로그인공유
รักแม่ไหม?
게시일:
2026-10-10 10:39:41“แต่ผมจะบอกคุณให้รู้นะ คุณตรงข้ามกับผมเลย ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้เจอคุณกับลูก” เขาหยอดคำหวาน และพยายามจะจับมือของเธอ หยาดฝนชักมือของเธอลงไปใต้โต๊ะ
“คุณพ่อครับ คุณพ่อรักคุณแม่แล้วหรือครับ”
คำถามของลูกชายทำให้ทั้งสองตกใจ หันมามองหน้ากัน แล้วหลุยส์ก็พูดขึ้น
“พ่อรักแม่ของลูกไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่อาเธอร์ต่างหากที่ต้องถามแม่ว่า แม่น่ะรักพ่อหรือเปล่า”
น้องหันไปหาคุณแม่ในทันที
“คุณแม่รักคุณพ่อหรือยังครับ”
เด็กน้อยช่างไม่รู้อะไรเลย คนจะรักกันได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร คนเป็นแม่ที่ได้ยินถึงกับหน้าออกสีแดง
“กินข้าวไปเถอะเธอร์” คนเป็นแม่เรียกชื่อลูกสั้น ๆ
เด็กชายก็หันมายิ้มกับพ่อ ยกมือขึ้นป้องปาก
“แม่อารมณ์บ่จอยแล้วครับ”
“จริงหรือ เธอร์รู้ได้ยังไง”
“อ๋อ... เวลาแม่อารมณ์ดี แม่ก็จะเรียกว่า อาเธอร์ อาเธอร์ครับ แต่ถ้าแม่อารมณ์เสียนะครับ แม่ก็จะเรียก เธอร์สั้น ๆ แบบนี้” พร้อมกับออกเสียงเลียนแบบเสียงของแม่
หลุยส์หัวเราะออกมาเสียงดัง
แต่หยาดฝนทำเป็นไม่สนใจ เลือกที่จะกินข้าวไปอย่างเงียบเชียบแทน มื้อนี้เธอกินแทบจะไม่ลง มันตื้ออยู่ในลำคอ มันตื้นตันอยู่ในหัวใจ
อาเธอร์ยังคงส่งเสียงถามพ่อเจื้อยแจ้ว
“คุณพ่อครับ เธอร์เห็นคุณพ่อมีทีวีจอใหญ่ยักษ์ด้วย” ทำไม้ทำมือกางออก
“มันเล่นเกม แล้วก็ดูหนังฟังเพลงได้ด้วยนะ”
“จริงหรือครับ”
“จริงสิ”
“ถ้าเธอร์อิ่มเสร็จแล้ว พ่อเปิดหนังการ์ตูนให้เธอร์ดูด้วยได้ไหมครับ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ อยากจะดูเรื่องอะไร พ่อเปิดให้ดูเลย”
“คุณแม่ครับ คุณแม่ต้องดูกับเธอร์นะครับ เพราะคุณแม่เคยสัญญากับเธอร์แล้วว่า คุณแม่จะดูหนังในวันหยุดกับเธอร์”
“เรากลับไปดูที่บ้านกันดีกว่าลูก” หยาดฝนกลัวเหลือเกิน สิ่งที่หลุยส์ทำกำลังเป็นการสปอยลูก
“ที่บ้านคุณตา จอทีวีเล็กนิดเดียว เล็กแค่นี้ ถ้าคุณแม่ได้เห็นจอทีวีของคุณพ่อ คุณแม่ต้องร้อง โอ้โห... ใหญ่จัง”
“ของพ่อที่มี อะไร ๆ ก็ใหญ่” เขามองหน้าของหยาดฝนด้วยดวงตากรุ้มกริ่ม ในตอนที่มีอะไรกัน เธอก็ร้องบอกหลุยส์ว่า ไอ้นั่นของเขาใหญ่
“เธอร์อิ่มแล้วครับ เร็วเข้าครับ คุณพ่อ คุณแม่ เธอร์อยากดูหนังการ์ตูนแล้ว” เด็กชายวางน่องไก่ที่เหลือแต่กระดูกลงไปในจาน รับน้ำมาจากมือของพี่แต้ว แล้วดื่ม ก่อนจะลุกขึ้น
“คุณพ่อครับ ไปดูหนังกัน”
“อาเธอร์ครับ ให้พ่อกินอิ่มก่อนได้ไหม”
เด็กชายทำหน้าเซ็ง
“พี่แต้วช่วยไปเปิดให้น้องหน่อย”
“ได้ค่ะคุณหลุยส์”
“เย่...” ร้องออกมาแบบดีใจ
