เลศนัย

บ่ายคล้อยของวันนั้น

จุ๊บ... หลุยส์จุมพิตลงไปที่กลางหน้าผากของหยาดฝน

“ที่รัก” เขากระซิบบอกเธอเบา ๆ หญิงสาวลืมตาขึ้นมามอง

“จะบ่ายสามโมงแล้วนะ คุณหลับไปจนเลยเวลาอาหารเที่ยงมาแล้วด้วย แล้วตอนนี้ ผมจะพาอาเธอร์ไปขี่ม้าเล่น และผมอยากจะให้คุณไปกับพวกเราด้วย”

หยาดฝนคิดว่าเธอฝันไป ใบหน้าของหลุยส์อยู่ใกล้แค่เอื้อม หญิงสาวยกมือขึ้นมาแตะ ก่อนจะพูด

“คุณกลับมาแล้วหรือคะ คุณจะมาอยู่กับฝนกับลูกใช่ไหม” หยาดฝนคิดว่าตัวเองฝันไป

“ใช่” หลุยส์ตอบพร้อมกับจับมือของเธอแนบไปที่แก้มของเขา ปลายคางสาก ๆ และหนวดเคราของหลุยส์ที่เริ่มยาวออกมาทิ่มลงไปบนหลังมือของเธอ

หยาดฝนจึงสะดุ้ง แล้วเธอก็จำได้ทุกอย่างว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“คุณ”

“ก็ใช่ไง ผมเอง” เขายิ้ม พร้อมกับใช้มือช้อนศีรษะของเธอขึ้น ปลุกเธอให้นั่ง

“ไปล้างหน้าล้างตาสิ ผมให้แต้วจัดปิกนิกให้ด้วย เราจะไปนั่งเล่นที่บนเขานู้นกัน” พูดพร้อมกับชี้ให้เธอดูออกไปที่นอกหน้าต่าง

หยาดฝนพ่นลมหายใจออกมา ขยับตัวเองอย่างช้า ๆ ร่องรอยที่หลุยส์ประทับความรักลงบนตัวเธอเมื่อเช้าสร้างความระบมให้กับเธอเช่นเดียวกัน

“เป็นอะไร ขยับตัวช้าจัง”

เธอมองค้อนเขา

“อ๋อ... รู้แล้ว” ยิ้มมีเลศนัย

“วันหน้าอยากให้ผมช่วยอะไรคุณก็ต้องบอก เพราะว่าผมทำให้น้องสาวของคุณช้ำจนคุณระบม ผมช่วยอุ้มไปส่งที่ห้องน้ำนะครับ” ชายหนุ่มช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้ม พาเธอไป

ตุบ ตุบ... หยาดฝนทุบลงไปบนหน้าของหลุยส์ ใบหน้าที่เพิ่งตื่น มีสีเข้มขึ้นมาทันที หลุยส์หัวเราะร่วน

เขาวางเธอลง แล้วตีตูดของเธอเบา ๆ

“รีบนะ ผมจะไปดูอาเธอร์เสียหน่อย เสื้อผ้าของคุณอยู่ในตู้อีกนะ แต้วไปซื้อแล้วซัก เอามาแขวนให้ใหม่แล้ว”

เขาจัดแจงเองทุกอย่าง หลุยส์ไม่รอฟังว่าเธอจะพูดอะไร แม้ว่าเธอจะมองค้อนเขาตากลับ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจ เดินฮัมเพลงออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หยาดฝนหัวใจเต้นเหมือนมีคนมาตีกลองอยู่ข้างใน

เธอสบตากับตัวเองในกระจก แล้วยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองแรง ๆ อีกครั้ง “นี่เราไม่ได้ฝันไป”

ตึง ตึง ตึง... อาเธอร์วิ่งเข้ามาตาม

“แม่ครับ เสร็จหรือยัง เธอร์อยากไปขี่ม้าแล้วนะครับ” รีบเข้ามาจับแขนแม่

“จ้า รอแม่แป๊บเดียวนะครับ”

“เธอร์ดีใจมากครับที่จะได้ขี่ม้า พ่อบอกว่า ถ้าเธอร์ขี่ม้าเก่ง และอยากเป็นนักกีฬาขี่ม้า พ่อจะให้ครูมาสอนครับ” รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของลูกเต็มไปด้วยความสดใส

