ตะลึง

หลุยส์หยิบมือถือแล้วชูขึ้นจนสุดแขน แล้วถ่ายรูปตัวเองกับป้ายหน้าร้าน พลางพ่นลมหายใจแรง ๆ

‘ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารธรรมดาอย่างที่คนเห็น เบื้องหน้าอาจเป็นร้านอาหารธรรมดาทั่วไป แต่ข้างในมีอะไรที่มากกว่านั้น’

เขาก็เขินคนที่เดินไปเดินมาเหมือนกัน และไม่ทันที่หลุยส์จะได้ตั้งตัว มีมือน้อย ๆ ของสาวร่างอวบผิวคล้ำจับยึดประสานมือกับหลุยส์เอาไว้แน่น

“ไฮ สวัสดีค่ะ เชิญข้างในดีกว่านะคะ” พนักงานสาวสวยรีบเดินออกมาต้อนรับ พร้อมกับเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ

หนุ่มหล่อลูกครึ่งหน้าตาสะดุดผู้คนขนาดนี้ เดินมาคนเดียว จะปล่อยให้หลุดรอดไปได้อย่างไร แล้วยังจะมาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่หน้าร้านอีก

สาวคนนั้นรีบเรียกเพื่อนสาวสวยให้ออกมาต้อนรับ สาวน้อยสาวใหญ่พากันกรี๊ดกร๊าดกระตู้วู้ แล้วแย่งกันพูด

“ยูมาคนเดียวหรือคะ”

“ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาทานอาหารแน่นอน”

“สนใจน้อง ๆ คนไหนไหมคะ” ยิ้มหวาน ก่อนจะจับหมับไปที่เป้ากางเกงของหลุยส์

“อุ้ย ใหญ่แก”

สาว ๆ ก็พากันเฮ

“มาค่ะ มาถ่ายรูปด้วยกัน” พวกนางไม่มีความอายหลงเหลืออยู่แล้ว ต้องการทำทุกอย่างให้คนที่เป็นลูกค้าประทับใจเท่านั้น

“ชีส” ส่งเสียง และพากันยิ้มให้กับกล้อง

หลุยส์เองก็กดชัตเตอร์รัว ๆ ตอนนี้เขาได้รูปที่จะส่งไปให้กับอีริกแล้ว

แต่แล้วหลุยส์ก็ต้องหยุดมองไปยังกลุ่มหญิงสาวห้าหกคนที่ยืนมองมาทางเขาอยู่อีกฝั่ง แต่ก็ร้านเดียวกันนี่ละ ทุกคนดูสวยและงดงามตามที่ต่างประเคนตกแต่ง

แต่ที่สะดุดตาเขามากที่สุด คือสาวน้อยที่แต่งหน้าแต่งตัวเกินวัยคนนั้น หล่อนเดินชนเขาเมื่อวานที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ร้องไห้น้ำตานอง แล้วรีบหนีไป

‘เธอคนนั้น’ เขาจำเธอได้ มือของหลุยส์ถูกยกแล้วชี้ไปยังหยาดฝน

“คนนั้นหรือคะ อ้อ... ได้สิ ได้เลย ได้ค่ะ เชิญคุณทางด้านนี้เลยค่ะ” ในสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ ไม่ว่าลูกค้าจะเลือกคนไหน ก็ต้องยอม เพราะเพื่อพยุงให้ทุกคนมีกินมีใช้

พนักงานสาวสวยพาเขาเดินออกไปทางหลังร้าน ตรงขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของร้าน ซึ่งจัดเอาไว้แบบห้องวีไอพีอยู่หลายห้อง

“อีกสักครู่จะพาน้องคนนั้นมาส่งนะคะ” พูดจบก็ยื่นเมนูอาหารให้ด้วย

“อยากกิน อยากดื่มอะไร ก็สั่งได้เลยนะคะ” พนักงานสาวคนนั้นรีบหมุนตัวออกไป

มีพนักงานเสิร์ฟที่เป็นเด็กผู้ชายตุ้งติ้งแต่งตัวเป็นบริกรเดินเข้ามาพร้อมกับกระดาษที่พร้อมจดรายละเอียดทุกอย่าง

