เรนนี่อย่าดื้อ

“ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน คุณพูดภาษาอังกฤษกับฉัน ทั้งที่คุณพูดภาษาไทยได้ชัดเป๊ะ” เธอตั้งท่าหาเรื่อง หยาดฝนคิดว่าเขากลับไปฝรั่งเศสแล้ว ในชีวิตนี้ เธอกับลูกจะไม่มีวันได้เจอกับเขาอีก

“ผมขอโทษคุณแล้วกัน”

“คุณตั้งใจโกหก”

“โอเค ผมขอโทษแล้วไง”

“ก็มันเป็นเรื่องโกหกเรื่องแรกของคุณค่ะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ควรเชื่อใจใครทั้งนั้น และฉันไม่ควรจะเชื่อ หรือไว้ใจคุณอีก”

“เรนนี่คุณจะเอาประสบการณ์ในชีวิตแย่ ๆ ที่คุณเจอมา มาวัดกับนิสัยใจคอของผมไม่ได้นะ” เขาบีบมือของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม หลุยส์รู้สึกเจ็บในหัวใจ

“คุณไม่รู้หรอกว่า ผมผ่านอะไรมาบ้างในช่วงที่ผ่านมา ตอนที่ผมยังหาคุณไม่เจอ”

“คุณก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง ตอนที่ไม่มีคุณ” เธอโต้เขากลับ

“คุณจะไม่ให้โอกาสผมเลยเหรอ แล้วคุณจะไม่ให้โอกาสตัวเอง หรือแม้แต่อาเธอร์เลยใช่ไหม ผมเป็นพ่อแท้ ๆ ของอาเธอร์ ผมมีสิทธิ์ในตัวของลูกเท่ากับคุณ วันไหนที่ผลดีเอ็นเอออก วันนั้นจะเป็นวันที่วัดว่า ผมไม่ได้พูดโกหก และคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ มานี่”

เขาดึงแขนเธอ และพาตัวเธอที่หน้างอเข้าไปด้านใน

“แม่ครับ มาดูสิ เรื่องนี้ไง ที่เธอร์อยากดูน่ะ และแม่ก็หาไม่ได้” เด็กชายตบลงไปที่เบาะนั่งทั้งสองข้าง หลุยส์ผลักหญิงสาวลงไปนั่งข้างอาเธอร์ฝั่งซ้าย ส่วนหลุยส์ลงไปนั่งที่ฝั่งขวา

“คุณ ๆ จะเอาป๊อปคอร์น น้ำผลไม้ อะไรไหมคะ”

“พี่แต้วจัดมาเลย”

“ค่ะ” แต้วกลับออกไป และกลับเข้ามาพร้อมกับของที่เธอบอกว่าจะเอามาเสิร์ฟ

“ขอตัวก่อนนะคะ” ใบหน้าที่แสนงอนของคุณแม่ ทำให้พี่แต้วต้องรีบออกไป แต้วอยากให้พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันตามลำพัง

แต้วมาเจอสามีในห้องครัว

“พี่ ฉันไม่น่าเชื่อเลยนะว่า คุณหลุยส์จะมีลูกแล้ว แต่พี่ดูสิ น้องอาเธอร์หน้าเหมือนคุณหลุยส์มาก เหมือนจริง ๆ ใครจะมาถามฉันว่าแน่ใจไหม สองคนเป็นพ่อลูกกัน ฉันก็จะตอบว่าล้านเปอร์เซ็นต์”

“แต่ดูท่าทางแล้ว คุณผู้หญิงดูเหมือนไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไร” คนเป็นผัวออกความคิดเห็น

“ก็แหงนะสิ คนถูกทำให้ท้องแล้วทิ้ง ทิ้งหายหน้ากันไปตั้งหลายปี จนลูกโตขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันนะ ไม่มีวันญาติดีด้วยหรอก” แต้วหันไปทำหน้ายักษ์เข้าใส่

“อ้าว อีนางคนนี้ ทำไมมาลงที่หัวฉันเนี่ย เฮ้อ... ไปดีกว่า ไปรดน้ำต้นไม้” พูดไป ถอนหายใจ และเดินออกไปจากในครัว