“ไปค่ะน้องอาเธอร์ ไปกับป้า เดี๋ยวป้าจัดการเอง”
“ป้าแต้วเปิดเป็นด้วยเหรอครับ”
“เป็นสิ เดี๋ยวป้าจะสอนให้อาเธอร์ด้วยนะครับ”
“ขอบคุณครับ”
ลูกน้อยหายเข้าไปในบ้านกับแต้ว ชายหนุ่มจึงหันมาหาหยาดฝน เธอรวบช้อนไปอีกคน ข้าวในจานของหญิงสาวยังพร่องไปนิดเดียว
“ทำไมกินน้อยจัง”
“ฉันยังไม่หิวนี่นา”
“ไม่หิวก็ต้องกิน เพราะถึงเวลาแล้ว เอ... หรือว่า เพราะเห็นหน้าผม คุณจึงกินอะไรไม่ลง”
เขายอกย้อนเพราะเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของเธอนัก
“ใช่ นั่นก็เป็นอีกเหตุผลนึง”
“ของกิน มันคงไม่อร่อยเหมือนกับกินกับผู้ชายคนเมื่อวานน่ะสิ” เขาว่ากระแทกด้วยความน้อยใจ
“ทำไมคุณพูดแบบนี้คะ คุณกำลังดูถูกฉันอยู่นะคะ”
“แล้วคุณจะช่วยทำหน้ากินให้มันอร่อยเหมือนกับกินกับคนอื่นไม่ได้รึยังไง” หลุยส์พานชวนทะเลาะ
หยาดฝน เธอจะบอกหรือว่าอย่างไรดีว่า ที่เธอกินไม่ลงเพราะเธอตื้นตัน
หญิงสาวไม่พูดไม่จา รีบยกน้ำองุ่นขึ้นมาดื่ม
หลุยส์ถอนหายใจเสียงดัง เขาหงุดหงิดที่ไม่ได้ดังใจ เขาต้องปรับตัวมากเหมือนกัน หากว่า ทั้งแม่และลูกมาอยู่ด้วย หนุ่มโสดได้คิด
“เอาเถอะ ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ” เขายกกาแฟขึ้นมาซด ก่อนจะลุกขึ้นยืน พร้อมกับจับมือของหยาดฝน ฉุดให้ลุกแล้วเดินไปด้วยกัน
“คุณจะเอาลูกมาอ้าง ทำตัวน่าสงสาร ไม่ได้หรอกนะคะ”
หยาดฝนกำลังหัวปั่น เพราะกลัวเหลือเกินว่าหลุยส์จะแย่งลูกไป เห็นแล้วว่า เขาทำคะแนนยกใหญ่ แล้วได้คะแนนไปจากอาเธอร์เยอะพอสมควร ถ้าคะแนนเต็มร้อย ตอนนี้หลุยส์น่าจะได้ไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์
“ผมจะทำแบบนั้นไปทำไม”
“เพื่อจะให้ลูกอยู่กับคุณไงคะ อีกอย่าง คุณอย่าเอาของอะไรมาล่อลูกด้วย ไม่ว่าจะเป็นของเล่น หรืออะไรก็ตาม”
“เรนนี่ ทำไมคุณคิดกับผมแบบนั้นด้วย”
“คุณก็เคยซื้อเพื่อจะนอนกับฉันด้วยเงิน” ตอกย้ำความต้อยต่ำของตัวเอง
หญิงสาวยกหน้าขึ้นมองเขา แต่ก็พูดไม่ออกมา เมื่อเห็นสายตาของหลุยส์ เขาดูเสียใจที่ได้ยินคำพูดแบบนี้
ทั้งคู่หยุดยืน ไม่ก้าวต่อ หลุยส์บีบมือลงน้ำหนักไปยังมือน้อย ๆ ที่อยู่ในอุ้งมือจนเธอรู้สึกเจ็บ หยาดฝนบิดหมุนมือตัวเอง แต่หลุยส์เขาก็ไม่ยอมปล่อย
“ก็คุณโกหกฉัน”
“ผมโกหกคุณเรื่องอะไร”
최신 챕터
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง ยิ้มยวน
