อยากบอกคำว่ารักให้เธอได้ยิน

“เรนนี่ คุณช่วยหยิบจับอะไรออกมา แล้วช่วยเอาใส่เข้าไปในปากของคุณด้วย” เขาเล่นลิ้น พลางก้มลงมาหอมแก้มเธอ

ฟอด...

ฟอด... จุ๊บแรกของพ่อ จุ๊บที่สองของลูก

“อาเธอร์ไปกับพ่อ เราจะไปเอาม้ากัน”

“เย่...” กระโดดแบบดีอกดีใจ

“แล้วขี่ขึ้นมาหาแม่ใช่ไหมครับ”

“ใช่ เรนนี่จ๋า รอเราสองคนอยู่ที่นี่นะครับ”

“อือ...” คุณแม่พยักหน้า มองพ่อที่อุ้มลูกชายกลับไปที่รถ แล้วขับลงเนินไปยังคอกม้า ที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เห็น

หยาดฝนหยิบมือถือของหลุยส์ขึ้นมา เธอแปลกใจที่เขาไม่ได้ล็อกหน้าจอ เห็นหลุยส์ใช้รูปของอาเธอร์เป็นภาพพักหน้าจอแล้ว เธอเปิดเข้าไปด้านใน หยาดฝนได้เห็นรูปของตัวเองที่หลุยส์ได้แอบถ่ายเอาไว้ตอนที่เธอหลับ

“อะไรของเขาเนี่ย” อดที่จะอมยิ้มไม่ได้

หยาดฝนยกหน้าขึ้นมา เห็นหลุยส์กำลังควบม้าสีดำตัวทะมึน โดยมีอาเธอร์นั่งอยู่ด้านหน้า หญิงสาวยกมือถือขึ้นมาพร้อมกับเปิดกล้องถ่ายรูปสองพ่อลูกเอาไว้

“แม่ครับ สนุกมากครับ”

อาเธอร์ตะโกนออกมาตอนที่วิ่งผ่านตรงที่แม่ฝนนั่งอยู่ น้ำตาของแม่ค่อย ๆ ไหล นี่มันสวรรค์ชัด ๆ เป็นความโชคดีของเธอกับลูกใช่ไหม

หลุยส์พาอาเธอร์ขี่ม้าวิ่งไปชมรอบ ๆ สวนองุ่นของเขา แล้วกลับมาทางที่หยาดฝนนั่งอยู่ เมื่อเห็นสองพ่อลูกเข้ามาใกล้ เธอก็รีบปาดมือเช็ดน้ำตา

“ว้าว สนุกที่สุดในโลก พ่อครับ กินอิ่มแล้ว ต้องพาเธอร์ไปอีกรอบนะครับ”

“ได้ครับ” หลุยส์อุ้มอาเธอร์ลงมาจากหลังม้า เด็กน้อยถลาตัววิ่งเข้ามาหามารดา

“แม่... สนุกจริง ๆ ครับ เธอร์ชอบขี่ม้าที่สุด”

“วิ่งไปถึงไหนครับ”

“นู้น” ทำปากยื่นยาว รีบคว้าแก้วน้ำจากมือของแม่ที่รินให้มาดื่มมึก ๆ

“ขอผมแก้วด้วยนะ”

“นี่คะ” หยาดฝนยื่นให้

“กินอะไรหรือยัง” เขาถามด้วยความเป็นห่วงเธอจริง ๆ

“แม่ต้องได้กินพิซซ่าที่พ่อทำนะครับ แม่จะรู้ว่ามันอร่อย อยู่ตรงไหนน้า” อาเธอร์จัดแจงตรงไปที่กล่องพลาสติก แล้วเอาของกินออกมาตั้งกลางวง

“นี่พิซซ่า พ่อป้อนแม่สิครับ” อาเธอร์หันไปสั่งพ่อ แล้วหยิบชิ้นหนึ่งเข้าปากตัวเอง

“เธอร์มือไม่ได้ล้าง”

“อื้อ...” พิซซ่ายังคาอยู่ที่ปาก หยิบกระดาษทิชชูเปียกออกมาเช็ดมืออย่างรวดเร็ว คุณพ่อเห็นรีบทำตาม แล้วหยิบพิซซ่าป้อนเข้าไปในปากหยาดฝน

