Lahat ng Kabanata ng เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

“กรี๊ดดดด….” “ปุ่น เป็นไรแก เกิดอะไรขึ้น”คนที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาและทันได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับมีเหตุร้ายอะไรสักอย่างถามน้ำเสียงร้อนรน “ว้าย! ตายแล้วเพื่อนฉัน” ยังไม่ทันจะได้คำตอบจากเจ้าของห้องพัก แต่เหมือนพิมพ์กลับต้องผวาเฮือกพลางร้องสุ้มเสียงตกใจเพราะสภาพที่ดูไม่ได้ของอีกฝ่าย “ใครตาย!” ปุญยวีร์ซึ่งนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงขุ่นตาขวาง เหมือนพิมพ์ส่ายศีรษะก่อนจะทรุดนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เพื่อน “แกได้ส่องกระจกบ้างรึเปล่าเนี่ย สารรูปดูไม่ได้เลยเพื่อนฉัน โอย… ผมเผ้านี่หวีบ้าง รึเปล่าฮะ ทำไมมันถึงพันกันเป็นสังกะตังอย่างนี้ยัยปุ่น”ปากก็พร่ำบ่นไปขณะที่มือก็พยายามสางผมที่พันกันจนยุ่งเหยิงออกให้ก่อนจะหยิบหวีในกระเป๋าถือออกมาแล้วค่อยๆ หวีผมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ “ฮึ! ไม่ต้องมาทำเป็นแคร์ ฉันมันก็แค่เพื่อน… ไม่สำคัญเหมือนแฟนแกหรอก”ปุณยวีร์เอนศีรษะหนีมือคนหวังดีที่พยายามจะช่วยหวีผมเผ้ายุ่งเหยิงนั้นให้เข้ารูปเข้าทรง “อะไรกัน จนป่านนี้แล้วแกยังไม่เลิกงอนพวกฉันอีกเหรอ” คนมีแฟนถามเสียงอ่อนใจ

“อ๊ายยย… ฉันจะทำยังไงดีล่ะแก๊ เงินเก็บตอนนี้ก็แทบไม่เหลือเพราะตอนว่างงานเอาไปเที่ยวเล่นจนเกือบหมด ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าคราวนี้จะต้องว่างงานเกือบสามเดือน ทั้งที่ผ่านๆ มาได้เที่ยวชาร์จแบตแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็ได้งานใหม่แล้ว หวังจะพึ่งไอ้กองทุน RMF, LMF ที่ซื้อเอาไว้ก็ไม่ได้อีกเพราะยังไม่ถึงกำหนดขายคืน ไหนจะกองทุนทองอีกล่ะราคามีแต่ดิ่งลงทุกวัน ที่ผ่านมาฝากไว้กับแบงก์ถึงจะได้ดอกเบี้ยน้อยแต่ก็สบายใจเบิกถอนเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะแกคนเดียวเลยนังพิมพ์ หนอย! ปล่อยให้เงินทำงานแล้วเราก็นอนนับดอกเบี้ยสบายๆ ตอนนี้เป็นไงล่ะต้องคอยนับว่าขาดทุนไปแล้วเท่าไหร่น่ะสิไม่ว่า” คนเป็นตัวตั้งตัวตีชวนให้ลงทุนกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอก่อนจะบอกเสียงอ่อยว่า “การลงทุนมีความเสี่ยง แกก็รู้” “ทีตอนนี้ทำอ้อมแอ้มเสียงอ่อยนะยะ แต่ตอนชวนฉันลงทุนนี่ไม่รู้ใครที่พูดเสียงมั่นอกมั่นใจว่ากำไรชัดๆ กำไรแน่ๆ พวกเราจะได้มีเงินก้อนมาลงทุนทำธุรกิจของตัวเองสักที เฮอะ!” จบจากการทบทวนความจำปุณยวีร์ก็แจกค้อนให้อีกหนึ่งทีก่อนจะแบมือแล้วบอกหน้าตาเฉยว่า “ในฐานะที่มีส่วนทำให้ฉันถังแตกแกต้องรับผิดชอบ เอาเงินมาให้ฉันยื

