เด็กเสี่ย 4 - คนโปรด

ใบหน้าสวยตั้งใจหันมามองเขา ยังไม่ทันตั้งตัวเธอก็ถูกมือแกร่งโน้มรั้งท้ายทอยเข้าหน้าใบหน้าที่ยื่นมาพร้อมกับริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

ใบชาตาโตตกใจ แต่สุดท้ายก็ยอมเผยอปากปล่อยให้ร้อนเข้ามาดูดดึงช่วงชิมเรียวลิ้นหวานของเธออย่างตามใจ

จากเนิบช้า ค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นเขารู้ตัวว่าโหยหาริมฝีปากนุ่มและรสจูบอันแสนหวานจากคนตัวเล็กมาตลอดสามเดือน

จากวันนั้นวันแรกและวันสุดท้ายที่ผับ เขาก็เอาแต่นึกถึงรสสัมผัสและกลิ่นกายหอมของใบชาอยู่ตลอด

“ไฟเขียวแล้วค่ะ” ใบชาผละริมฝีปากออกมือเล็กดันอกแกร่งให้ถอยห่าง

ชยุตม์ ที่ได้สติก็หันมาขับรถต่อ หัวใจของเขาเต้นแรง ทั้งรู้ว่าคิดถึงแต่เมื่อได้สัมผัสมันอีกครั้งยิ่งโหยหาและต้องการแทบจะหยุดไม่อยู่

“ฉันต้องเข้าไปเคลียร์งานที่ผับก่อน เย็น ๆ ค่อยออกไปหาอะไรทานกัน”

“หนูแล้วแต่คุณชยุตม์ ค่ะ ตะ แต่ว่าสองทุ่มหนูมีทำงานพาร์ทไทม์ต่อนะคะ” ใบชาเอ่ยบอกเสียงอ่อนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ค่อยว่ากัน” ชยุตม์ หันมาตอบก่อนจะรีบขับรถมุ่งหน้าไปยังผับ

@Moonlight Club

“หนูขอแวะไปหาพี่โคลอี้ได้ไหมคะ” เมื่อเข้ามาด้านในผับใบชาก็เกิดอยากเข้าไปหาโคลอี้จึงเอ่ยปากขอ

“แล้วอย่าเดินไปทั่วล่ะ คุยกับโคลอี้เสร็จรีบขึ้นไปหาฉันที่ห้องทำงาน” ใบหน้าหล่อพยักหน้าขึ้นลงอนุญาต

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เมื่อเขาอนุญาตใบชาก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะเดินไปอีกทางโดยมีสายตาคมลอบมองตามแผ่นหลังบางจนสุดสายตา

อีกแล้ว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ที่เคยได้เห็นจากใครก็ไม่สดใจทำใจเขาเต้นรัวได้ขนาดนี้

“มึงบ้าไปแล้วไอ้ชยุตม์ ” ชยุตม์ สะบัดหัวไปมาอย่างแรงเมื่อได้สติก็ก่นด่าตัวเองออกมาก่อนจะเดินไปอีกทาง

“พี่โคลอี้สวัสดีค่ะ” ใบชาเอ่ยคำทักทายเมื่อเปิดประตูเข้ามายังห้องพักของโคลอี้

“ใบชาไม่เจอกันนาน แล้วนี่มาได้ยังไง” เมื่อเห็นอีกคนโคลอี้ก็ยิ้มรับดีใจที่ได้เจอเธอเช่นกัน

“หนูมากับคุณชยุตม์ ค่ะ” ใบชาเอ่ยบอก

“เสี่ยชยุตม์ กลับมาแล้วเหรอ?” โคลอี้เอ่ยถามเพราะรู้ว่าอีกคนไปทำงานที่ต่างประเทศตั้งหลายเดือน

“ใช่ค่ะ ลงจากเครื่องก็ไปรับใบชาเลย” คนพูดไม่คิดอะไร แต่คนที่ได้ฟังกลับยิ้มกว้างสายตาหรี่พร้อมเอ่ยปากแซว

“ลงจากเครื่องปุ๊บก็ไปรับเราต่อเลยเนี้ยนะ กลายเป็นเด็กคนโปรดคุณชยุตม์ ไปแล้วล่ะสิ ช่วงนี้อยากได้อะไรต้องรีบขอนะรู้ไหม?” โคลอี้บอกทริคที่ไม่ลับ

เพราะถึงขนาดที่ว่าเขากลับมาปุบก็ต้องการเจอใบชาของเธอปับ แบบนี้แล้วคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้

“ใบชาก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเด็กโปรดคุณชยุตม์ หรือยัง เพราะว่าใบชายังไม่ได้ทำหน้าที่นั้นเลยสักครั้ง” ทั้งนาเดียร์และโคลอี้ ต่างก็พูดว่าเธอเป็นเด็กคนโปรดของเขาแล้ว

แต่สำหรับใบชาแล้ว เธอจะเป็นเด็กคนโปรดของเขาได้ยังไงในเมื่อเธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เขา เพื่อสร้างความประทับใจเลยสักอย่าง

“หืม” โคลอี้คิ้วขมวดสงสัยในสิ่งที่ใบชากำลังสื่อบอก

“วันแรกที่ได้เจอกันคืนนั้นเสี่ยก็ต้องบินด่วนเลย” ใบชาขยายความเพียงนิดแก้มของเธอก็แดงระเรื่อออกมาพร้อมกับท่าทีเขินอาย

“แล้วอยากเป็นเด็กโปรดของคุณชยุตม์ ไหม พี่จะสอนให้ว่าต้องทำยังไง” โคลอี้ยิ้มร้ายเมื่อคิดว่าเธอจะต้องสอนทริคห้กับใบชาเสียแล้ว

ทางด้านเสี่ยชยุตม์

“ได้ข่าวว่าลงเครื่องปุ๊บก็ไปรับเด็กเลยเหรอว่ะ ไหนว่าไม่ชอบ” เนมผลักประตูเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายน้องชายด้วยประโยคที่ดูไม่เป็นคำทักทายอย่างทั่วไป

เพราะเขาต้องการจะแซวพ่อคนปากอย่างใจอย่าง

“ข่าวมึงไวดีนะ สงสัยจะว่าง ว่างนักทำไมไม่ช่วยเคลียร์เอกสารแทนกู” ชยุตม์ เอ่ยบอกพี่ชาย สายตาก็พลางมองไปยังเอกสารกองโตตรงหน้า

“อยากให้กูเคลียร์ให้เพราะมึงจะได้เอาเวลาไปให้เด็กหน่ะเหรอ กูพูดถูกไหม? ไหนว่าไม่ใช่เทส?” เนมไม่สนใจในสิ่งที่น้องชายพูด ถึงแม้ผับนี้จะเปิดร่วมกันแต่งานด้านเอกสารไม่ใช่หน้าที่ของเขา

คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมกับคำถามทที่ถูกส่งออกไปอย่างที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“กูเสียเงินเลี้ยงฟรี ๆ มาสามเดือน ให้กูได้กินบ้างเถอะ กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้เปิดสถานสงเคราะห์” ชยุตม์ เอ่ยตอบตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม

“ไม่ใช่ว่าหลงกลิ่นใบชาเข้าแล้วล่ะ” มุมปากร้ายยกยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มือทั้งสองเท้าไว้กับขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าจ้องมองน้องชายตัวเองด้วยแววตาจับผิด