“มันเป็นเสียงสะท้อนนะลูก เวลาที่เราตะโกน แล้วเสียงของเราเดินทางไปกระทบกับสิ่งที่ขวางกั้นอยู่ ทำให้มันสะท้อนกลับมาน่ะ”“จริงหรือครับ มันดีจัง พ่อลองตะโกนสิ”หลุยส์รีบทำตาม “ผมรักคุณเรนนี่ รักมาก ๆ รักมากถึงมากที่สุด อยากให้คุณได้ยินคำนี้มาตลอดเวลาที่ผมรอคอย ยกโทษให้ผมได้ไหมครับ อยู่กับผมได้ไหมครับ”ตาของเขามองไปที่หญิงสาวด้วยความเว้าวอนมือน้อยของน้องอาเธอร์หันไปจับใบหน้าของแม่“แม่จ๋า แม่ตอบพ่อสิครับ ผมอยากอยู่กับพ่อ แล้วแม่อยากอยู่กับพ่อไหม” เด็กชายบอกความในใจของเขาไปกับแม่ สายตามองแม่ด้วยความหวังหยาดฝนถึงกับหลั่งน้ำตา ภาพพ่ออุ้มลูกชายตรงหน้ามันช่างประทับใจ ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ๆ ขยับอ้าปาก ก่อนจะส่ายหน้าระรัวหลุยส์ดึงตัวของเธอเข้ามากอด แล้วเขาก็น้ำตาไหล“อย่าปฏิเสธเลยนะ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด”หยาดฝนร้องไห้ฮือ ๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยมีเด็กชายอาเธอร์คอยลูบหลังคุณแม่ปลอบประโลม“แม่จ๋า แม่อย่าร้องเลยนะครับ เธอร์ไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้เลย” เด็กน้อยทำเสียงสั่นผู้เป็นแม่สบตากับลูกชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับหลุยส์ทั้งม่านน้ำตา เขาจับปลายทางของเธอขึ้น
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง อยากบอกคำว่ารักให้เธอได้ยิน
“เรนนี่ คุณช่วยหยิบจับอะไรออกมา แล้วช่วยเอาใส่เข้าไปในปากของคุณด้วย” เขาเล่นลิ้น พลางก้มลงมาหอมแก้มเธอฟอด...ฟอด... จุ๊บแรกของพ่อ จุ๊บที่สองของลูก“อาเธอร์ไปกับพ่อ เราจะไปเอาม้ากัน”“เย่...” กระโดดแบบดีอกดีใจ“แล้วขี่ขึ้นมาหาแม่ใช่ไหมครับ”“ใช่ เรนนี่จ๋า รอเราสองคนอยู่ที่นี่นะครับ”“อือ...” คุณแม่พยักหน้า มองพ่อที่อุ้มลูกชายกลับไปที่รถ แล้วขับลงเนินไปยังคอกม้า ที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เห็นหยาดฝนหยิบมือถือของหลุยส์ขึ้นมา เธอแปลกใจที่เขาไม่ได้ล็อกหน้าจอ เห็นหลุยส์ใช้รูปของอาเธอร์เป็นภาพพักหน้าจอแล้ว เธอเปิดเข้าไปด้านใน หยาดฝนได้เห็นรูปของตัวเองที่หลุยส์ได้แอบถ่ายเอาไว้ตอนที่เธอหลับ“อะไรของเขาเนี่ย” อดที่จะอมยิ้มไม่ได้หยาดฝนยกหน้าขึ้นมา เห็นหลุยส์กำลังควบม้าสีดำตัวทะมึน โดยมีอาเธอร์นั่งอยู่ด้านหน้า หญิงสาวยกมือถือขึ้นมาพร้อมกับเปิดกล้องถ่ายรูปสองพ่อลูกเอาไว้“แม่ครับ สนุกมากครับ”อาเธอร์ตะโกนออกมาตอนที่วิ่งผ่านตรงที่แม่ฝนนั่งอยู่ น้ำตาของแม่ค่อย ๆ ไหล นี่มันสวรรค์ชัด ๆ เป็นความโชคดีของเธอกับลูกใช่ไหมหลุยส์พาอาเธอร์ขี่ม้าวิ่งไปชมรอบ ๆ สวนองุ่นของเขา แล้วกลับมาทางที่หยาดฝนนั่งอยู่ เมื่อเห็
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง เลศนัย
