เข้าพระเข้านาง

หยาดฝนหันไปเห็นแก้วเบียร์ของเขาว่างเปล่า เธอก็รีบรินให้ แล้วยกแก้วยื่นให้เขา

หลุยส์รับมันมาถือ จ้องมองใบหน้าที่เยาว์วัย แต่ฉาบไปด้วยสีจากเครื่องสำอาง

“มีใครบอกคุณว่า คุณสวยหากว่าคุณแต่งหน้าแบบนี้”

เขาถามเธอช้า ๆ เป็นภาษาอังกฤษ ทั้งที่หลุยส์พูดไทยได้ เพราะว่าคุณแม่เขาเป็นคนไทย แต่เขาเลือกที่จะพูดภาษาอังกฤษกับเธอ เขาอยากให้ทุกคนที่นี่เชื่อว่าเขาเป็นฝรั่งหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

หยาดฝนยกมือขึ้นลูบแก้มอย่างเขิน ๆ เธอเห็นตัวเองในกระจกแล้วยังว่ามันแจ๋นแปร๋นไป เขาก็ต้องเห็นแบบเดียวกัน

“พี่วาว่าค่ะ” เธอตอบเป็นภาษาอังกฤษ ในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาเดียวที่หยาดฝนสอบได้คะแนนเต็ม เธอชอบมาก เพราะคิดว่าสักวันเธอต้องได้ใช้ และเธอก็ได้ใช้มันจริง ๆ

“คนไหน”

“คนที่เพิ่งออกไปจากห้องเมื่อกี้น่ะค่ะ”

“อ๋อเหรอ” หลุยส์ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม โดยที่มีร่างกายอรชรของหยาดฝนคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ เขายิ้มอย่างพอใจ เมื่อเธอหยิบเอาถั่วป้อนให้กับเขา หลุยส์อ้าปากรับเอา ก่อนจะแกล้งงับปลายนิ้วของเธอด้วย หญิงสาวทำเขิน

แต่แท้ที่จริงแล้ว หยาดฝนใจเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาข้างนอกอยู่แล้ว ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดเขา ผู้ชายคนนี้โคตรหล่อ และโคตรเท่ อย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายต้องเที่ยวและหาเศษหาเลยกับผู้หญิง แต่เขาก็ไม่ผิดนี่ เพราะเขาเสียเงินมาซื้อบริการไม่ได้ขอกันฟรี ๆ

แก้วเบียร์ที่ถูกยกมาจรดริมฝีปากของหลุยส์ทำให้เขาหันไปมองหน้าเธอ มือที่ถือแก้วสั่นเทา จนคนตัวโตจับอาการได้ หลุยส์จับแก้วในมือของเธอแล้วถือเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นดื่มกินจนหมด

‘บ้าจริง ขืนพี่แกดื่มเข้าไปมึก ๆ แบบนี้ คงมีหวังเมา’ เด็กสาวคิด

หลุยส์วางแก้วลง แล้วหันมาจับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง “มือของเรนนี่เล็กมากนะ ทำไมถึงชอบทำงานแบบนี้”

เมื่อถูกถามแบบนี้ หยาดฝนถึงกับหน้าชา ไปไม่เป็น ทั้งที่เตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่คำถามมันน่าหัวเสีย เขาไม่น่าจะชวนคุยแบบนี้ หยาดฝนถึงกับไม่รู้จะตอบคำถามเขาได้อย่างไร คำพูดของวาว่าดังก้องเข้ามาในหู ให้เธอชวนเขาออกไปนอนข้างนอก

“ถ้าเลือกได้เรนนี่ก็ไม่อยากจะทำงานแบบนี้หรอกค่ะ แต่มันไม่มีทางเลือก” น้ำเสียงที่ตอบทั้งสั่นและแปร่ง ๆ เหมือนเจ้าตัวระงับความอึดอัดเอาไว้เต็มที่

หลุยส์ใช้ฝ่ามือของเขาลูบหลัง แล้วดึงเธอมากอด ในแวบนั้น มันช่างสร้างความอบอุ่นในหัวใจให้กับเรนนี่ได้อย่างประหลาด เธอไม่ได้รับอ้อมกอดที่แสนอ่อนโยนแบบนี้มานานมาก นานจนจำไม่ได้ว่าการกอดสามารถเยียวยาได้ทุกอย่าง

