เทหน้าตักรักนางมารร้าย

เทหน้าตักรักนางมารร้าย

last updateLast Updated : 2026-08-29
By:  พนาศิลป์Updated just now
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
28Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เจอกันครั้งแรก... ก็จังหวะนรกสุดๆ เจอกันครั้งต่อมาก็ยังนรกได้อีก แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงร้ายๆ ผู้ชายรัก... หืม ใช่เหรอ? อย่างยัยแสบเป็นทิงเจอร์แบบนี้เนี่ยนะ! ก็ว่่าจะไม่ยุ่ง ไม่สนใจ แต่ทำไมต้องมีเหตุให้ไปยุ่งกับเรื่องของคุณเธอทุกทีสิน่า แถมยุ่งไปยุ่งมา ก็ดันเผลอใจ ตกหลุม... คุณเธอเข้า แต่คุณเขามีคนของใจอยู่แล้ว ผู้ชายนอกสายตาอย่างเราจะทำอะไรได้ล่ะ เฮ้ออออ... โหดร้ายชะมัด ชีวิต!!!

View More

Chapter 1

(เหม็นหน้า)แรกพบ

“ไอ้พี่เป้ ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่ใจดำ ไอ้พี่... โว้ย!”

หญิงสาวร่างเล็กผมตรงยาวในชุดสูทกระโปรงสีกรมท่ากับเสื้อตัวในสีขาว รองเท้ารัดส้นสีดำเข้าชุดกันร้องออกมาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน ครั้นพอดวงตาคู่กลมโตหลังเลนส์แว่นตาแบบไร้กรอบเหลือบไปเห็นก้อนหินกลิ้งอยู่ไม่ไกล และโดยไม่คิดอะไรทั้งสิ้นเธอจึงเตะโครมเข้าให้หวังใช้มันเป็นเครื่องระบายอารมณ์

“โอ๊ย! เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!”

เสียงโวยวายอย่างหัวเสียของคนดวงไม่ดีที่บังเอิญเดินอยู่ในวิถีที่ก้อนหินถูกเตะออกไปพอดิบพอดีดังขึ้นในไม่กี่วินาทีถัดมา มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มกุมอยู่ที่หน้าอก ส่วนอีกข้างยังกำหลักฐานที่ทำให้เจ็บตัวเอาไว้แน่น ขณะที่ดวงตาคู่คมก็กวาดมองไปรอบตัว

ผู้ก่อการร้ายตกใจไม่ใช่น้อย แต่ในเมื่อผู้เสียหายมีแค่หลักฐานไม่มีพยาน เธอจึงทำเนียนปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใดๆ แล้วก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ หวังจะรีบไปขึ้นรถตู้โดยสารเพื่อหลีกหนีความผิด

หากมันคงเนียนไม่พอเพราะยังไม่ทันจะไปถึงที่หมาย ผู้เสียหายซึ่งมีหลักฐานเป็นก้อนหินในมือก็สาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาขวางทาง

“คุณใช่ไหมที่ปาหินนี่มา!”

น้ำเสียงขุ่นเขียวอีกทั้งแววตาที่ฉายแสงโชนนั่นบ่งบอกได้ว่าดีกรีอารมณ์ของเจ้าตัวพุ่งสูงขึ้นแค่ไหน

'ซวยแล้วไง ยัยปุ่น อีตาบ้านี่ท่าทางเอาเรื่องไม่เบา เอาไงดี เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย จะถูกจับหักคอมั้ยเนี่ย  คงไม่มั้ง หน้าตาก็ดูไม่ชั่วเท่าไรนี่ ทำเป็นมึนๆ อึนๆ ไปก่อนแล้วกัน'

“พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันไม่รู้เรื่อง ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย” หญิงสาวเชิดหน้าปฏิเสธชัดถ้อยชัดคำ

“จะไม่เกี่ยวได้ไง ในเมื่อแถวนี้ไม่มีใครนอกจากคุณคนเดียว ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ จะเป็นฝีมือใคร ผีจะออกมาหาเรื่องคนกลางวันแสกๆ หรือไง” หากชายหนุ่มก็ยังกล่าวหาเธอต่อไม่มีลดละ

'ฮึ่ย! ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะ อีตาบ้านี่!'

