นางฟ้าปีกหัก

           ล่ามลาวหลับตามโนสำนึกทั้งทางดีและทางร้ายตีกันให้วุ่นจนเธอตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะทำอย่างไร

           “ฮะๆๆ ” ภาวินีหัวเราะเสียงแหลม ท่าทางบอกความสะใจ “เป็นไงล่ะ นังล่ามหน้าจืด ทีนี้รู้ฤทธิ์ฉันรึยัง หวังว่าหล่อนจะหายบื้อแล้วเลิกตื๊อพี่ตั้มของฉันสักทีนะยะ เอ๊ะ! นังนี่! จะเอายังไงฮะ ฉันถามก็ตอบกลับมาสิยืนเอ๋ออยู่ได้ อ๋อ หรือยังคิดจะหน้าด้านแย่งผัวชาวบ้านไม่เลิกยะ หนอย! ตบแค่ครั้งเดียวมันยังน้อยไปไม่รู้สำนึกใช่ไหม นี่แน่ะ!” …

            “ยัยนั่นเป็นนักตบลูกยางเก่าหรือเปล่าแกถึงได้ตบฝังรอยนิ้วไว้ได้ชัดขนาดนี้” เหมือนพิมพ์ถามออกมาหลังจากใช้แผ่นเจลแช่เย็นช่วยประคบใบหน้าด้านที่ถูกตบจนหมดความเย็นไปแล้วแต่ร่องรอยฟกช้ำก็ยังหลงเหลืออยู่

            ไม่มีเสียงตอบจากปุณยวีร์นอกจากดวงตาคู่กลมโตฉายแสงเขียวขุ่นที่ตวัดกลับมา

            คนพูดจาไม่เข้าหูยักไหล่ “ขำๆ น่ะแก ทำหน้ายักษ์ไปได้ ฉันเพื่อนแกนะไม่ใช่ยัยหมาบ้านั่นสักหน่อย เอาเป็นว่าไอ้รอยฝ่ามือมารนี่เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถ้าประคบยังไม่หายก็ทายาเอา หยุดตั้งสองวันรับรองหายอยู่แล้วล่ะ หรือจะใช้เมคอัพช่วยก็ได้ไม่เห็นจะยากเชื่อมือเพื่อนแกสิ”

            คนถูกฝ่ามือมารประทับอยู่บนใบหน้าถอนหายใจ “นี่นังพิมพ์ แกชิลล์ไปปะ เพื่อนแกถูกตบมานะ จะไม่พูดไม่ทำอะไรเพื่อแสดงความเห็นใจเลยเหรอฮะ!” ถามเสียงฉุน

            เหมือนพิมพ์ยักไหล่ซ้ำสอง “ดูจากสภาพแกแล้ว ฉันเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะน่วม เพราะนางมารร้ายอย่างแกไม่เคยยอมให้ใครทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว อีกฝ่ายตบมาแกก็ต่อยกลับ แบบว่าสนองคืนอย่างสาสมทบดอกทบต้น” พูดสบายๆ ทำนองรู้จักกันดีก่อนจะทำท่าสะดุ้งคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ๊ะ! หรือว่าครั้งนี้ฉันเดาผิด พอยัยหมาบ้านั่นตบแก้มซ้ายแกก็หันแก้มขวาให้ตบแถมงั้นเหรอ”

            “ไอ้บ้า! ฉันปกติดีย่ะ ไม่ใช่มาโซคิสต์ถึงถูกตบแก้มซ้ายจะได้หันแก้มขวาให้ตบแถม” ปุณยวีร์แหวกลับ

            “อ้าว งั้นแล้วฉันควรจะเห็นใจแกเรื่องอะไร ในเมื่อแกเอาคืนไปแล้ว” ถามน้ำเสียงบอกความไม่เข้าใจ

            ปุณยวีร์กลอกตา “แกเป็นคนไซโคฉันเองนะแล้วมาทำไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้ได้ยังไง ฉันแผลงฤทธิ์ขนาดนั้น อย่าว่าแต่ยัยหมาบ้านั่นจะไม่กล้าแหยม ยังมีคนอีกตั้งมากที่เห็นฤทธิ์ฉัน ฮืออออ… ทีนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะแก๊ พี่ปุ้นเขาจะยังใจดีกับฉันไหมอะ แล้วฉันจะเอาอะไรไปต่อกรกับแม่ล่ะ ฮืออออ… แม่นะแม่ทำกันได้ลงคอ ไอ้เจ้าปอนด์ก็ทั้งไลน์ทั้งเฟซไทม์มาไซโคฉันทุกวัน อ๊ายยยย… ฉันจะบ้าตาย” พร่ำรำพันเป็นน้ำไหลไฟดับหลังจากสู้ทนอดกลั้นมานาน

