Share

8

last update Tanggal publikasi: 2026-05-07 14:37:53

ฟังเรื่องที่เพื่อนเล่า เล่นเอาติ่งตี๋กะพริบตาปริบๆ คืนเดียวที่หายไปกับผู้ชาย กลับมาเพื่อนผู้ซ่าแต่ล
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   16

    ​อินทร์พาเธอเข้ามาในห้องนอนของเขา วางเธอลงบนเตียงที่เอลล่าคุ้นเคย และร่วมใช้ในระยะหลังนี้ ที่นี่เอาไปเอามา เธอชักจะมานอนบ่อยเสียยิ่งกว่าห้องตัวเองเสียอีก​มานอนทำไมอะ​ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขา​น้อยอกน้อยใจ จนน้ำตาไหลพลั่กๆ กลั้นไม่อยู่ด้วยสิ เขาให้เธอนั่งซ้อนตักแล้วโอ๋ปลอบเธอเสียงอ่อนละมุน​“เอล เอล เงียบก่อน ชูว์ ชูว์”ยิ่งเขาปลอบเธอก็ยิ่งร้อง อินทร์เลยเปลี่ยนจากปลอบเป็นจูบ ได้ผล...สาวน้อยตัวอ่อนในอ้อมแขนเขา พอเห็นว่าเธอสงบลงแล้ว เขาก็ละริมฝีปากจากปากเธอ แล้วจูบซับน้ำตาให้จนหมาด​“ร้องทำไมครับ”​“อยากร้อง” ตอบแบบพาลๆ อินทร์ถึงกับทำหน้างง เขาไม่เคยเจอเธอโหมดนี้มาก่อน เอลล่าพยายามจะดิ้นลงจากตักเขา แต่เขาไม่ปล่อย​“อื้อ อย่างอแงสิ บอกพี่มาก่อนร้องไห้ทำไม”​“โกรธพี่อินทร์”ตอบเขาออกไป แล้วเมินหน้าใส่เขา อินทร์อ้าปากค้าง​“เอ้า พี่ทำอะไรให้โกรธ หืม?”​“ก็...” เธอเม้มปาก ทำหน้างอไม่ยอมมองหน้าเขาจนแล้วจนรอด แล้วก็ไม่ได้ดิ้นรนลงไปจากตักอุ่นของเขา ทำไมอะ ก็อยู่ตรงนี้มันดีนี่นา กลิ่นเนื้อของเขา เนื้อตัวเขา มันคือที่ของเธอ...​ซุกหน้าเงียบกับอกไม่ยอมพูดยอมจา อินทร์เพิ่งเคยเจอแบบนี้ก็ถอนใจแล้

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   15

    ​“นังเอล เราจะทำการไลฟ์สดเมื่อไหร่ยะเอฟซีหล่อนถามมารัวๆ แล้วนะ”​“ก็...” เอลล่าเม้มปาก คิดอยู่ว่าเธอจะเริ่มงานของเธอได้เมื่อไหร่ดี ติ่งตี๋มองค้อนเพื่อนรัก ที่พักหลังมานี่ ตั้งแต่ไปมีเหตุกับหนุ่มข้างห้อง เพื่อนของเขาก็เปลี่ยนไป...งานการไม่ทำ มัวแต่ไปทำงานห้องโน้น พ่อหนุ่มหล่อขาวเกาหลีนั่น บางทีก็หอบโน้ตบุ๊คมาทำงานห้องนี้ มานั่งเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ ที่เพื่อนของเขาจะต้องหาข้าวหาขนมให้กินเป็นเวลา​เหมือนจะไม่ได้แค่หาข้าวหาขนมดูแลปัดกวาดเช็ดถูบ้านแลกกับการที่เขาไม่ไปแจ้งความเพื่อนสาวของติ่งตี๋แหงๆ ​ตามีก็เห็นนะ ว่าบางทีฝ่ายชายก็ดึงเพื่อนของเธอให้ถลาลงไปบนตัก แล้วก็จุ๊บแก้มนังเอลบ้าง บางทีก็จูบปาก แว๊ก...บุคคลที่สามอย่างติ่งตี๋ได้แต่ร้องกรี๊ดอย่างตกใจเมื่อเห็นเข้า อินทร์มองตรงมายังเขาเมื่อได้ยินเขากรี๊ด แล้วก็ทำหน้านิ่ง ก่อนจะเปรยขอให้เขาลงไปซื้อขนมหรือกาแฟมาให้หน่อย ติ่งตี๋โดนใช้แบบนั้นจะนั่งหัวโด่ก็กระไร จำต้องลงไปน่ะสิ แถมนังเพื่อนตัวดีก็จะส่งข้อความตามลงมาอีกว่า ไปนานๆ สักสองชั่วโมงนะติ่งตี๋ ทิปมาด้วยทีละพันงี้​คนอยากดื่มกาแฟอะไร ให้ลงมาซื้อ แต่ไม่ให้รีบขึ้นไป แหม...ติ่งตี๋ไม่ใช่เด็ก