หญิงสาวยกมือขึ้นเท้าสะเอวหมับ “เอ๊ะ! บอกว่าไม่เกี่ยวกับฉันก็ไม่เกี่ยวสิ กล่าวหากันอยู่ได้ คุณเห็นกับตาหรือไงว่าฉันเป็นคนทำ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ซุ่มซ่าม ไม่รู้จักหลบ ดวงซวยเองแล้วมาโทษคนอื่น ประสาท! จะโทษผีสางนางไม้อะไรก็โทษไป ไม่เกี่ยวกับฉันย่ะ!”

พอพ่นจบหญิงสาวก็รีบก้าวฉับๆ ตรงไปขึ้นรถตู้โดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย

คนดวงซวยได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอ้าปากค้าง ดวงตาคู่คมจ้องมองตามร่างเล็กพริกขี้หนูนั่นคล้ายไม่เชื่อสายตา

“ยัยแสบเอ๊ย! อย่าให้เจออีกล่ะ จะ... ฮึ่ย!” ครั้นทำอะไรไม่ได้เขาก็ได้แต่เข่นเขี้ยวพลางเสยผมแรงๆ อย่างขัดอกขัดใจอยู่คนเดียว

...TBC...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
28 Chapters
(เหม็นหน้า)แรกพบ
“ไอ้พี่เป้ ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่ใจดำ ไอ้พี่... โว้ย!”หญิงสาวร่างเล็กผมตรงยาวในชุดสูทกระโปรงสีกรมท่ากับเสื้อตัวในสีขาว รองเท้ารัดส้นสีดำเข้าชุดกันร้องออกมาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน ครั้นพอดวงตาคู่กลมโตหลังเลนส์แว่นตาแบบไร้กรอบเหลือบไปเห็นก้อนหินกลิ้งอยู่ไม่ไกล และโดยไม่คิดอะไรทั้งสิ้นเธอจึงเตะโครมเข้าให้หวังใช้มันเป็นเครื่องระบายอารมณ์“โอ๊ย! เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!”เสียงโวยวายอย่างหัวเสียของคนดวงไม่ดีที่บังเอิญเดินอยู่ในวิถีที่ก้อนหินถูกเตะออกไปพอดิบพอดีดังขึ้นในไม่กี่วินาทีถัดมา มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มกุมอยู่ที่หน้าอก ส่วนอีกข้างยังกำหลักฐานที่ทำให้เจ็บตัวเอาไว้แน่น ขณะที่ดวงตาคู่คมก็กวาดมองไปรอบตัวผู้ก่อการร้ายตกใจไม่ใช่น้อย แต่ในเมื่อผู้เสียหายมีแค่หลักฐานไม่มีพยาน เธอจึงทำเนียนปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใดๆ แล้วก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ หวังจะรีบไปขึ้นรถตู้โดยสารเพื่อหลีกหนีความผิดหากมันคงเนียนไม่พอเพราะยังไม่ทันจะไปถึงที่หมาย ผู้เสียหายซึ่งมีหลักฐานเป็นก้อนหินในมือก็สาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาขวางทาง“คุณใช่ไหมที่ปาหินนี่มา!”น้ำเสียงขุ่นเขียวอีกทั้งแววตาที่ฉายแสงโชนนั่นบ่งบอกได้ว่าดีกรีอารมณ์ของเจ้าตัวพุ่ง
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
เป็นหมอประสาอะไร
“กรี๊ดดดด….” “ปุ่น เป็นไรแก เกิดอะไรขึ้น”คนที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาและทันได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับมีเหตุร้ายอะไรสักอย่างถามน้ำเสียงร้อนรน “ว้าย! ตายแล้วเพื่อนฉัน” ยังไม่ทันจะได้คำตอบจากเจ้าของห้องพัก แต่เหมือนพิมพ์กลับต้องผวาเฮือกพลางร้องสุ้มเสียงตกใจเพราะสภาพที่ดูไม่ได้ของอีกฝ่าย “ใครตาย!” ปุญยวีร์ซึ่งนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงขุ่นตาขวาง