลไปก่อน ทางโรงพยาบาลก็จะไม่รักษาให้ แม่ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วลูก” แม่ร้องไห้หนักขึ้น ทำเอาเขาใจเสีย

          “ใจเย็นๆนะแม่ เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้สิ แล้ว...พี่ชินกับพี่ชาร์มว่าไงบ้างครับ” เชนคิดว่าเขาคงยังฝากความหวังไว้กับพี่ชายและพี่สาวได้แหละ เพราะอย่างน้อยทั้งสองคนก็ทำงาน มีเงินเดือนมากกว่านักศึกษาอย่างเขาที่ทำงานพิเศษไปวันๆ

          “พี่เค้าก็ไม่มีเหมือนกันลูก เมียชินก็เพิ่งคลอดลูกคนที่สอง ส่วนชาร์มก็เพิ่งได้งานใหม่” แม่สะอื้นฮัก เมื่อพูดถึงลูกอีกสองคน ที่ไม่เคยพึ่งพาอะไรในยามคับขันได้เลยจริงๆ 

          “แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะ เชนจะหา...” 

          “เชนจะไปหาเงินมากมายพวกนั้นมาจากไหนลูก ถ้าต้องทำผิดกฎหมาย ไม่เอานะ แม่ไม่ยอม”

          “ผมไม่ทำหรอกครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ยังไงผมก็จะพยายามหางานพิเศษทำ หาเงินมารักษาพ่อให้ได้” เชนรู้ตัวดีว่า ที่พูดไปนั้นก็แค่ทำให้แม่สบายใจขึ้นแค่นั้นเอง เพราะเขาเองก็มืดแปดด้านเหมือนกัน เงินมากมายขนาดนั้นจะหาจากไหนได้ แต่ถึงจะอับจนหนทางอย่างไร เขาก็ต้องลุกขึ้นมาพยายามหาทาง

          เริ่มจากการหางานพิเศษทำให้มากขึ้น เพราะลำพังแค่งานเสิร์ฟเครื่องดื่ม คงไม่มีทางได้เงินมากมายแบบนี้มาได้ ในช่วงเวลาแค่เดือนเดียวแน่ หากไร้ทางเลือกจริงๆ บางทีเขาอาจต้องยอมขายในสิ่งที่แม่ให้มา เพื่อแลกเงินก็ได้ 

          นักศึกษาสาวๆ ยังหาเสี่ยเลี้ยงได้เลย อย่างเขาก็ต้องหาคนเลี้ยงดูได้เหมือนกันล่ะ

          เชนเริ่มต้นวางแผนเอาไว้ว่า ช่วงวันธรรมดาจะไปทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งย่านพร้อมพงศ์ ส่วนช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ จะทำงานฟรีแลนซ์ที่ทำอยู่ตลอดเมื่อมีโอกาส ทั้งรับตัดต่อวีดิโอ ถ่ายรูปแต่งงาน ถ่ายรูปและรีวิวสินค้า ทำทุกอย่างครบวงจรแบบนี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่า จะหาเงินหลักแสนภายใน 1 เดือนไม่ได้ 

          “เอาวะ ชีวิตไม่สิ้น มันก็ต้องดิ้นกันต่อไป” เขาให้กำลังใจตัวเอง เริ่มต้นด้วยการไปเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มที่สถานบันเทิงแห่งนั้น กว่าจะปิดร้าน กลับถึงบ้าน ก็เกือบสว่างทุกวัน 

          เมื่อร่างกายไม่ไหว จึงไม่แปลกที่เขาจะหลับคาห้องเรียน จนถูกอาจารย์ไล่ออกนอกห้อง เสาร์อาทิตย์ก็รับงานฟรีแลนซ์ไปเรื่อยๆ 

          แต่จนแล้วจนรอดเงินในบัญชีก็ยังห่างไกลหลักแสนอีกมากโข

          “เอาไงดีวะเนี่ย” เขาถามตัวเอง เหลืออีกตั้ง 7 หมื่น นี่ก็ใกล้จะครบเดือนแล้วด้วย เขาจะทำยังไงดี

          “เงินมากขนาดนั้น จะหามาทันได้ไงวะ” ถามตัวเอง พลันหยาดน้ำตาก็ไหลอาบสองแก้ม เปื้อนซองใส่สมุดบัญชีธนาคาร ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ชีวิตจะเดินมาถึงจุดที่มืดมน ไร้ทางสว่างแบบนี้ 

          คงมีเพียงทางเดียวแล้วสินะ...เขาคงต้องหาคนเลี้ยงดูส่งเสียสักคนซะแล้ว ถ้ามีเศรษฐีนีกระเป๋าหนักมาอุปถัมป์ค้ำชู้สักคน คงจะดีไม่น้อยเลย 

          เอาวะ ในเมื่อนี่ก็เป็นอาชีพสุจริต แถมยังทำเงินได้ ก็ต้องยอมทำล่ะ ถึงจะฝืนใจไปหน่อยก็เถอะ

คืนวันศุกร์สุดสัปดาห์ เชนฝืนใจไปหางานพิเศษ และนั่นทำให้เขาได้พบกับผู้หญิงที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีก อลิศ ลี

          ใครจะไปคิดว่า ผู้หญิงสวยๆ บุคลิกดีไม่ต่างอะไรจากดารานางแบบผสมผสานกับความเป็นนักธุรกิจหญิงลุคผู้บริหารอย่างเธอ จะมาโผล่ที่บาร์โฮสต์ใจกลางกรุงได้

          เชนไม่รู้หรอกว่า ที่จริงเธอมาพบลูกค้าสาวใหญ่ที่นี่ ลูกค้ารายนั้นอยากจะไปเปิดสปาในโรงแรมของอลิศ พอเจรจาดิลงานกันเรียบร้อย สาวเจ้าก็หิ้วเด็กหนุ่มหน้าตาดีออกไป ไหนๆก็มาที่นี่ อลิศจึงนั่งดื่มไวน์ ฟังเพลงคลอเบาๆ ไปเรื่อเปี่อยซะเลย ที่จริงได้ใช้ชีวิตชิลล์ๆ แบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องคิดอะไรให้รกสมอง เป็นโอกาสดีจะตายไปที่จะได้วางภาระหนักอึ้งบนบ่าลง แม้เพียงหนึ่งชั่วโมงก็ยังดี

          เสร็จงานก็ไม่ต้องรีบกลับ ถือซะว่าเปิดหูเปิดตา ไม่จำเป็นต้องพาผู้ชายซักคนออกไปเหมือนนักท่องราตรีสาวคนอื่นๆ ก็ได้ 

          ระหว่างคิดอะไรเพลินๆ พลันสายตาเธอก็ไปสะดุดเข้ากับหนุ่มน้อยคนนั้น 

          ถ้าจำไม่ผิด เขาคือคนๆ เดียวกับที่เคยช่วยเธอไว้จากคนร้ายแถวเยาวราชไม่ใช่เหรอ แล้วนายนั่นมาทำอะไรที่นี่

พร้อมกับคำถามนั้น เธอก็ลุกขึ้นเดินตรงมายังเขา

“จำฉันได้มั้ย” เธอถามขณะหย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างสบายๆ เชนพยักหน้ารับทั้งที่รู้สึกเกร็ง มองอีกฝ่ายตาปริบๆ