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   14

    เงินที่เขาเปย์มาเป็นค่าข้าว เอลล่าใช้เป็น เหลือไปทอนเขาด้วยบาทหนึ่ง เขารับเงินทอนไว้ แม้จะหน้านิ่งแต่นัยน์ตาเป็นประกายแปลกๆ เอลล่าถือโอกาสไม่ถอดเสื้อคืนเขา เพราะเขาเองก็สวมเสื้อตัวใหม่แล้วเรียบร้อย​กินข้าวเช้าด้วยกันแล้ว เธอก็ไปทำงานต่อ เมื่อวานนี้ห้องนอนของเขาและการซักผ้าให้เขา กินเวลามากทั้งวัน วันนี้เธอตกลงใจจะทำความสะอาดส่วนของห้องครัวและห้องรับแขก ห้องทำงานนั้นเขายังใช้งานอยู่ เธอขีดเส้นไว้ว่าจะไม่เข้าไปใกล้เขาเด็ดขาด​หรือควรไปใกล้ดีนะ​แอร๊...​ติดใจหรือยังไงกันยะยัยเอล​เธอสั่นหน้านิดๆ เธอกำลังจัดการซักผ้าม่านในห้องรับแขก ห้องของเขาขนาดเท่ากับห้องเธอ ของน้อยกว่า เลยเก็บง่ายกว่า สวมวิญญาณแม่บ้านโรงแรมเก่า อดีตงานที่เคยไปรับจ๊อบ ทำเสียสะอาดเกลี้ยงเกลาก็ตกบ่าย เธอจัดสำหรับอาหารเที่ยงให้เขาแล้ว ก็เงินที่เขาให้ไปนั่นแหละ พอใกล้เที่ยงเธอก็อุ่นอาหารให้เขาแล้ววางทิ้งให้บนโต๊ะ ตัวเองกะจะทำให้เสร็จแบบรวบตึง แล้วก็ฟิ้วกลับห้องตัวเอง ไม่อยากจะอยู่โอ้เอ้นานนัก มันใจคอไม่ดี​เอาผ้าม่านลงมาได้หมด ก็หอบแฮ่ก จัดการเอามันลงไปชั้นล่างไปจ้างซัก เสร็จแล้วก็ขึ้นกลับมายังห้องของเขา เจ้าของห้องยังคง

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   13

    เอลล่าแทบจะตื่นไม่ไหว...​เมื่อคืนนี้​แอร๊...​ร่างกายเบาโหวงสบายหวิว อารมณ์ปลอดโปร่งโล่งอย่างไม่เคยเป็น แต่ก็ปวดหนึบนิดๆ หน่อยๆ ตรงบางที่...แถมตรงบ่า ซอกคอยังมีร่องรอยบางอย่างทิ้งไว้ด้วย​ตอนแรกเธอไม่เห็นหรอก เพราะมัวแต่เหม่อ อาบน้ำแต่งตัวแบบอัตโนมัติ คว้าเอาเสื้อมาสวมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใส่ผิดด้าน แถมทันแค่ปิดสติ๊กเกอร์ปิดจุกไร้บราใส่เสื้อทับไปเลย กางเกงก็กลับหน้ากลับหลัง ต้นเหตุเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจากใครบางคน ทำให้ลนลาน รีบและตื่นเต้นจนใส่ผิดใส่ถูกอะ​“เดี๋ยวจะไปรับมาทำงาน ตื่นหรือยังครับ”​“ตะ ตื่น หืม ใครอะคะ”งัวเงียมารับสาย เสียงคุ้นๆ บอกไม่ถูก ทางนั้นเงียบไปนิด ก่อนจะตอบมาเสียงนิ่งปนดุ ​“ผมไง อินทร์ เจ้านายคุณครับ”​“ว้าย...”​“ให้เวลาสิบนาทีเดี๋ยวไปรับที่ห้อง”​แล้วเขาก็วางสายลง ทิ้งให้เอลล่าลนลานเลิ่กลั่ก จนอยู่ในสภาพที่เปิดประตูห้องนอนออกมาแล้วติ่งตี๋ที่กำลังนอนกลิ้งดูซีรีส์ตรงโซฟา ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองเพื่อนอย่างแปลกใจ​“นังเอล...”​ยังไม่ทันจะพูดอะไรกัน เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัว พอประตูเปิดออกแง้มๆ เพื่อนเธอก็หายไปเลยแวบ เหมือนกับว่าใครมาจกตัวไปอย่างนั้น​ติ