เหมือนพิมพ์ส่ายศีรษะก่อนจะทรุดนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เพื่อน “แกได้ส่องกระจกบ้างรึเปล่าเนี่ย สารรูปดูไม่ได้เลยเพื่อนฉัน โอย… ผมเผ้านี่หวีบ้าง รึเปล่าฮะ ทำไมมันถึงพันกันเป็นสังกะตังอย่างนี้ยัยปุ่น”ปากก็พร่ำบ่นไปขณะที่มือก็พยายามสางผมที่พันกันจนยุ่งเหยิงออกให้ก่อนจะหยิบหวีในกระเป๋าถือออกมาแล้วค่อยๆ หวีผมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ “ฮึ! ไม่ต้องมาทำเป็นแคร์ ฉันมันก็แค่เพื่อน… ไม่สำคัญเหมือนแฟนแกหรอก”ปุณยวีร์เอนศีรษะหนีมือคนหวังดีที่พยายามจะช่วยหวีผมเผ้ายุ่งเหยิงนั้นให้เข้ารูปเข้าทรง “อะไรกัน จนป่านนี้แล้วแกยังไม่เลิกงอนพวกฉันอีกเหรอ” คนมีแฟนถามเสียงอ่อนใจ
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
วาระซ่อนเร้น
เอาเป็นว่าจะอะไรก็แล้วแต่ ปุณยวีร์เคยเชื่อจริงๆ ว่าเหมือนพิมพ์จะโสดเป็นเพื่อนเธอไปอีกนานเธอไม่ได้ฝันเฟื่องไปไกลจนถึงวันตาย แต่อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสักพักใหญ่ๆ ประมาณสองถึงสามปีให้เวลาเธอได้ทำใจยอมรับบ้าง ไม่ใช่สัญญากันเสียดิบดีแต่แค่หนึ่งปีผ่านไปเท่านั้นก็จูงมือผู้ชายมาบอกว่าเป็นแฟนกันเสียแล้ว นอกจากจะไม่สำนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ยังทำหน้าชื่นบานแบบภูมิใจนำเสนอสุดๆ อีก ยัง! ยังไม่พอ ไอ้คุณแฟนของนางยังเป็นเพื่อนของไอ้พี่ชายที่พวกเธอเคยลงความเห็นร่วมกันว่าผู้ชายกลุ่มนี้ไม่น่าคบที่สุด ‘แล้วแกไปคบได้ยังไง เอาไอ้พี่อี้มาเป็นแฟนได้ยังไงฮะนังพิมพ์!’ และก็ยัง! ไม่ใช่แค่เรื่องเพื่อนชิ่งหนีไปมีแฟนกันหมดแล้วทิ้งเธอไว้คนเดียวเท่านั้นที่ทำเอาเธอหงุดหงิดงุ่นง่านเพื่อนง้อยังไงก็ไม่ใจอ่อนไม่ฟังเหตุผล เธอไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้น แต่เป็นเพราะว่าช่วงนี้เธอต้องผจญกับเรื่องราวน่าปวดหัวหลายอย่าง ไหนจะงาน แล้วยังครอบครัวอีก พอทุกอย่างบวกทบเข้าด้วยกัน เธอเลยแทบบ้าอย่างที่เห็น เฮ้อ… ทั้งที่เลยเบญจเพสมาตั้งนานแล้วแท้ๆ แต่ทำไมชีวิตของเธอถึงได้แย่แบบนี้นะ “ปุ่น…”เวลาผ่
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
ทำไมถึงทำกับฉันได้
“อ๊ายยย… ฉันจะทำยังไงดีล่ะแก๊ เงินเก็บตอนนี้ก็แทบไม่เหลือเพราะตอนว่างงานเอาไปเที่ยวเล่นจนเกือบหมด ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าคราวนี้จะต้องว่างงานเกือบสามเดือน ทั้งที่ผ่านๆ มาได้เที่ยวชาร์จแบตแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็ได้งานใหม่แล้ว หวังจะพึ่งไอ้กองทุน RMF, LMF ที่ซื้อเอาไว้ก็ไม่ได้อีกเพราะยังไม่ถึงกำหนดขายคืน ไหนจะกองทุนทองอีกล่ะราคามีแต่ดิ่งลงทุกวัน ที่ผ่านมาฝากไว้กับแบงก์ถึงจะได้ดอกเบี้ยน้อยแต่ก็สบายใจเบิกถอนเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะแกคนเดียวเลยนังพิมพ์ หนอย! ปล่อยให้เงินทำงานแล้วเราก็นอนนับดอกเบี้ยสบายๆ ตอนนี้เป็นไงล่ะต้องคอยนับว่าขาดทุนไปแล้วเท่าไหร่น่ะสิไม่ว่า” คนเป็นตัวตั้งตัวตีชวนให้ลงทุนกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอก่อนจะบอกเสียงอ่อยว่า “การลงทุนมีความเสี่ยง แกก็รู้” “ทีตอนนี้ทำอ้อมแอ้มเสียงอ่อยนะยะ แต่ตอนชวนฉันลงทุนนี่ไม่รู้ใครที่พูดเสียงมั่นอกมั่นใจว่ากำไรชัดๆ กำไรแน่ๆ พวกเราจะได้มีเงินก้อนมาลงทุนทำธุรกิจของตัวเองสักที เฮอะ!” จบจากการทบทวนความจำปุณยวีร์ก็แจกค้อนให้อีกหนึ่งทีก่อนจะแบมือแล้วบอกหน้าตาเฉยว่า “ในฐานะที่มีส่วนทำให้ฉันถังแตกแกต้องรับผิดชอบ เอาเงินมาให้ฉันยื
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
สาวพันธุ์มะม่วงแรด
“ล่ามภาษาญี่ปุ่น?” “อืม ฮึ” “บริษัท HANO?” “อืม ฮึ” “บริษัทอะไรอะแก ไม่เห็นรู้จัก” ปุณยวีย์ยักไหล่ “มันก็ไม่แปลกหรอกที่แกไม่รู้จัก HANO เป็นโรงงานอุตสาหกรรมของญี่ปุ่น อยู่ที่ปราจีน” “โรงงาน?” เหมือนพิมพ์พูดเสียงสูง “จะไหวเหรอแก ที่ผ่านมาเคยทำแต่งานสบายๆ แต่งตัวหรูๆ อยู่ในออฟฟิศ ถึงจะเคยลุยมาบ้างตอนเป็นไกด์แต่มันก็ไม่เหมือนกันนะ เป็นไกด์ยังได้เที่ยวไปด้วยแต่งานโรงงานนี่สิดูยังไงฉันก็ว่าไม่เหมาะกับแก ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดอีก” คนเป็นเพื่อนพูดอย่างไม่เห็นด้วย “พูดอย่างกับแกเคยทำงานโรงงานมาก่อนถึงรู้ว่าเหมาะไม่เหมาะ และถึงฉันจะขี้เบื่อไปบ้างแต่ฉันก็ไม่ใช่คนเหยาะแหยะไม่สู้งานหรอกนะ ถ้างานมันท้าทายน่าสนใจฉันสู้ไม่ถอยอยู่แล้ว ฉันยอมรับว่า HANO ไม่ใช่เป้าหมาย แต่ในเมื่อเขาให้โอกาสฉันก็จะลองดูสักตั้ง อีกอย่างที่นี่ก็เสนอเงินเดือนให้ตั้ง 38K แม้ปกติฉันจะไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน แต่ในสภาพถังแตกอย่างตอนนี้มันก็ช่วยไม่ได้ ยังไงซะฉันก็จะทำที่ HANO ไปก่อนเอาไว้มีที่อื่นเรียกค่อยว่ากันใหม่” ปุณยวีร์ยืนยันความตั้
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
ลุคใหม่ไฉไลกว่าเดิม
“นี่นังพิมพ์หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาบาร์บี้ แกจะมาจับฉันแต่งตัวบ้าบอตามใจอย่างนี้ไม่ได้ แล้วผมทรงบ้าอะไรของแกเนี่ย ถ้าใส่แว่นดูแล้วไม่ถูกใจล่ะก็ฉันจะจับแกกล้อนผมบ้างคอยดู” ปุณยวีร์โวยวายหัวเสีย ตั้งแต่ถูกลากขึ้นรถมาด้วยกัน คนเป็นเพื่อนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้นนอกจากจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถมุ่งตรงมายังศูนย์การค้าหรูใจกลางกรุงเทพฯ จากนั้นก็ลากเธอเข้าไปในร้านทำผมแล้วสั่งให้ช่างผมสาวประเภทสองในนั้นจัดการแปลงทรงผมของเธอเสียใหม่ ทั้งตัด ซอย ดัด ทำสีจนไม่เหลือเค้าเดิม เท่านั้นดูจะยังไม่สาแก่ใจเพราะอีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ลากแขนเธอไปต่อที่เคาน์เตอร์เครื่องสำอางแบรนด์ดังระดับไฮเอ็นแล้วบังคับให้นั่งลงเป็นหุ่นเพื่อให้บีเอสาวสวยจัดการแต่งหน้าให้ตามคำสั่ง เสร็จแล้วเจ้าหล่อนยังรูดบัตรจ่ายค่าเครื่องสำอางนับสิบชิ้นที่บีเอประจำเคาน์เตอร์โฆษณาชวนเชื่อ แต่แทนที่จะเอาไปใช้เองกลับยื่นให้แล้วบอกง่ายๆ ว่าเป็นของขวัญที่เธอได้งานใหม่ หึ… ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นใจป้ำแต่ตอนเธอเดือดร้อนต้องการยืมเงินดันบอกว่าไม่มี มันน่านักเชียว! “แล้วพามานี่ทำไม แว่
