เจ็บปวด

หยาดฝนเปิดประตูแล้วเดินเข้าห้องเช่าไปด้วยอาการเหนื่อยอ่อน ถอดเสื้อแจ็กเกต ของหลุยส์ออก ปิดประตูแล้วตรงไปที่ที่นอนของตัวเองที่วางราบอยู่กับพื้น

ความเจ็บปวดทางร่างกายที่หลุยส์ประทับเอาไว้ให้ ก้าวย่างครั้งใด ก็เหมือนการตอกย้ำ อยู่ ๆ น้ำตาของเด็กสาวคลอหน่วยขึ้นมาอีก ไม่ใช่ว่าเสียใจที่เสียตัวให้กับเขา แต่มันเหมือนการที่ตัวเธอเองย่ำยีศักดิ์ศรีและคุณค่าในตัวเองให้ลดน้อยลงไปต่างหาก

หยาดฝนกอดตัวเอง ลูบไล้ไปตามเนื้อแขนของตัวเอง กอดอกของตัวเองแล้วทรุดนั่งหลังพิงกำแพง น้ำตาที่เก็บกักเอาไว้ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย

หากวันนี้แม่ยังอยู่ ปัญหาต่าง ๆ คงไม่หนักหนาอย่างนี้ แต่เสียงหนึ่งในสมองก็ดังขึ้น คำพูดที่พร่ำบอกและปลอบใจตัวเอง

‘ฝนแกควรจะยิ้มดีใจ ที่วันนี้เธอได้เงินไปจ่ายค่ารักษาน้องแล้ว’ หยาดฝนฮึดขึ้น สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

กริ๊ง... กริ๊ง... มือถือของเธอดังสนั่น จนเจ้าตัวตกใจ

หยาดฝนกลายเป็นคนขวัญอ่อนไปเลย ตั้งแต่ปลายฟ้าน้องสาวของเธอไปนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล พอก้มลงไปมองที่หน้าจอ มันก็เป็นเบอร์ของโรงพยาบาลจริง ๆ  

หยาดฝนมือสั่น รีบจับมือถือ แล้วกดรับ ใจนั้นไม่อยากจะรับสายนี้เลย เพราะไม่รู้ว่าจะเป็นข่าวดี หรือว่าข่าวร้าย

“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงสั่น พยายามกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้สะอื้น

(“สวัสดีค่ะ ดิฉันโทร. มาจากโรงพยาบาลนะคะ คุณใช่ญาติของคุณปลายฟ้าไหมคะ”)

“ใช่ค่ะ” เธอตอบกลับเสียงสั่น หัวใจเต้นเร็ว ปรกติไม่โทร.มาในเวลาเช้า ๆ แบบนี้

นาฬิกาที่หน้าจอของเธอ บอกเวลาหกนาฬิกาสิบนาที

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับปลายฟ้า” ใจแป้วคิดแต่ว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับน้องสาว ใจคอเริ่มไม่ดี รีบถามกลับทันใด

(“ใช่ค่ะ คุณคะทำใจดี ๆ เอาไว้นะคะ คือว่า อ่า... ทางเราจะโทร. มาแจ้งว่า คุณปลายฟ้าหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน ทางคุณหมอและทีมพยาบาลก็ได้ช่วยกันปั๊มหัวใจเธอเพื่อเรียกชีพจรกลับ แต่ว่า คุณปลายฟ้าเธอไม่ตอบสนองอะไร ๆ ใด ๆ แล้วทั้งสิ้นค่ะ และเพิ่งหมดลมหายใจไปเมื่อสิบนาทีก่อน ทางเราจึงโทร. มาเพื่อแจ้งให้ทางญาติทราบ และก็ขอแสดงความเสียใจมา ณ ที่นี้ด้วย

(“เอ่อ... คุณคะ เรื่องศพของคุณปลายฟ้า ทางโรงพยาบาลจะจัดการตามที่ญาติเห็นสมควร แต่อย่างไรก็ตาม เราอยากจะให้ญาติมาที่โรงพยาบาลให้เร็วที่สุดนะคะ ตอนนี้ร่างของคุณปลายฟ้ายังไม่ได้ถอดเครื่องช่วยใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ทราบว่า คุณจะมาถึงที่โรงพยาบาลในตอนกี่โมงคะ คุณคะ คุณ”)  พยาบาลร่ายยาว พูดเหมือนไม่หยุดหายใจ

หยาดฝนน้ำตาร่วงเผาะ หมดแล้ว... หมดสิ้นกัน ญาติคนสุดท้ายของเธอ น้องสาวที่น่ารัก คุยเก่ง และเป็นกำลังใจให้เธอต่อสู้ชีวิตต่อไป ตอนนี้ไม่มีปลายฝนอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว

เธอยกมือปิดหน้าแล้วปล่อยโฮ เสียงร้องของเธอดังจนคนที่อยู่ข้างห้องได้ยิน ไอรีนวิ่งมาเคาะที่ประตูห้องของหยาดฝนด้วยความเป็นห่วง

ก๊อก ก๊อก...

“ไอ้ฝน แกเป็นไร” เสียงของไอรีนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง หอพักเล็กที่อาศัยกันอยู่ไม่กี่ห้อง เจ้าของบ้านซอยบ้านของตัวเองออกมาทำเป็นห้องให้ทุกคนมาเช่าอยู่รวมกัน โดยใช้ห้องน้ำรวม

“พี่ไอ ฮือ...” หยาดฝนลุกขึ้น โผไปที่ประตู และตรงเข้ากอดไอ ร้องไห้ตัวโยน  

“น้องของหนู น้องของหนู ฮือ...” เสียใจมากจนพูดออกมาไม่เป็นคำ

“น้องแกเป็นไรฝน ไอ้ปลายมันเป็นอะไร” ไอเองก็ตกใจ สองคนนี้มาอยู่ที่นี่ยังไม่ถึงปีก็จริง แต่ก็ผูกพัน

“พี่หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ” ไอละล่ำละลักถาม

“ฮือ... ฮือ... หนูช่วยน้องไม่ได้ ปลายตายแล้ว” หยาดฝนร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

ไอรีนได้แต่กอดและปลอบโยน โลกนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับหยาดฝนกับปลายฟ้าเลย

เรื่องที่ไอรีนได้รับรู้มาจากหยาดฝน เรื่องครอบครัวของเธอ พ่อที่เป็นบ้าเพราะติดการพนัน ขายฝากทุกอย่างที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสมบัติ เพื่อเอาเงินไปลงในบ่อน

แต่สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร จากที่เคยมีกินมีใช้ กลายเป็นหนี้สิน และสิ่งที่ตามมาคือเสียงทะเลาะเบาะแว้ง และบ่อนทำลายความรัก แล้วใครจะรู้ว่า พ่อที่เป็นผู้นำ และรักครอบครัวที่สุด พอผีพนันเข้าสิง เขากลับกลายเป็นปีศาจ และทำร้ายครอบครัว

วันหนึ่ง พ่อได้ใส่ยาพิษในอาหาร และให้ทุกคนกิน แต่วันนั้น หยาดฝนมีงานพิเศษที่โรงเรียนจึงไม่ได้กลับบ้านตรงเวลา แต่มื้ออาหารมื้อพิเศษที่พ่อบรรจงให้ทุกคนกิน มันฆ่าชีวิตทุกคน

เมื่อหยาดฝนกลับมาถึงที่บ้าน เธอเห็นพ่อแม่นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะกินข้าว โดยมีน้ำลายฟูมปาก