พ่อ แม่ ลูก

อาเธอร์เดินไปหาคุณพ่อ

“เธอร์มาหาแม่” หยาดฝนเรียกลูกเสียงดัง สะบัดมือของหลุยส์ที่ยังจับแน่น อาเธอร์ชะงักก่อนจะเดินเข้ามากอดแม่

“อยากกลับบ้านหรือยัง” เธอก้มลงไปถามลูก

“ไม่กลับ เธอร์จะอยู่บ้านคุณพ่อ”

“เอ๊ะ!” หญิงสาวทำเสียง

“เราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ เราจะต้องกลับไปหาคุณตาคุณยายนะลูก คุณตาคุณยายรออยู่”

“เธอร์อยากจะอยู่กับคุณพ่อครับ เธอร์โทร. ไปบอกคุณตาแล้ว คุณตาคุณยายอนุญาต คุณพ่อบอกคุณตาว่าจะกลับไปส่งพวกเราวันอาทิตย์ครับ”

“นี่เธอร์ ทำไมดื้อ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ” หยาดฝนทำเสียงดังเข้าใส่ลูก

“เรนนี่ ให้ลูกอยู่ที่นี่เถอะ ผมอยากจะใช้เวลา และขอให้ผมมีความสุขกับลูกบ้าง” เขาจับเธอและลูกหมุนตัว พาไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

“พี่แต้วตักข้าวได้เลยครับ” เขาสั่ง

แต้วรีบยกสำรับกับข้าวออกมา

“วันนี้มีพะแนงเนื้อ ไก่ทอดและน้ำพริกปลาทู ผมไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร ก็เลยสั่งพี่แต้วมั่ว ๆ ลองชิมดูนะ” หลุยส์พูดเอาใจ

“ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน แม่ก็เลยอารมณ์เสีย” หลุยส์หันไปบอกลูก

“ครูชอบพูดว่า เดี๋ยวครูจะโมโหหิวแล้วนะ เวลาที่พวกเธอร์เล่นซน แล้วเดินไปโรงอาหารช้าครับ”

เรนนี่ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าของหลุยส์ ตอนนี้เขากำลังทำให้อาเธอร์ไปเป็นสมัครพรรคพวกด้วย

“หยุดพูดค่ะ เงียบเสียงไปเลย ทุกคนบนโต๊ะอาหารนี้ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ” คุณแม่ทำตัวเป็นใหญ่ หลุยส์ออกอาการหงอ

อาเธอร์เลิกสนใจคุณแม่ หันไปยิ้มให้กับหลุยส์ที่ทำหน้าใจดี

“คุณพ่อครับ เธอร์อยากกินไก่ทอด”

“ก็เอาสิลูก กินสิ” เขาอนุญาต แล้วเลื่อนจานไก่ทอดไปใกล้ ๆ

อาเธอร์กำลังยกมือขึ้นไปหมายจะหยิบไก่ในจาน

หยาดฝนก็ตีมือดังเปรี๊ยะ “ล้างมือหรือยังครับ อาเธอร์ลูกควรต้องไปล้างมือก่อนที่จะมาหยิบจับอาหาร” คุณแม่ทำดุ

อาเธอร์ทำหน้าเสีย “เธอร์ล้างแล้วครับคุณแม่” พูดเสียงอ่อย

“เอ๊ะ! ทำไมคุณต้องตีลูก บอกลูกดี ๆ ก็ได้”

หยาดฝนหันไปทำตาเขียว “คุณอย่ามาทำให้ลูกของฉันเสียคนนะคะ ฉันเลี้ยงของฉันมาแบบนี้ ถ้าคุณไม่พอใจ เราสองคนจะกลับบ้านกันค่ะ” เธอขู่

“คำก็กลับบ้าน สองคำก็กลับบ้าน ผมบอกได้เลยนะ ว่าผมไม่อนุญาตให้กลับทั้งคู่เลย” ต่างชักสีหน้าเข้าใส่กัน

ความหวานชื่นตอนที่อยู่บนเตียงหายไปสิ้น

“คุณพ่อครับคุณแม่ครับ เธอร์ขอร้องว่าอย่าทะเลาะกันได้ไหม ไม่น่ารักเลย” เด็กชายหน้างอน

