ยิ้มยวน

“มันเป็นเสียงสะท้อนนะลูก เวลาที่เราตะโกน แล้วเสียงของเราเดินทางไปกระทบกับสิ่งที่ขวางกั้นอยู่ ทำให้มันสะท้อนกลับมาน่ะ”

“จริงหรือครับ มันดีจัง พ่อลองตะโกนสิ”

หลุยส์รีบทำตาม 

“ผมรักคุณเรนนี่ รักมาก ๆ รักมากถึงมากที่สุด อยากให้คุณได้ยินคำนี้มาตลอดเวลาที่ผมรอคอย ยกโทษให้ผมได้ไหมครับ อยู่กับผมได้ไหมครับ”

ตาของเขามองไปที่หญิงสาวด้วยความเว้าวอน

มือน้อยของน้องอาเธอร์หันไปจับใบหน้าของแม่

“แม่จ๋า แม่ตอบพ่อสิครับ ผมอยากอยู่กับพ่อ แล้วแม่อยากอยู่กับพ่อไหม” เด็กชายบอกความในใจของเขาไปกับแม่ สายตามองแม่ด้วยความหวัง

หยาดฝนถึงกับหลั่งน้ำตา ภาพพ่ออุ้มลูกชายตรงหน้ามันช่างประทับใจ  ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ๆ ขยับอ้าปาก ก่อนจะส่ายหน้าระรัว

หลุยส์ดึงตัวของเธอเข้ามากอด แล้วเขาก็น้ำตาไหล

“อย่าปฏิเสธเลยนะ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด”

หยาดฝนร้องไห้ฮือ ๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยมีเด็กชายอาเธอร์คอยลูบหลังคุณแม่ปลอบประโลม

“แม่จ๋า แม่อย่าร้องเลยนะครับ เธอร์ไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้เลย” เด็กน้อยทำเสียงสั่น

ผู้เป็นแม่สบตากับลูกชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับหลุยส์ทั้งม่านน้ำตา เขาจับปลายทางของเธอขึ้น และจุมพิตลงมาหวานซ่านจากใจ

อาเธอร์ถึงกับยกมือขึ้นมาปิดตาเลยทีเดียว

“คุณพ่อครับ ไหนคุณพ่อบอกว่า จะขยิบตาส่งสัญญาณให้ก่อน แต่ทำไมคุณพ่อทำแบบนี้ล่ะครับ น่าอายจัง อิ อิ”

ทั้งสองคนผละตัวออกจากกัน แต่พอเห็นอาเธอร์ปิดหน้าตัวเองด้วยมือน้อย ๆ แต่กางนิ้วออกห่าง มองพ่อกับแม่ตาแป๋ว เขารักเธอก็หัวเราะออกมา  ทั้งสามคนกอดกันกลมอยู่ตรงนั้น

ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลับเหลี่ยมเขา แสงสีทองจับตรงขอบฟ้า การขึ้นลงของพระอาทิตย์ก็เหมือนกับชีวิตคนวันนี้มืดค่ำมีแสงสีดำครอบงำ แต่วันพรุ่งนี้ก็มีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

 “เรนนี่ตกลงคุณจะแต่งงานกับผมไหม” หลุยส์ก้มหน้าลงมากระซิบถามเธออีกครั้ง และเอ่ยปาก

“แต่งนะครับแม่ แม่ต้องแต่งงานกับพ่อนะครับ นะ นะ นะ” เด็กน้อยเป็นฝ่ายรุกเร้าแม่ของเขาเสียเอง

“ว่าไงจ๊ะเรนนี่ ผมรอคำตอบอยู่นะ ตกลงไหมครับ” สองพ่อลูกทำหน้าลุ้น ๆ

ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ร่วงเผาะ

“ตกลงก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องสัญญาก่อนว่า คุณจะไม่ทิ้งเราสองคนไปไหนอีก”

หลุยส์ดีใจมาก รัดร่างบางและลูกน้อยแน่น

“สัญญาสิ สัญญา...”