“คุณหลุยส์คะ คุณอยากนอนกับเรนนี่ไหม” สาวน้อยเอ่ยปากทั้งที่ก้มหน้าลงไปกับซอกอกของเขา

“หื้อ นอนแบบไหน” น้ำเสียงของเขาทั้งนุ่มและอ่อนโยนกระซิบอยู่ที่ข้างหู

“Make Love” คำอธิบายสั้น แต่กินความหมายเยอะ หลุยส์ยกนิ้วขึ้นมาจับปลายคางของเรนนี่ให้ยกหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ชายหนุ่มหยิบทิชชูที่อยู่ใกล้มือแล้วเช็ดลิปสติกสีแปร๋นนั้นออกไปจากริมฝีปากของเธอจนหมด

ตอนที่เขาชิดใบหน้าเข้ามาหา และก้มต่ำมาใกล้เรื่อย ๆ สาวน้อยถึงกับหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรงเหมือนเสียงระเบิดเวลา แม้ในห้องนั้นจะมีเสียงดังของเพลงกระหึ่ม แต่หยาดฝนยังได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง

ริมฝีปากของหลุยส์ประทับลงมาประกบแน่น แล้วเขาก็บดคลึง ก่อนที่จะใช้นิ้วบีบปลายคางของเธอนิด ๆ เป็นสัญญาณให้สาวน้อยเปิดริมฝีปาก หยาดฝนจำต้องทำตาม

ปลายลิ้นเรียวของหลุยส์สอดแทรกเข้ามา แล้วจูบแรกที่ดึงดูดและชวนเคลิ้มก็ทำให้หยาดฝนหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง มันเหมือนกลุ่มผีเสื้อนับร้อยตัววนเวียนกันอยู่ในช่องท้องของเธอ

‘หวานจัง’ จุมพิตที่แสนอร่อย รสหวานลิ้น ยิ่งเขาส่งปลายลิ้นเรียวเข้ามาพันเกี่ยว เธอก็แทบสิ้นเรี่ยวแรง หยาดฝนรับรู้ได้ถึงปลายมือที่รุกรานครอบคลุมสองเต้า เขาล้วงเข้าไปในด้านในเสื้อชั้นในตัวบาง จนมือหยาบ ๆ สาก ๆ ของหลุยส์ได้สัมผัสเนื้อหนังที่อ่อนยวบ

ร่างของหยาดฝนถูกเขาผลักลงไปนอนที่บนโซฟา โดยมีร่างหนาของหลุยส์ทาบทับลงไป ริมฝีปากของเขายังคงประกบดูดดุนริมฝีปากของเธอไม่ห่าง

‘โอ้... พระเจ้า สาวน้อยคนนี้ เธอช่างน่ารัก’

หลุยส์แทบอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ฝ่ามือของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่หน้าอกหน้าใจ กลับลูบไล้ไปทั่วร่างกาย หยาดฝนรู้สึกเหมือนคนเป็นไข้ ตัวร้อน และอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปเสียหมด ผู้ชายคนนี้กำลังทำให้ร่างกายของเธอหลอมเป็นไฟ

“หยุดเถอะค่ะ พอเถอะค่ะ คุณหลุยส์” เธอเอ่ยปากบอกเขาหลังจากที่ริมฝีปากของเธอหลุดมาจากเขา

ความเป็นชายชาตรีในตัวของหลุยส์ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ หลุยส์อาจจะเป็นคนประหลาด หากว่าเขาไม่พึงใจ ความเป็นชายของหลุยส์ก็จะเก็บซ่อน เหมือนกรณีของเขากับโซเฟีย แต่กับเด็กสาวคนนี้ไม่ใช่ เธอน่ารัก และก็น่ากิน

หลุยส์ผละจากตัวของหยาดฝนทันที เขาก้มหน้าลงมากระซิบบอกเธอ “เราสองคนจะไปต่อกันข้างนอก”

ใบหน้าของสาวน้อยที่ถูกทาบรัชออนจนแดงปกปิดความอุณหภูมิที่ร้อนฉ่าของเธอที่ปะทุขึ้นมาได้ หยาดฝนพยักหน้า แล้วรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่

หลุยส์ลุกขึ้น แล้วเดินไปเปิดประตู มีบริกรยืนอยู่บริเวณนั้น หลุยส์ส่งเสียงเจรจาในสิ่งที่เขาต้องการ แล้วก็จ่ายเงิน