ในตอนนั้นเอง แต้วยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟ “คุณหลุยส์คะ ดื่มกาแฟให้ชื่นใจก่อนค่ะ”

หลุยส์พยักพเยิดให้แต้วคุยกับหยาดฝน

“เอ่อ... คุณผู้หญิงไม่ทราบจะรับอะไรดีคะ น้ำส้มคั้น หรือว่าน้ำองุ่นคั้นสด องุ่นมาจากในสวนของเราเองนะคะ”

พอถูกเรียกว่าคุณผู้หญิง หยาดฝนก็ออกอาการเขิน ต้องเลิกทะเลาะกับหลุยส์ เพราะที่นี่ ไม่ได้มีแค่พวกเขา

“อะไรก็ได้ค่ะ ที่พี่สะดวก”

“แต้วดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณหลุยส์จะมีความสุขสักทีนึง น้องอาเธอร์ก็น่ารัก คุณแม่ก็สวยค่ะ มิน่าล่ะ คุณหลุยส์ถึงไม่ยอมแต่งงาน หรือลงเอยกับผู้หญิงคนไหน แล้วแต้วขอเล่าให้คุณผู้หญิงฟังนะคะ สาวน้อยสาวใหญ่ในไร่เนี่ย เฝ้ามองคุณหลุยส์ตาเป็นมันเลยค่ะ แต่คุณหลุยส์ก็ไม่หันไปมองใครสักคน ที่แท้ก็รอคุณแม่ของน้องอาเธอร์นี่เอง” พูดไปแบบไม่คิด จนทำให้คนที่ได้ยินหูแดง ใบหน้าร้อนออกผ่าว ๆ หลุยส์เป็นอย่างที่พี่แต้วพูดจริงไหม หรือว่า แค่การพูดเอาใจเธอเท่านั้น

“หนูอาเธอร์ล่ะครับจะดื่มอะไรดี

“ป้าแต้วมีโอวัลตินเย็นไหมครับ”

“มีสิคะ รอป้าแต้วได้เลย ป้าจะไปชงให้”

“แล้วป้าแต้วอย่าลืมเอาน้ำองุ่นมาให้คุณแม่ด้วยครับ”

“ค่ะ” ลากเสียงยาว เดินออกไป

“แก้วที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยอาเธอร์” คุณแม่ถามลูกชายเสียงเข้มอีกครั้งหนึ่ง

“เพิ่งแก้วแรกเองค่ะคุณผู้หญิง และแต้วชงแบบไม่หวานให้กับน้องอาเธอร์นะคะ”

“ขอบคุณมากครับป้าแต้ว” เด็กชายมือไม้อ่อนรีบยกมือไหว้ แต้วรีบเดินกลับไป

“แม่บอกแล้วใช่ไหมครับว่า อะไรหวาน ๆ น่ะ ควรงดน้ำอัดลมด้วย”

“เรนนี่สบายใจได้ ที่นี่ไม่มีน้ำอัดลม จะมีแต่น้ำผลไม้ แล้วก็เครื่องดื่มสำหรับเด็ก”

เขาขี้เกียจทะเลาะกับเธอ จึงนั่งกินข้าวไปอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่กินข้าว เขาก็เอาแต่จ้องมองลูกชาย ทั้งสองพ่อลูกพูดคุยกัน หยอกเย้ากัน อย่างสนุกสนาน

ในหัวใจของหยาดฝน เธอไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอจะได้เห็น ภาพที่พ่อกับลูกนั่งมองหน้ากัน เล่นด้วยกัน

หญิงสาวอดยิ้มดีใจไม่ได้ แต่พอหลุยส์หันมาเธอก็ทำหน้าแบบเซ็งใส่เขา

“เรนนี่ คุณกลายเป็นคนหน้าตาเคร่งเครียดแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ” เขาอดที่จะถามและเหน็บแนมเธอเล็ก ๆ

“ก็ตั้งแต่ฉันเห็นหน้าคุณน่ะค่ะ”

หลุยส์ถึงกับถอนหายใจ เขาไม่คิดว่า เรนนี่ของเขาจะกลายเป็นคนที่พูดคุยได้ยาก