ลาก่อน

“โอ้... อื้อ... เจ็บ เสียว อ้า... อะ อะ อะ...” ยิ่งหยาดฝนเปล่งเสียง ก็เหมือนยิ่งเร่งจังหวะตะบันเอวของหลุยส์ สองมือของเขาจับยึดเอวคอด และดึงเข้าหาตัว

สายน้ำจากถ้ำมหัศจรรย์ของสาวน้อย ไหลย้อยปะปนกับเลือดสด ๆ ออกมาเป็นทางยาว เขาทั้งบดขยี้ ตอกอัดสะโพกสอบรวดเร็วเหมือนเอวของหนุ่มละติน

หน้าอกของสาวกระเพื่อมไหว เขาแหงนหน้าสูดปาก ส่งเสียงซี้ดซ้าดแข่งกันกับเธอ หยาดฝนร้องแบบทรมาน เกมรักแรกที่แสนจะหนักหน่วงจนน้ำหูน้ำตาของเธอไหลพราก ๆ

เด็กสาวหยัดสะโพกรับการกระแทกแรง ๆ ของหลุยส์อย่างไม่รู้ตัว เธอตัวเกร็ง ร่องรักกระตุกขมิบท่อนเนื้อระรัว ชายหนุ่มถึงกับคำรามส่ง แล้วอัดโยกกระแทกแกนบุรุษเข้า ๆ ออก ๆ เป็นระวิง ก่อนที่เขาจะหยุดนิ่ง ฉีดส่งความสุขที่อัดแน่นอยู่ในตัวเข้าไปในช่องท้องของสาวน้อยแบบมากมาย

เขากอดรัดร่างของเธอ และซุกไซ้ปลายจมูก จุมพิตไปตามลำคอ หัวไหล่ และฝ่ามือลูบไล้ร่างเล็ก ๆ ที่ยังกระตุกเกร็ง ปลายเท้าจิก หยาดฝนขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับเขา

สองร่างก่ายกอดกันอยู่บนเตียง พักรบพักเกม แต่หลุยส์ไม่ยอมให้มีแค่หนึ่งครั้งอย่างแน่นอน หลุยส์ทำรักและเล่นงานสาวน้อยให้เธอครางอยู่บนเตียงนั้นทั้งคืน

สำหรับหยาดฝนมันช่างเป็นค่ำคืนที่เหมือนฝัน เด็กสาวไม่เคยคิดว่ามันจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองด้วยซ้ำไป ส่วนหลุยส์ช่างเป็นคืนที่น่าจดใจที่สุดในชีวิตของเขา

เช้าวันต่อมา

หยาดฝนตื่นขึ้นมาตามความเคยชิน เธอขยับตัวด้วยความปวดร้าวอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ

มโนสำนึกของหยาดฝนตื่นแล้ว เธอรู้ตัวว่าเธอทำอะไรลงไปเมื่อคืน หลุยส์ทำรักกับเธอไปหลายเกม จนเขาสมใจ แล้วทั้งคู่ก็หลับลงไปด้วยความอ่อนเพลีย

หัวใจของหยาดฝนเต้นเป็นจังหวะโครมคราม เธอค่อย ๆ จับมือของหลุยส์ออก กลัวเหลือเกินว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเห็น หรือพบหน้า เธอคงจะทำหน้าไม่ถูกอย่างแน่นอน

เด็กสาวค่อย ๆ ย่องออกไปจากตรงนั้น ตรงเข้าไปหยิบเสื้อผ้าของเธอที่เขาถอดทิ้งเกลื่อนตรงพื้นใกล้ ๆ หยาดฝนเองเมื่อเห็นชุดที่เธอใส่เมื่อคืนนี้ เธอก็แทบไม่อยากแตะมันอีก คงจะเป็นแค่ครั้งเดียวที่เธอจะใส่มัน

เธอหันไปพบกับตัวเองในกระจกบานหนึ่งที่อยู่ในห้อง สภาพยับเยินแทบไม่เป็นผู้คน เครื่องสำอางเหมือนกับไหลมารวมกันอยู่บนใบหน้าของเธอ

หยาดฝนรีบเดินเข้าห้องน้ำ การขยับตัวของเธอทุกครั้งเหมือนตอกย้ำว่าเธอทำอะไรลงไปเมื่อคืน ภายในตัวเธอเหมือนกับมีไอ้นั่นของชายหนุ่มวิ่งโลดแล่นอยู่เลย แค่คิดเธอก็หน้าแดงร้อนออกผ่าว ๆ

สิ่งที่หยาดฝนต้องทำให้เร็วที่สุดในตอนนี้ คือจัดการอาบน้ำและทำความสะอาดตัวเอง ไม่มีเวลาให้เธอมาอ้อยอิ่ง เธอต้องรีบไปจากที่นี่ ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเจอ

ทุกอย่างระหว่างเธอกับหลุยส์มันจบลงไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว หยาดฝนเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเมื่อคืน แค่สวมใส่มันยิ่งทำให้เด็กสาวรู้สึกแย่ เธอจะเดินออกจากโรงแรมใหญ่ในเสื้อผ้าแบบนี้หรือ มันเป็นไปไม่ได้ หยาดฝนนึกถึงแจ็กเกต ของหลุยส์ที่คลุมให้เธอเมื่อคืน เท้าไวพอ ๆ กับความคิด เธอตรงเข้าไปหยิบมัน และสวมใส่

“ฝนขอเสื้อตัวนี้นะคะ” ขยับปากออกเสียงเบา ๆ

หยาดฝนตรงไปที่หลุยส์วางกระเป๋าสตางค์เมื่อคืน เธอหยิบมันขึ้นมา แล้วเอาธนบัตรที่หลุยส์บอกว่าจะให้ เอาเท่าไรก็ได้ เธอไม่นับแต่รวบจับมันออกมาจนหมด

ร่างเล็ก ๆ ตรงไปที่ประตู ก่อนจะเปิดมันและผลักออกไปในทันที หยาดฝนปิดประตูห้องของหลุยส์อย่างเบามือ

“ลาก่อนค่ะ” สาวน้อยงึมงำ มีพบก็ต้องมีจาก มันเป็นความจริง และสัจธรรมของชีวิตมนุษย์ทุกคนอยู่แล้ว

ขณะที่เดินไป จู่ ๆ น้ำตาก็ไหล ความคิดในหัวไม่มีอะไร แต่มันเป็นความรู้สึกที่เปลี่ยวดายของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญชะตาชีวิตแบบนี้

อ้อมกอดของหลุยส์ช่างอบอุ่น แต่เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องที่จะอยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่มเลย เธอมันก็แค่ผู้หญิงหาเงิน ใช้ร่างกายแลกสตางค์

หยาดฝนสะบัดหัว ขับไล่ความรู้สึกแบบนี้ให้ออกไปจากหัวของเธอให้จงได้ เด็กสาวยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา แล้วก้าวขายาว ๆ ให้ออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ไม่มีแม้ความอาลัยอาวรณ์ ทุกอย่างที่หยาดฝนทำก็เพื่อน้องสาว ‘ปลายฟ้า’ เธอควรจะดีใจสิ ที่ได้เงินไปจ่ายค่ารักษาให้กับน้องแล้ว