“พี่รอฉันด้วย ฉันต้องสลายหายตัวไปจากที่นี่เหมือนกัน จะได้ให้พ่อแม่ลูกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง” วิ่ง และร้องเรียกตามผัวไปติด ๆ

ในห้องนั่งเล่น สามพ่อแม่ลูกนั่งดูหนังด้วยกัน หลุยส์ลุกเข้าไปในห้องนอน และหยิบยาออกมาให้หยาดฝน

“กินยาก่อน”

“ยาอะไรคะ”

“ยาที่คุณหมอจัดให้คุณไง  จำไม่ได้หรือคุณต้องกินหลังอาหาร”

“ฉันไม่กินค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“เรนนี่ คุณอย่ามาดื้อน่า”

อาเธอร์หันมามองหน้าแม่ “แม่ครับ แม่ไม่สบายมาก เมื่อวานนี้ เธอร์เรียกแม่ยังไง แม่ก็ไม่ตื่น แม่ก็ต้องกินยานะครับ” สายตาบังคับ

“ตอนที่เธอร์ไม่สบาย แม่ยังบังคับให้เธอร์กินยาเลย”

“มันไม่เหมือนกันลูก”

“ไม่เหมือนกันตรงไหนครับ ตอนเธอร์ไม่สบาย เธอร์ก็ต้องกินยา แล้วถ้าแม่ไม่สบาย มียา แม่ก็ต้องกินครับ” ไม่พูดเปล่า เด็กน้อยยังรินน้ำให้กับแม่อย่างรู้งาน

หลุยส์จับยายัดเข้าไปในมือของเธอ และบังคับให้หญิงสาวหยิบยาเม็ดนั้นใส่เข้าไปในปาก ลูกชายนั่งจ้องหน้าพร้อมกับแก้วน้ำในมือ หยาดฝนจำใจต้องกินมันลงไปในคอ ตอนนี้ความเครียดขึ้นมาในหัวของเธออีกแล้ว

เธอคิดหนักว่า ชีวิตของเธอจะดำเนินต่อไปอย่างไร ดูท่าทางแล้ว หลุยส์คงไม่ปล่อยมือจากอาเธอร์ อีกอย่างที่เธอคิดหนัก หลุยส์นั้น เขาต้องการตัวเธอ หรือแค่ต้องการเพียงแต่ลูกคนเดียวเท่านั้น

ยาที่เธอกลืนลงไปนั้น ทำให้เธอง่วงนอน หญิงสาวจึงเอนหัวพิงเบาะ และหลับไปอย่างง่ายดาย ใกล้ ๆ กับลูกชาย ที่นั่งเล่นและหัวเราะต่อกระซิกกับพ่อ พร้อมกับดูหนังไปด้วยกัน

หลุยส์หันมาเห็นเธอนั่งคอพับคออ่อน

“อาเธอร์ครับ พ่อจะพาแม่ไปนอนในห้องก่อนนะครับ” หลุยส์อุ้มหยาดฝนขึ้นและพาเธอกลับไปยังห้องนอน

ตอนที่เขาวางเธอลง หญิงสาวได้ลืมตาขึ้นมา หลุยส์ก้มลงไปที่หน้าผาก จุมพิตนุ่มนวล พร้อมกับกระซิบ

“หลับเถอะ คุณต้องพักผ่อน ตื่นมาจะได้สดชื่น อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คุณเครียดจนเกินไป แต่เอ... เมื่อเช้า ผมฉีดยาให้คุณไปแล้วตั้งหลายเข็ม คุณก็ไม่น่าจะเครียดแล้วนะ” เขาลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ ๆ

“คนบ้า” เธอทำปากมุบมิบ

หลุยส์ยิ้ม “นอนพักนะครับ ผมจะไปดูหนังกับลูก” เขาก้มลงไปหอมแก้มเธออีกหลายฟอด หลุยส์ลุกขึ้นเดินกลับออกไปหาลูกชาย

ฤทธิ์ยาทำให้ง่วงนอนมาก เธอจึงหลับลงไปอีกครั้ง