“กินสิ กินเข้าไป เดี๋ยวก็ไม่สบาย” เขาสั่ง

เธอจำใจกัดกิน หลุยส์เอาชิ้นเดียวกันกลับเข้าปากของตัวเอง และเคี้ยวมุ้ย ๆ ท่าทางการเคี้ยวของสองพ่อลูกช่างเหมือนกันมาก ๆ

“กินอีกคุณ” หลุยส์ป้อนหยาดฝนไปอีกหลายคำ

“ฉันกินเองได้ค่ะ”

“แม่ครับ นี่ครับ” อาเธอร์รีบจับอีกชิ้นไปใส่ในมือของแม่อย่างเอาใจ

เด็กชายรู้ว่า เขาจะได้อยู่ที่นี่นานเท่าไร ก็ต้องขึ้นอยู่กับความพอใจของแม่

หลุยส์หันไปขยิบตาให้กับลูก อาเธอร์รู้ว่าพ่อส่งซิก รีบหมุนตัวหันหลังให้พ่อกับแม่

หลุยส์คว้าร่างของหยาดฝนเข้ามากอด แล้วจูบปากของเธอทันที

“อึก...” เธอกลืนน้ำคำลงไปในลำคอ หลุยส์จุมพิตเธอแบบดูดดื่ม

“เสร็จหรือยังครับพ่อ” อาเธอร์ถาม

เขาผละริมฝีปากออก หยาดฝนยกกำปั้นขึ้นชู อาเธอร์หันมาพอดี

“แม่จะทำอะไรพ่อครับ”

“แม่ก็จะทุบเขานะสิ”

หลุยส์กระโดดลงไปจากแคร่ทันที หยาดฝนลุกขึ้น แล้วไล่ตาม

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยน่ะ คุณเนี่ยมันคนแบบไหนกันนะ ทำอะไรไม่คิดเลย” หลุยส์วิ่งไปหัวเราะไป หยอกเย้ากับหญิงสาว

“พ่ออย่าให้แม่จับได้นะครับ”

“แม่ครับ จับพ่อให้ได้”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ทั้งเหนื่อยทั้งหอบ วิ่งไล่จับกันเหมือนเป็นเด็ก ๆ 

โดยมีน้องอาเธอร์ปรบมือ แล้วส่งเสียงตามหลังทั้งสองคน อาเธอร์คงสับสน เพราะไม่รู้จะเข้าข้างใครดี

หลุยส์หยุดวิ่ง แล้วหยุดหันมามองเธอ หยาดฝนที่ไม่ทันตั้งตัว เธอหยุดวิ่งไม่ได้ ร่างบางถลาเข้าชนกับร่างหนาของหลุยส์ในทันที

“อะ” หยาดฝนร้องเสียงหลงด้วยความตกอกตกใจ อ้อมกอดของหลุยส์รัดร่างของหญิงสาวเอาไว้แน่น เขาเหวี่ยงหมุนร่างบางไปรอบ ๆ

น้องอาเธอร์ที่มองอยู่ถึงกับส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ชี้นิ้วมาที่พ่อกับแม่

“คนขี้โกง” ต่อว่าเขาทันทีที่เขาวางเรื่องของเธอลง

“คุณคิดจะทำอะไรของคุณนะ หลุยส์” เธอโวยวาย ชายหนุ่มคิดใบหน้าลงมาใกล้แล้วหัวเราะขำเบา ๆ ข้างใบหูของเธอ หอมแก้มเธอดังฟอด

“ฮึ่ย... คนบ้า เหมือนโรคจิตเลย ต่อหน้าลูกแท้ ๆ นะ”

“เรนนี่ อายลูกด้วยหรือ”

“อายสิ” ใบหน้าของเธอแดงไปหมดแล้ว

น้องอาเธอร์กระโดดลงมาจากแคร่ ตรงเข้ามาหาพ่อกับแม่ แล้วสวมกอดรวบทั้งสองคน หลุยส์อุ้มลูกน้อยขึ้น

ตอนนี้อาเธอร์ส่งเสียงร้องเย่ ๆ ยกมือขึ้นป้องปากแล้วตะโกนดัง

“พ่อกับแม่ของผมคืนดีกันแล้วครับ” เสียงอาเธอร์ที่ตะโกนไปดังก้องกลับมา

“พ่อกับแม่ของผมคืนดีกันแล้วครับ”

อาเธอร์หัวเราะยกใหญ่ที่ได้ยินเสียงของตัวเองสะท้อนกลับ

“มันดังได้ยังไงครับพ่อ ผมอยากรู้จัง”