บ่ายคล้อยของวันนั้นจุ๊บ... หลุยส์จุมพิตลงไปที่กลางหน้าผากของหยาดฝน“ที่รัก” เขากระซิบบอกเธอเบา ๆ หญิงสาวลืมตาขึ้นมามอง“จะบ่ายสามโมงแล้วนะ คุณหลับไปจนเลยเวลาอาหารเที่ยงมาแล้วด้วย แล้วตอนนี้ ผมจะพาอาเธอร์ไปขี่ม้าเล่น และผมอยากจะให้คุณไปกับพวกเราด้วย”หยาดฝนคิดว่าเธอฝันไป ใบหน้าของหลุยส์อยู่ใกล้แค่เอื้อม หญิงสาวยกมือขึ้นมาแตะ ก่อนจะพูด“คุณกลับมาแล้วหรือคะ คุณจะมาอยู่กับฝนกับลูกใช่ไหม” หยาดฝนคิดว่าตัวเองฝันไป“ใช่” หลุยส์ตอบพร้อมกับจับมือของเธอแนบไปที่แก้มของเขา ปลายคางสาก ๆ และหนวดเคราของหลุยส์ที่เริ่มยาวออกมาทิ่มลงไปบนหลังมือของเธอหยาดฝนจึงสะดุ้ง แล้วเธอก็จำได้ทุกอย่างว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง“คุณ”“ก็ใช่ไง ผมเอง” เขายิ้ม พร้อมกับใช้มือช้อนศีรษะของเธอขึ้น ปลุกเธอให้นั่ง“ไปล้างหน้าล้างตาสิ ผมให้แต้วจัดปิกนิกให้ด้วย เราจะไปนั่งเล่นที่บนเขานู้นกัน” พูดพร้อมกับชี้ให้เธอดูออกไปที่นอกหน้าต่างหยาดฝนพ่นลมหายใจออกมา ขยับตัวเองอย่างช้า ๆ ร่องรอยที่หลุยส์ประทับความรักลงบนตัวเธอเมื่อเช้าสร้างความระบมให้กับเธอเช่นเดียวกัน“เป็นอะไร ขยับตัวช้าจัง”เธอมองค้อนเขา“อ๋อ... รู้แล้ว” ยิ้มมีเลศนัย“วันห
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง เรนนี่อย่าดื้อ
“ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน คุณพูดภาษาอังกฤษกับฉัน ทั้งที่คุณพูดภาษาไทยได้ชัดเป๊ะ” เธอตั้งท่าหาเรื่อง หยาดฝนคิดว่าเขากลับไปฝรั่งเศสแล้ว ในชีวิตนี้ เธอกับลูกจะไม่มีวันได้เจอกับเขาอีก“ผมขอโทษคุณแล้วกัน”“คุณตั้งใจโกหก”“โอเค ผมขอโทษแล้วไง”“ก็มันเป็นเรื่องโกหกเรื่องแรกของคุณค่ะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ควรเชื่อใจใครทั้งนั้น และฉันไม่ควรจะเชื่อ หรือไว้ใจคุณอีก”“เรนนี่คุณจะเอาประสบการณ์ในชีวิตแย่ ๆ ที่คุณเจอมา มาวัดกับนิสัยใจคอของผมไม่ได้นะ” เขาบีบมือของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม หลุยส์รู้สึกเจ็บในหัวใจ“คุณไม่รู้หรอกว่า ผมผ่านอะไรมาบ้างในช่วงที่ผ่านมา ตอนที่ผมยังหาคุณไม่เจอ”“คุณก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง ตอนที่ไม่มีคุณ” เธอโต้เขากลับ“คุณจะไม่ให้โอกาสผมเลยเหรอ แล้วคุณจะไม่ให้โอกาสตัวเอง หรือแม้แต่อาเธอร์เลยใช่ไหม ผมเป็นพ่อแท้ ๆ ของอาเธอร์ ผมมีสิทธิ์ในตัวของลูกเท่ากับคุณ วันไหนที่ผลดีเอ็นเอออก วันนั้นจะเป็นวันที่วัดว่า ผมไม่ได้พูดโกหก และคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ มานี่”เขาดึงแขนเธอ และพาตัวเธอที่หน้างอเข้าไปด้านใน“แม่ครับ มาดูสิ เรื่องนี้ไง ที่เธอร์อยากดูน่ะ และแม่ก็หาไม่ได้” เด็กชาย
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง รักแม่ไหม?