“เมื่อกี้ เธอร์ยังได้ทำพิซซ่ากับคุณพ่อและป้าแต้วด้วย สด ใหม่ และอร่อยมาก ๆ ไม่เห็นเหมือนที่เธอร์ซื้อกินที่โรงเรียนเลยครับ” อาเธอร์พูดเสียงแจ๋ว

พอเห็นแม่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว ก็รีบดึงแขนแม่ให้ออกไป เปิดตู้เสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว หยิบเสื้อและกางเกงออกมาให้แม่อีกด้วย

“รีบใส่เลยครับ เธอร์ไปรอแม่ข้างนอกนะครับ” ยัดเสื้อและกางเกงไปในมือของแม่ แล้ววิ่งปรู๊ดออกไปในทันที

‘ฝน ท่าทางของลูกมีความสุขมากเลยนะ’

‘มันถึงเวลาแล้วใช่ไหม ที่ฉันจะมีความสุขเสียที’

‘ใช่ มันถึงเวลาแล้ว’

‘แต่ฉันไม่รู้ว่า เขาจะรักฉันไหม’

‘โธ่เอ๊ย ยายโง่ ยังดูไม่ออกอีกหรือ’ หญิงสาวเถียงตัวเอง

‘ฉันกลัวต่างหาก กลัวว่าสักวันเขาจะทิ้งฉันไปเหมือนเดิม หรือไม่ใช่แค่ทิ้งฉันอย่างเดียว เขาจะมาเอาอาเธอร์ไปจากฉันด้วย’

‘ฝนเลิกคิดในแง่ร้ายได้แล้ว’

“แม่...” อาเธอร์ตะโกนดัง

หยาดฝนตื่นจากภวังค์ รีบเดินออกไปจากห้อง สองพ่อลูกขนทุกอย่างไปขึ้นรถจี๊ปของหลุยส์แล้ว

“แม่ครับ ทางนี้ครับ” ลูกชายโบกมือ ยืนเกาะอยู่ตรงด้านหลังตรงกลาง ๆ

“เธอร์พร้อมที่จะไปปิกนิกแล้วครับ” สีหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา

หยาดฝนเดินเข้าไปหา หลุยส์ไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มเธอให้ขึ้นไปนั่ง ก่อนจะวิ่งอ้อมหน้ารถไปขึ้นประจำทำหน้าที่โชเฟอร์

“พ่อครับ ลุย...” เด็กน้อยใส่หมวกปีกคาวบอย ชูมือขึ้นฟ้าทั้งสองข้าง ออกเสียงสั่งพ่อ

“ครับผม จับแน่น ๆ นะ” หลุยส์ออกรถกระชากตัวไป

“ว้าย! ระวังด้วยสิคุณ เดี๋ยวอาเธอร์ก็ร่วงลงไปหรอก”

“ไม่ร่วงหรอกจ้า ผมล็อกตัวจับเชือกมามัดเอาไว้แล้ว”

“โห่” อาเธอร์ใช้มืออีกข้างป้องปาก แล้วร้องโห่แบบคาวบอย หลุยส์ซึ่งเป็นผู้สอนส่งเสียงหัวเราะชอบใจ

หยาดฝนได้แต่มองสองพ่อลูกแล้วส่ายหน้า เธอเพิ่งกระจ่างแก่ใจวันนี้เอง หลุยส์มาเติมเต็มชีวิตชีวาให้กับอาเธอร์ แล้วสองคนพ่อลูกก็เข้ากันได้ดีมาก ๆ ด้วย

หลุยส์ขับรถไปถึงบนเนินเขาสูง ตรงนั้นมีแคร่ไม้ขนาดใหญ่ที่นั่งได้หกเจ็ดคน ทำจากไม้สักเนื้อหนา ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ณ เวลานี้ แดดร่มลมตก อากาศไม่ค่อยจะร้อน มีเพียงแสงอาทิตย์สาดส่องร่ำไร

เขาจอดรถตรงลานจอดที่อยู่ไม่ไกลจากแคร่ หลุยส์ขนของที่เตรียมมาทุกอย่างลงไปจากรถ โดยมีอาเธอร์หอบเสื่อผืนใหญ่ กึ่งหอบกึ่งลากเดินไปยังจุดหมาย จนแม่ฝนต้องเข้ามาช่วย

เมื่อไปถึงสองแม่ลูกก็ช่วยกันปูเสื่อ หลุยส์เอากล่องสองกล่องที่ยกมาตั้งใกล้ ๆ