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   12

    เมื่อตกอยู่ในอ้อมแขนเขา และรับรู้ลิ้มรสจูบเขา แบบมีสติเต็มร้อย​พบว่ามันทำให้เธอเมา ยิ่งกว่าเหล้าที่กำลังดื่มเสียอีก ​เขาบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อน แทรกปลายลิ้นเข้ามาลิ้มลองรสชาติในปากเธอ โอ...จูบของเขาราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป เล่นเอาเอลล่าถึงกับหอบหายใจ แค่จูบเดียว​จูบเขาแค่จูบเดียว ก็ได้ความรู้สึกเร่าร้อนเสียยิ่งกว่าจูบใดๆ ที่เธอเคยได้รับมาเสียอีก​เขาทำเหมือนจะกินเธอด้วยจูบเดียว ​ร่างของเธออ่อนระทวยเข้าหากายของเขา มองภายนอกด้วยตาดูเหมือนเขาจะตัวบางไม่หนามาก และผอม แต่พอเขากอดเธอไว้แบบนี้ ก็พบว่าความเพรียวผอมนั้นคือแค่หลอกตา จริงๆ แล้วเขาแน่นและแกร่งไปทั้งตัว​เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน จูบนั้นเผาไหม้ หลอมละลายเธอให้ลืมหลงตน อ้าปากรับจูบจากเขาและพลิกพลิ้วจูบตอบเขา พบว่าการที่เธอและเขาดูดดื่มกันและกัน มันยิ่งเพิ่มความรู้สึก ให้มันยิ่งซ่านเสียวมากยิ่งขึ้น​ราวกับผีเสื้อนับพันกำลังบินกระพือในท้องเธอ ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมดเพราะไฟปรารถนา มือของเขาเลื่อนลูบมาตามสัดส่วนสะพรึงใจชายของเธอ น้องเต็มไม้เต็มมือ น่าจูบน่ากินไปหมดทั้งตัว​เขาช้อนอุ้มเธอขึ้นทั้งที่ยังไม่ถอนจูบ ริมฝีปากของทั้งสองคนไม่

  • เตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ   11

    ​“หูย...โปเตโต้คอนเนอร์”เธอร้องอุทานเมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องกลับมาพร้อมกับอะไร ก่อนจะระงับอาการตื่นเต้นกับของกินตรงหน้า เขาหายไปเกือบชั่วโมงแล้วก็กลับมาพร้อมกับของสารพัดนานา ทั้งเครื่องดื่มและของกินเล่น​“ชอบไอ้นี่ด้วยหรือ” เขาชูกล่องให้เธอดู เอลล่าย่นจมูกน้อยๆ แล้วพยักหน้า ตอนนี้เขาและเธอนั่งกับบนพรมนุ่มนิ่มสีเทา มีผ้ายางบุโฟมนุ่มนิ่มปูทับไว้อีกชั้นหนึ่ง เพื่อกันเปื้อนพรม ก่อนจะวางจานอาหารและแก้วเครื่องดื่มไว้บนนั้น​“ก็มันอร่อยดี เป็นของแพงไม่กี่อย่าง ที่ฉัน เอ๊ย หนูซื้อกินอะ”​“หืม?”เขานั่งตรงข้ามกับเธอ แล้วเปิดขวดโชจูรสองุ่นส่งให้เธอ เอลล่ารับมันแล้วมองอย่างลังเล จะดื่มหรือไม่ดื่มดีหว่าเรา​“เธอก็ดูไม่ได้จนอะไรนี่นา ยอดไลค์ ยอดติดตามมหาศาล แล้วเธอก็ขายของดีมากไม่ใช่หรือ ของนี่ก็ไม่ได้แพงมากขนาดนั้น”​“เสียดายตังค์ จะกินแต่ล่ะที จ่ายแบงค์พันงี้ มันก็เสียดายอะ ไม่รู้สิ คุณไม่เข้าใจหรอก ก็คุณมีเงินนี่นา”เธอว่า เขาหัวเราะ แล้วก็เปิดขวดของตัวเองบ้าง เลือกโชจูเหมือนเธอ เหล้าเกาหลีผสมน้ำผลไม้หวานกินง่าย แล้วก็เมาแบบไม่รู้ตัวเสียด้วย​“ฉันไม่ได้เลือกที่จะรวยนี่นา แต่มันเกิดมางี้เอง ทำไ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status