หลุยส์หอมทั้งแก้มของแม่และก็ของลูก

“ท้องฟ้าครับขอให้เป็นพยานให้กับผมด้วย ผมจะดูแลสองคนที่ผมรักมาก ที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไปจนกว่าชีวิตของผมจะหาไม่ ขอบคุณนะครับพี่ส่งเธอและลูกให้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของผม”

ตะโกนออกไปดังก้องและสะท้อนกลับมาอีกครั้ง เป็นเหมือนสิ่งที่ย้ำเตือนว่า เขาจะทำทุกอย่างตามที่ได้พูดออกไป

หญิงสาวกอดเขาเอาไว้แน่น เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความโดดเดี่ยวเดียวดายได้หายไปจากหัวใจแล้ว หลุยส์คือคนเดียวที่เธอจะมอบทั้งกายและใจให้จากนี้และตลอดไป

เย็นที่บ้าน ในห้องรับประทานอาหาร ที่อยู่ในครัว พ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน อาเธอร์ดูเจริญอาหารมาก ๆ กินได้เยอะกว่าอยู่ที่บ้านตากับยาย

แต้วยืนบริการ และเสิร์ฟ ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เธอพลอยยินดีกับเจ้านายที่ได้พบกับความสุขที่แท้จริงเสียที ต่อจากนี้ไปจะได้มีแต่ความสุขสมบูรณ์

“อร่อยมั้ย”  ผู้เป็นพ่อถาม อาเธอร์กำลังเคี้ยวหมูทอดเกลืออย่างเอร็ดอร่อย เด็กน้อยพยักหน้าตอบแทนการพูด เพราะตอนนี้มีอาหารอยู่เต็มปาก

“เรนนี่ คุณไม่เห็นค่อยกินเลย”

“คุณน่ะให้ฉันกินพิซซ่าไปตั้งสามชิ้น”

“ก็ผมอยากเห็นคุณกินข้าวได้ไง กินข้าวอิ่ม ก่อนนอนก็มียาด้วย”

“ฉันไม่กินได้ไหมคะ” เธอต่อรอง ยากับหยาดฝนเป็นอะไรที่ไม่ค่อยถูกกัน

“แล้วคุณหายเครียดแล้วหรือ”

“ค่ะ” รอยยิ้มระบายเต็มหน้า

“โอเค ได้สิ แต่...” เขาทำตาปริบ ๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้  แล้วกระซิบข้างใบหู

“แต่คุณต้องให้ผมฉีดยาคุณอีกสักเข็ม”

ปึก... เธอทุบเขาเข้าทันที แล้วเอียงหน้าทำเขิน

หลุยส์ยิ้มยวน เขารู้แล้วว่า ตอนนี้ เขากุมหัวใจของหญิงสาวเอาไว้หมดแล้ว

ผู้เป็นพ่อหันมองหน้าเด็กน้อยที่กินอย่างมีความสุข ตัวเขาเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย ถ้าถามหลุยส์ตอนนี้ ให้ใครเอาอะไรมาแลก ชายหนุ่มคงไม่มีวันยอม

เมื่ออาเธอร์กินอิ่ม ก็เริ่มทำท่าเหมือนจะหลับ

วันนี้ทั้งวัน เด็กน้อยเอาแต่เล่น กิน แต่ไม่ยอมนอนกลางวัน หากว่าไปโรงเรียนก็คงได้นอนกลางวันด้วย อาเธอร์ปิดปากหาวหวอด ๆ

“พี่แต้วพาอาเธอร์ไปอาบน้ำก่อนครับ แต่ไม่ให้เล่นน้ำนะครับ เพราะดูท่าจะง่วงมาก ๆ” หลุยส์หันไปสั่งคนรับใช้

“ค่ะ”

“อาเธอร์อาบน้ำอย่างเดียวนะครับ ไม่เล่นน้ำในอ่างนะครับ” หลุยส์บอกลูกชาย

อาเธอร์เอาแต่พยักหน้า แต้วรีบพาตัวอาเธอร์ไป

หยาดฝนทำท่าจะขยับตัวตาม หลุยส์คว้าแขนของเธอเอาไว้