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
สู้โว้ย!
เมื่อรอแล้วรอเล่ากระทั่งถึงเดดไลน์สิ้นเดือนตามที่ผู้เป็นแม่กำหนดไว้ก็ยังไม่มีบริษัทอื่นใดเรียกตัว ปุณยวีร์จึงต้องตัดสินใจไปทำงานที่ HANO บริษัทเพียงหนึ่งเดียวที่มอบโอกาสให้ หญิงสาวเริ่มงานใหม่ได้เกือบสัปดาห์แล้ว ซึ่งงานตลอดหลายวันที่ผ่านมานั้นเป็นการแปลเอกสารที่มาจากบริษัทแม่ในประเทศญี่ปุ่นเพื่อส่งต่อไปยังแผนกต่างๆ และติดตามล่ามรุ่นพี่ไปทำหน้าที่เป็นสื่อกลางการสื่อสารระหว่างผู้บริหารระดับสูงชาวญี่ปุ่นกับบุคลากรในแผนกต่างๆ ซึ่งเป็นคนไทย และแม้ว่าล่ามคนใหม่จะเรียนจบจากคณะมนุษยศาสตร์ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ เอกภาษาญี่ปุ่น โทภาษาอังกฤษ ด้วยคะแนนเกียรตินิยม และยังสอบวัดระดับความสามารถทางภาษาญี่ปุ่น JLPT[1] ได้ระดับ N2 ทั้งยังมีประสบการณ์ทำงานเป็นไกด์นำเที่ยวประเทศญี่ปุ่นและเป็นถึงเจ้าหน้าที่ธุรการของสถานทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทยรวมๆ แล้วถึงสี่ปีด้วยกัน แต่ก็ใช่ว่าการเข้าทำงานที่ใหม่ตำแหน่งใหม่จะเป็นอะไรที่ง่ายดายสำหรับเธอ เพราะล่ามภาษาญี่ปุ่นประจำโรงงานอุตสาหกรรมนั้นจำเป็นต้องเรียนรู้ศัพท์เทคนิคอีกมาก ที่สำคัญเลยก็คือศัพท์เฉพาะทางวิศวกรรมซึ่งเธอไม่เ
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
ล่ามคนใหม่
ปุณยวีร์เคาะประตูสามทีเพื่อขออนุญาตก่อนจะผลักมันแล้วก้าวเข้าไปภายใน เสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ได้ยินตั้งแต่นาทีแรกเงียบหายแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงที่แสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบหากคงตั้งใจให้ได้ยินชัด เป็นต้นว่า ‘บลิ๊งค์ เว่อร์’ ‘โอโม่’ ‘ออร่า’ ‘กลูต้า…’ คำสุดท้ายผิดย่ะ! ‘ขาว บลิ๊งค์ ออร่าจับขนาดนี้พ่อแม่ฉันให้มา ไม่ได้ฉีดกลูต้าไธโอน‘ ล่ามคนใหม่ต้องข่มใจอย่างหนักไม่ให้ชักสีหน้าด่ากลับคนปากไม่มีหูรูด ประสบการณ์ตกงานเกือบสามเดือนจนถูกแม่บังคับให้กลับไปช่วยงานที่บ้านโดยมีวาระซ่อนเร้นเป็นการคลุมถุงชนยังตามมาหลอกหลอนเธอไม่หาย ถึงแม้จะขัดใจมาก แต่นาทีนี้คนที่เพื่อนตั้งฉายาว่า ‘นางมารร้าย’ จำต้องแอ๊บเป็นผู้หญิงโลกสวยส่งยิ้มสดใสทักทายบรรดาวิศวกรหน้าม่อ ซึ่งผลตอบรับก็นับว่าไม่เลว จากที่เคยปากกล้า หากนาทีนี้ชายหนุ่มทั้งหลายถึงกับสตั๊นท์ไปราวห้าวิ ไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว “คุณปุ่น ล่ามคนใหม่ที่วันนี้จะเข้ามีตติ้งแทนทอไหมใช่หรือเปล่าครับ” เสียงเข้มขรึมของผู้ชายที่ดูเหมือนจะอายุมากที่สุดในแผนกดังถามขึ้น ปุณยวีร์ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะตอบกลับ “ใช่ค่ะ พอดีพี่ไหมติดมีตติ้งก