หลุยส์ก้มหน้าก้มตาเลือกอาหาร แล้วเขาก็เลือกเป็นของกินเล่น เสียงเพลงที่บรรเลงดังขึ้นดันเป็นเพลงโยกหัวเป็นเพลงที่หลุยส์ชอบเสียด้วย เขาจึงเรียกบริกร เพื่อสั่งเบียร์เย็น ๆ

บริกรหนุ่มรับออร์เดอร์ แล้วรีบออกไป บนจอโทรทัศน์ที่ติดอยู่ข้างฝา มีการเต้นโชว์คาดเดาว่าจะเป็นพนักงานในร้าน พวกหล่อนใส่เสื้อผ้าน้อย ชิ้นกำลังรูดลำตัวแนบไปกับท่อนเสาที่ทำมาจากอะลูมิเนียม

เบียร์เย็น ๆ และของว่างถูกนำมาเสิร์ฟ พนักงานเสิร์ฟเดินออกไป หลุยส์มองตามคอแทบเคล็ด ใจเต้นแบบจังหวะแปลกเมื่อคิดว่าจะได้เจอเธอคนเมื่อคืน

‘ทำไมเธอทำงานแบบนี้ แล้วเธอทำเพื่ออะไร’

ที่หน้าร้าน

“ฝน” วาว่าเดินมาเรียกเธอ

“ค่ะ” หยาดฝนรีบเดินเข้าไปหา วาว่ารีบก้มลงมากระซิบ

“แขกคนเมื่อกี้ เขาจะเอาฝนไปนั่งดริงก์ด้วย ทำตัวให้น่ารัก อย่าลืมออดอ้อน แล้วก็ทำอย่างไรก็ได้ให้เขาออฟฝนออกไปข้างนอกรู้ไหม ถ้าอยากได้เงินเยอะ ๆ เธอก็ต้องทำให้ได้ พยายามน่ะ”

หยาดฝนพยักหน้า เดินตามวาว่าไปด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยมั่นใจนัก ในหัวใจก็ยังหวาดหวั่น

นี่คือครั้งแรกของเธอน่ะ เธอต้องทำใจแค่ไหน และต้องทำท่าทางให้เหมือนคนเจนจัดรอบเยอะ ทั้งที่เกิดมาในชีวิต เธอยังไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนเลย

ด้วยกฎของร้านที่จะไม่รับเด็กซิงเข้าทำงาน เธอได้เข้าไปท่องเว็บฯ และอ่านแบบทฤษฎีมาอย่างแน่น ก่อนเริ่มงานก็จริง แต่หยาดฝนไม่มั่นใจ

ก๊อก ก๊อก

“เฮลโหล พาน้องเรนนี่มาส่งค่ะ” วาว่าจีบปากจีบคอ ดันหลังของหยาดฝนให้เข้าไปด้านใน

“น้องชื่อเรนนี่ จะมาดูแลและบริการคุณค่ะ”

หลุยส์มองเธอด้วยความตะลึง เมื่อวานตอนที่เห็นหน้านั้นก็ยังเป็นแค่การเฉียดและผ่านไป เขายังคิดว่าเธอน่าจะเป็นคนสวย

แต่เมื่อหญิงสาวอยู่ตรงหน้า เขากลับคิดว่า เธอเป็นคนสวยมาก

“คุณชื่ออะไรคะ” วาว่าถามต่อ

“หลุยส์”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” พูดจบ วาว่ากลับจับมือหยาดฝนส่งไปให้หลุยส์จับ แล้วผลักหลังเธอเบา ๆ ให้นั่งลงไป

ร่างเล็กที่ไม่ได้ตั้งตัว ถึงกลับเซ โชคดีที่หลุยส์รับร่างของเธอเอาไว้ได้ ตอนนี้หยาดฝนอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว

วาว่ายกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะ

“ขอให้มีความสุขด้วยกันทั้งคู่นะคะ” แล้วรีบออกไป ก่อนจะปิดประตูให้

หยาดฝนใจสั่น ตัวสั่น แต่ก็พยายามประคับประคองและสั่งตัวเองไม่ให้เกิดอาการอย่างนั้น

“ขอโทษนะคะ”

“ไม่เป็นไร” หลุยส์ยิ้มให้ เธอดันตัวเองออกห่าง