“นี่นังพิมพ์หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาบาร์บี้ แกจะมาจับฉันแต่งตัวบ้าบอตามใจอย่างนี้ไม่ได้ แล้วผมทรงบ้าอะไรของแกเนี่ย ถ้าใส่แว่นดูแล้วไม่ถูกใจล่ะก็ฉันจะจับแกกล้อนผมบ้างคอยดู” ปุณยวีร์โวยวายหัวเสีย ตั้งแต่ถูกลากขึ้นรถมาด้วยกัน คนเป็นเพื่อนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้นนอกจากจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถมุ่งตรงมายังศูนย์การค้าหรูใจกลางกรุงเทพฯ จากนั้นก็ลากเธอเข้าไปในร้านทำผมแล้วสั่งให้ช่างผมสาวประเภทสองในนั้นจัดการแปลงทรงผมของเธอเสียใหม่ ทั้งตัด ซอย ดัด ทำสีจนไม่เหลือเค้าเดิม เท่านั้นดูจะยังไม่สาแก่ใจเพราะอีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ลากแขนเธอไปต่อที่เคาน์เตอร์เครื่องสำอางแบรนด์ดังระดับไฮเอ็นแล้วบังคับให้นั่งลงเป็นหุ่นเพื่อให้บีเอสาวสวยจัดการแต่งหน้าให้ตามคำสั่ง เสร็จแล้วเจ้าหล่อนยังรูดบัตรจ่ายค่าเครื่องสำอางนับสิบชิ้นที่บีเอประจำเคาน์เตอร์โฆษณาชวนเชื่อ แต่แทนที่จะเอาไปใช้เองกลับยื่นให้แล้วบอกง่ายๆ ว่าเป็นของขวัญที่เธอได้งานใหม่ หึ… ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นใจป้ำแต่ตอนเธอเดือดร้อนต้องการยืมเงินดันบอกว่าไม่มี มันน่านักเชียว! “แล้วพามานี่ทำไม แว่

ปุณยวีร์เคาะประตูสามทีเพื่อขออนุญาตก่อนจะผลักมันแล้วก้าวเข้าไปภายใน เสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ได้ยินตั้งแต่นาทีแรกเงียบหายแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงที่แสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบหากคงตั้งใจให้ได้ยินชัด เป็นต้นว่า ‘บลิ๊งค์ เว่อร์’ ‘โอโม่’ ‘ออร่า’ ‘กลูต้า…’ คำสุดท้ายผิดย่ะ! ‘ขาว บลิ๊งค์ ออร่าจับขนาดนี้พ่อแม่ฉันให้มา ไม่ได้ฉีดกลูต้าไธโอน‘ ล่ามคนใหม่ต้องข่มใจอย่างหนักไม่ให้ชักสีหน้าด่ากลับคนปากไม่มีหูรูด ประสบการณ์ตกงานเกือบสามเดือนจนถูกแม่บังคับให้กลับไปช่วยงานที่บ้านโดยมีวาระซ่อนเร้นเป็นการคลุมถุงชนยังตามมาหลอกหลอนเธอไม่หาย ถึงแม้จะขัดใจมาก แต่นาทีนี้คนที่เพื่อนตั้งฉายาว่า ‘นางมารร้าย’ จำต้องแอ๊บเป็นผู้หญิงโลกสวยส่งยิ้มสดใสทักทายบรรดาวิศวกรหน้าม่อ ซึ่งผลตอบรับก็นับว่าไม่เลว จากที่เคยปากกล้า หากนาทีนี้ชายหนุ่มทั้งหลายถึงกับสตั๊นท์ไปราวห้าวิ ไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว “คุณปุ่น ล่ามคนใหม่ที่วันนี้จะเข้ามีตติ้งแทนทอไหมใช่หรือเปล่าครับ” เสียงเข้มขรึมของผู้ชายที่ดูเหมือนจะอายุมากที่สุดในแผนกดังถามขึ้น ปุณยวีร์ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะตอบกลับ “ใช่ค่ะ พอดีพี่ไหมติดมีตติ้งก

“ถัดจากพี่ปืนก็ ชิน ชินพัตต์ รุ่นเดียวกันกับแก้ว” มาถึงคนนี้ปุณยวีร์จำได้ดี… หากไม่ใช่เพราะความประทับใจแรกพบเช่นที่เธอรู้สึกกับภควัต แต่มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แม้จะไม่ถึงกับเกลียด แต่ก็ไม่ถูกชะตาเท่าไรนัก ก็มีอย่างที่ไหนเธอทั้งเครียดและกดดันแทบตายตอนทำหน้าที่ล่ามเป็นครั้งแรก ถึงเขาไม่ช่วยอะไรเลยเธอก็ไม่ได้ว่า แต่ยังทำหน้ากวนบาทาให้รู้สึกปรี๊ดหนักขึ้นไปอีก และแม้หลังจากนั้นไม่นานเธอจะได้คำตอบของคำถามที่ว่า ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขานัก? ที่แท้ก็นายคนดวงซวยที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมารับก้อนหินที่ลอยขึ้นมาจากฝีบาทาของเธอในวันที่มาสัมภาษณ์งานนั่นเอง เหอะ! เคยทำให้เจ็บตัวแค่ครั้งเดียวทำแค้นฝังหุ่นไปได้นะยะ! และในเมื่ออีกฝ่ายทำเพียงก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่มีคำทักทาย หรือแม้แต่รอยยิ้มสักนิดก็ยังไม่มี จึงไม่มีประโยชน์อะไรเช่นกันที่เธอจะแสดงไมตรีตอบกลับไปมากกว่ารอยยิ้มตามมารยาท ซึ่งเพียงแค่นั้นก็ดูจะมากเกินพอแล้วสำหรับนายวิศวกรหน้านิ่ง! “ไม่ไหว้ทักทายพี่เขาหน่อยเหรอวะชิน คิดจะปีนเกลียวเหมือนแก้ว หรือไง” ก้องภพถามยิ้มๆ ทำนองแซวเล่นมากก