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
แนะนำตัว
หญิงสาวจึงตั้งต้นใหม่โดยถามซาโต้ซังเป็นภาษาอังกฤษในส่วนที่ยังไม่เข้าใจ คำไหนที่รู้แค่ชื่อภาษาญี่ปุ่นแต่ไม่รู้ว่าภาษาไทยเรียกว่าอะไรเธอก็พูดทับศัพท์ภาษาอังกฤษ ซึ่งก็ดูจะไม่เป็นปัญหา เพราะจากการสังเกตเธอเห็นว่าวิศวกรที่เข้าร่วมมีตติ้งส่วนใหญ่เข้าใจภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดี สถานการณ์วิกฤตจึงคลี่คลาย และทอไหมก็มาช่วยให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีในท้ายที่สุด สัปดาห์แรกในการเริ่มงานใหม่ของปุณยวีร์ผ่านพ้นไปได้ค่อนข้างดี หากก็สูบพลังเธอไปไม่ใช่น้อยเหมือนกัน จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะกลับกรุงเทพฯ ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์เพราะยังรู้สึกไม่คุ้นชินกับแหล่งพักพิงแห่งใหม่ เธอจึงต้องเปลี่ยนแผนเป็นนอนพักผ่อนดูทีวีอยู่ในห้องพักขนาดกะทัดรัดแทน กว่าจะสลัดความเหนื่อยล้าและขี้เกียจทิ้งไปแล้วงัดตัวเองขึ้นจากที่นอนได้ก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสองโมง เมื่อเปิดตู้เย็นแล้วเห็นว่าเสบียงที่ซื้อมาตุนไว้จนเต็มร่อยหรอลงจนเห็นพื้นที่โล่งว่างหญิงสาวจึงตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวแล้วคว้ากระเป๋าออกจากห้องก่อนจะเรียกใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าใน ตัวเมือง ล่ามสาวใช้เวลาเกือบสามชั่
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
ปีนเกลียว
“ถัดจากพี่ปืนก็ ชิน ชินพัตต์ รุ่นเดียวกันกับแก้ว” มาถึงคนนี้ปุณยวีร์จำได้ดี… หากไม่ใช่เพราะความประทับใจแรกพบเช่นที่เธอรู้สึกกับภควัต แต่มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แม้จะไม่ถึงกับเกลียด แต่ก็ไม่ถูกชะตาเท่าไรนัก ก็มีอย่างที่ไหนเธอทั้งเครียดและกดดันแทบตายตอนทำหน้าที่ล่ามเป็นครั้งแรก ถึงเขาไม่ช่วยอะไรเลยเธอก็ไม่ได้ว่า แต่ยังทำหน้ากวนบาทาให้รู้สึกปรี๊ดหนักขึ้นไปอีก และแม้หลังจากนั้นไม่นานเธอจะได้คำตอบของคำถามที่ว่า ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขานัก? ที่แท้ก็นายคนดวงซวยที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมารับก้อนหินที่ลอยขึ้นมาจากฝีบาทาของเธอในวันที่มาสัมภาษณ์งานนั่นเอง เหอะ! เคยทำให้เจ็บตัวแค่ครั้งเดียวทำแค้นฝังหุ่นไปได้นะยะ! และในเมื่ออีกฝ่ายทำเพียงก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่มีคำทักทาย หรือแม้แต่รอยยิ้มสักนิดก็ยังไม่มี จึงไม่มีประโยชน์อะไรเช่นกันที่เธอจะแสดงไมตรีตอบกลับไปมากกว่ารอยยิ้มตามมารยาท ซึ่งเพียงแค่นั้นก็ดูจะมากเกินพอแล้วสำหรับนายวิศวกรหน้านิ่ง! “ไม่ไหว้ทักทายพี่เขาหน่อยเหรอวะชิน คิดจะปีนเกลียวเหมือนแก้ว หรือไง” ก้องภพถามยิ้มๆ ทำนองแซวเล่นมากก
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status