            เหมือนพิมพ์ทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะยิ้มแหยๆ “เออ… จริง ฉันก็ลืมไป” หลังจากนิ่งคิดไปครู่ใหญ่อีกฝ่ายก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วบีบมือปลอบว่า “อย่าคิดมากสิแก เท่าที่ฟังแกเล่ามาฉันว่าคนอย่างพี่ปุ้นน่าจะเข้าใจนะ ก็ยัยนั่นดันมาร้ายใส่แกก่อน โดนตั้งขนาดนั้นถ้ายังทนไหวไม่ตอบโต้มันก็ไม่ใช่ธรรมดาแล้วคงจะถูกผีนางเอกละครน้ำเน่าเข้าสิงแล้วล่ะ เชื่อฉันเถอะพี่เขาต้องมีเหตุผลเข้าใจแกแน่ๆ”

            “ฮืออออ… มันไม่ใช่แค่นั้นสิแก อ๊ายยยย… แกไม่เข้าใจอะพิมพ์ แล้วทีนี้ฉันจะมีหน้าไปทำงานได้ยังไงล่ะแก ฮืออออ…” ถึงกับปิดหน้าคร่ำครวญเมื่อย้อนนึกถึงการกระทำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

            “หนอย! ตบแค่ครั้งเดียวมันน้อยไปไม่รู้สำนึกใช่ไหม นี่แน่ะ!”

          อุตส่าห์อดกลั้นไม่ตอบโต้อะไรออกไปทั้งที่ภายในใจเดือดปุดๆ จวนจะระเบิดอยู่รอมร่อหวังให้เรื่องราวมันจบๆ ไป แต่กลับทำให้ภาวิณีได้ใจคิดว่าตัวเองแน่อยู่ฝ่ายเดียว เจ้าหล่อนเงื้อแขนออกอีกครั้งคงคิดจะตบฝังรอยเดิม

          ‘หลบไปปุ่น รีบไปขึ้นรถ ท่องเอาไว้ว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร’ นางฟ้าร่างจ้อยติดปีกสีขาวเจ้าเก่าในมโนสำนึกร้องเตือนด้วยเสียงกังวานใส

          ‘หลบให้โง่สิ! ตบมันกลับเลยแก เอาให้มันน่วมกว่าแกเมื่อกี้เลยนะ เหอะ! ทำเฉยๆ ไม่ได้หรอก นังนี่ต้องสนองคืนให้สาสม ตบแล้วต่อยจากนั้นก็เหยียบมันฝังดินเลยแก๊!’ จอมมารร่างจ้อยติดปีกสีดำบอกเสียงเหี้ยมเกรียม

          ‘นับหนึ่งถึงสิบนะปุ่น ถ้ายังไม่พอก็ต่อให้ถึงร้อย ใจเย็นๆ เจ็บแค่นิดเดียวเองยอมๆ ไปเถอะ เพื่อภาพพจน์นางเอกที่แสนดะ… ว้าย!’ นางฟ้าร่างจ้อยติดปีกสีขาวพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องร้องออกมาเพราะถูกคทาหัวกะโหลกของจอมมารร่างจ้อยติดปีกสีดำตีเข้าที่ศีรษะ

          ‘เจ็บแค่นิดเดียวเองยอมๆ ไปเถอะ แล้วร้องทำไมล่ะแก’ ว่าก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปโจมตีที่ปีกเล็กๆ สีขาวบริสุทธิ์บ้าง

          และในจังหวะเดียวกับที่นางฟ้าถูกตีจนปีกหักมโนสำนึกฝ่ายดีก็ขาดผึง! ปุณยวีร์เบนหน้าหลบจนฝ่ายที่เงื้อมือออกสุดแขนกะจะตบเข้ามาเต็มแรงเสียการทรงตัวล้มลงเค้เก้บริเวณบันไดขึ้นลงรถบัสนั่นเอง

           ...TBC...