“แต่ผมจะบอกคุณให้รู้นะ คุณตรงข้ามกับผมเลย ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้เจอคุณกับลูก” เขาหยอดคำหวาน และพยายามจะจับมือของเธอ หยาดฝนชักมือของเธอลงไปใต้โต๊ะ“คุณพ่อครับ คุณพ่อรักคุณแม่แล้วหรือครับ”คำถามของลูกชายทำให้ทั้งสองตกใจ หันมามองหน้ากัน แล้วหลุยส์ก็พูดขึ้น“พ่อรักแม่ของลูกไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่อาเธอร์ต่างหากที่ต้องถามแม่ว่า แม่น่ะรักพ่อหรือเปล่า”น้องหันไปหาคุณแม่ในทันที“คุณแม่รักคุณพ่อหรือยังครับ”เด็กน้อยช่างไม่รู้อะไรเลย คนจะรักกันได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร คนเป็นแม่ที่ได้ยินถึงกับหน้าออกสีแดง“กินข้าวไปเถอะเธอร์” คนเป็นแม่เรียกชื่อลูกสั้น ๆเด็กชายก็หันมายิ้มกับพ่อ ยกมือขึ้นป้องปาก“แม่อารมณ์บ่จอยแล้วครับ”“จริงหรือ เธอร์รู้ได้ยังไง”“อ๋อ... เวลาแม่อารมณ์ดี แม่ก็จะเรียกว่า อาเธอร์ อาเธอร์ครับ แต่ถ้าแม่อารมณ์เสียนะครับ แม่ก็จะเรียก เธอร์สั้น ๆ แบบนี้” พร้อมกับออกเสียงเลียนแบบเสียงของแม่หลุยส์หัวเราะออกมาเสียงดังแต่หยาดฝนทำเป็นไม่สนใจ เลือกที่จะกินข้าวไปอย่างเงียบเชียบแทน มื้อนี้เธอกินแทบจะไม่ลง มันตื้ออยู่ในลำคอ มันตื้นตันอยู่ในหัวใจอาเธอร์ยังคงส่งเสียงถามพ่อเจื้อยแจ้ว“คุณพ่อครับ เธอร์เห
เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง พ่อ แม่ ลูก
อาเธอร์เดินไปหาคุณพ่อ“เธอร์มาหาแม่” หยาดฝนเรียกลูกเสียงดัง สะบัดมือของหลุยส์ที่ยังจับแน่น อาเธอร์ชะงักก่อนจะเดินเข้ามากอดแม่“อยากกลับบ้านหรือยัง” เธอก้มลงไปถามลูก“ไม่กลับ เธอร์จะอยู่บ้านคุณพ่อ”“เอ๊ะ!” หญิงสาวทำเสียง“เราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ เราจะต้องกลับไปหาคุณตาคุณยายนะลูก คุณตาคุณยายรออยู่”“เธอร์อยากจะอยู่กับคุณพ่อครับ เธอร์โทร. ไปบอกคุณตาแล้ว คุณตาคุณยายอนุญาต คุณพ่อบอกคุณตาว่าจะกลับไปส่งพวกเราวันอาทิตย์ครับ”“นี่เธอร์ ทำไมดื้อ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ” หยาดฝนทำเสียงดังเข้าใส่ลูก“เรนนี่ ให้ลูกอยู่ที่นี่เถอะ ผมอยากจะใช้เวลา และขอให้ผมมีความสุขกับลูกบ้าง” เขาจับเธอและลูกหมุนตัว พาไปนั่งที่โต๊ะอาหาร“พี่แต้วตักข้าวได้เลยครับ” เขาสั่งแต้วรีบยกสำรับกับข้าวออกมา“วันนี้มีพะแนงเนื้อ ไก่ทอดและน้ำพริกปลาทู ผมไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร ก็เลยสั่งพี่แต้วมั่ว ๆ ลองชิมดูนะ” หลุยส์พูดเอาใจ“ข้
